စေ့စပ်ပွဲကျင်းပရန် ရက်ပိုင်းမျှသာအလိုကျမှ ကျွန်တော့အစ်မဝမ်းကွဲတစ်ယောက်သည် သူနှင့်သူ့ချစ်သူတို့ ဘာသာမတူမှန်း မိဘများအား ဖွင့်ပြောလိုက်ပါသည်။ လူကြီးများ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ စေ့စပ်ပွဲကလည်း မနက်ဖြန်သန်ဘက်။ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့။ စေ့စပ်ပွဲပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သူ့မိဘ နှစ်ပါးမှာ အောင့်သက်သက်ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပြန်ကြားရပါသည်။
ကျွန်တော့အစ်မလုပ်ပုံသည် လူကြီးများကို တစ်ခါတည်း ချည်ပြီးတုပ်ပြီး လုပ်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေပါသည်။ သို့သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ကြောက်ရိုသေခဲ့ရသည့်ဖခင်ကို ကြောက်သည့်စိတ်ကတစ်ဘက်၊ ချစ်သူနှင့် ဝေးရမည်ကို စိုးရွံ့သည့်စိတ်က တစ်ဘက်နှင့်မို့ ယခုလို စွန့်စားပြီးလုပ်လိုက်ရသည်ဟု ကျွန်တော်ကတော့ နားလည်ပေးလိုက်ပါသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆွေမျိုးအသိုင်း အဝိုင်းမှာတော့ ထိုကိစ္စသည် အတော်လေးရေပန်းစားသည့် သတင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါသည်။ အမြင်တွေကလည်း အထူးထူးအပြားပြား အမျိုးမျိုးကွဲပြားနေကြပါသည်။
တစ်ခုသော ညချမ်းတွင် သားအမိနှစ်ယောက်သား စကားလက်ဆုံကျနေကြရင်း အမေသည် ဤကိစ္စကို စကားစလာပါသည်။ အမေ သည် သူ့တူမကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အူယားအသည်းယားဖြစ်နေပါသည်။
“အံ့ဩပါ့ကွယ်။ အဖေအမေကလည်း ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်း၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း တရားစခန်းတွေ ဝင်နေလျက်နဲ့ ဘာလို့များ ဘာသာမတူ သူကိုမှကြိုက်ရတယ်မသိပါဘူး။”
“ဘာသာတရားနဲ့ ချစ်တာကြိုက်တာနဲ့ ဆိုင်လို့လား မေမေရယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ်နဲ့ကိုးကွယ် ယုံကြည်မှုမတူလို့ မချစ်ရဘူးလို့ရှိပါသလား။”
ကျွန်တော်သည် အစ်မဘက်က ကာပြောသည့်ပုံပေါက်နေပါသည်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို မျက်မှောင်ကုပ်၍ ကြည့်၏။
“အို ဒီလိုဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ငါ့တုန်းကများ ဘာသာမတူသူဆိုရင် ကြိုက်ဖို့အသာထား၊ စိတ်တောင် မဝင်စားဘူး။”
“ဒါက ကိုယ်တိုင်မကြုံခဲ့ဖူးလို့ ဖြစ်ပါ လိမ့်မယ် မေမေ။ မေမေသာ ကိုယ်နဲ့အယူ မတူသူကို ချစ်ဖူးခဲ့မယ်ဆိုရင် နားလည်နိုင် လိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။ နောက် ဖူးစာဆိုတာ ကိုလည်း မယုံလို့မရပါဘူး မေမေ။”
“ဟဲ့ ငါ့သား၊ မင်းဒီစကားမျိုးပြောတာ မင်းမှာဒီလိုအတွေ့အကြုံမျိုးရှိလို့လားဟင်။”
“မဟုတ်ပါဘူး မေမေ။ ကျွန်တော့မှာ ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုးမရှိဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လည်း အနုမာနနည်းနဲ့ မှန်းဆကြည့်ပေးလို့ ရပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တဲ့နေရာ မှာ အကြောင်းပြချက်မှမရှိပါဘူး မေမေ။”
“အချစ်မှာ မျက်စိမပါဘူးပေါ့။ မင်းဆိုလို တာက ဒီလိုလား။”
“အချစ်မှာ မျက်စိမပါတာထက် လူတွေ မှာ မျက်စိမပါတာပါမေမေ။ ပုထုဇဉ် ဆိုတာကိုက ‘အကန်း’ လို့ အဓိပ္ပာယ် ရတယ် မဟုတ်လား။”
“အမလေး ကိုယ်တော်။ နင့်ကိုတော့ ငါနိုင်အောင်ပြောနိုင်မယ် မထင်တော့ပါဘူး။ ရှေ့နေပဲလုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်။”
“ကျွန်တော့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့ မေမေ။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အစ်မမို့လို့ ရှေ့နေလိုက်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်ဆို သူ့အနေနဲ့ သူ့မိဘတွေကို စောစောစီးစီးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ပြောခဲ့သင့်တာပါ။ သဘောမတူမှာစိုးလို့ ခုလိုဖုံးကွယ်ထား တယ်ဆိုပေမယ့် မိဘအပေါ် မလိမ့်တပတ် လုပ်သလိုဖြစ်တာပေါ့။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးတာပါ မေမေ။ သူ့လုပ်ပုံကို ထောက်ခံတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယူတဲ့အခါကျတော့ ပြဿနာတွေရှိလာမှာပေါ့ သားရဲ့။ သားသမီးရလာတဲ့အခါ၊ အဆင်မပြေလို့ ကွဲကြတဲ့အခါ၊ နောက် ဥပဒေရေးရာ အို အများမှ အများကြီး”
“မှန်ပါတယ် မေမေ။ ချစ်တဲ့ကြိုက်တဲ့အဆင့်က ဘာမှပြဿနာမဟုတ်သေးဘူးဆိုပေမယ့် ယူတော့မယ် ဆိုရင်တော့ စဉ်းစားဖို့လိုလာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့လည်း အိမ်ထောင်ရေးမှာ နားလည်မှု၊ ခွင့်လွှတ်သည်းခံမှုက ပိုပြီးအဓိကကျတယ်လို့ မြင်ပါတယ်။ အယူဝါဒမတူပေမယ့်လည်း အဆင်ပြေကြတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ် မေမေ။ အဓိက,က နားလည်မှုပါပဲ။”
“ဒါတော့ဒါပေါ့ ငါ့သားရဲ့။ ဒါပေမဲ့ မေမေ ပြောချင်တာက ကိုယ့်လူကရော ဘယ်လောက် စိတ်ချရမှာမို့လို့လဲ”
အမေဘာကိုဆိုလိုသလဲ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါသည်။ အမေသည် သူ့တူမ၏ အနာဂတ် အယူဝါဒရေးရာ အတွက် စိတ်ပူနေပါသည်။ အိမ်ထောင် တစ်ခုတည်မြဲဖို့ ဘာအဓိကကျမှန်း အမေ မသိဘဲနေမည်မဟုတ်ပါ။
“ဒါကတော့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် ဖြစ်တာ ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သူ့ကို ဘာမှသွားပြီး ပြောလို့မရပါဘူး။ သူ့ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်မှုကို ရွေးတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ ဝင်စွက်ဖက်လို့မရပါဘူး မေမေ။”
မိန်းမများသည် အရွယ်ငယ်ငယ်ကြီးကြီး ခံစားချက်ကို ရှေ့တန်းတင်တတ်ကြသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ပါသည်။ အမေစိုးရိမ်နေသောကိစ္စသည် ကျွန်တော့အဖို့တော့ ကြီးကျယ်လှသည် မဟုတ်ပါ။ ဤနေရာတွင် ကျွန်တော်နှင့် အမေတို့ ပြောပုံချင်းမတူကြပါ။ ကျွန်တော်က စဉ်းစား၍ ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး အမေက ခံစား၍ ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါဖြင့် မင်းကိုအမေမေးမယ်။ မင်းနဲ့ ဘာသာမတူတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို မင်း ချစ်မိတယ်ဆိုပါစို့။ မင်း သူ့ကိုယူမလား။”
အမေသည် မြားဦးကို ကျွန်တော့်ဘက်လှည့်လိုက်ပါသည်။ အမေသည် ကျွန်တော်၏ စိတ်ကိုစမ်းသပ်နေပြီ။
“ဟုတ်ကဲ့။ သူနဲ့ကျွန်တော်နဲ့ လက်တွဲလို့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ယူဖြစ်ပါလိမ့်မယ် မေမေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်အရမ်းကို စဉ်းစားမှာပါ။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်ဟာ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ဦးနှောက်နဲ့ ဆုံးဖြတ် တာအကောင်းဆုံးပါပဲ။ အဲဒီတော့ အယူ ဝါဒတူသူချင်းယူရင်တောင် စဉ်းစားရ သေးရင် မတူတဲ့သူချင်းဆို ပိုတောင် စဉ်းစားရပါလိမ့်မယ် မေမေ။”
“ဒါပေမယ့် မင်းမစဉ်းစားမိတဲ့ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးတယ် ငါ့သား။”
“ဘာများလဲ မေမေ။”
“အကယ်၍များ သူကသူနဲ့အယူဝါဒ တူမှ မင်းကိုလက်ထပ်မယ်ဆိုရင်ရော။”
အမေသည်ပွဲသိမ်းတိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲလိုက်ပါသည်။ ၎င်းသည် သူအသိချင်ဆုံးအရာ၊ အမေးချင်ဆုံး မေးခွန်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်သူ့ကို မယူနိုင်ပါဘူး မေမေ။ အဲ ကျွန်တော် ကိုယ်နှိုက်က ယုံကြည်တယ် ဆိုတစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မယုံကြည်ဘဲနဲ့တော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့တောင်းဆိုမှုကို အချစ် အတွက်နဲ့ မလိုက်လျောနိုင်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အချစ်ကိုလည်း ကျွန်တော် သံသယဝင်မိမှာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အချစ်ဆိုတာ လွတ်လပ်ခြင်းမို့လို့ပါပဲ။ သူ့ဘာသာထဲဝင်မှ လို့ပြောတာဟာ ကျွန်တော့ကို ချုပ်နှောင်တာ ဖြစ်သလို ကျွန်တော့အချစ်ကို စော်ကားတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ တောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တကယ်ချစ်ကြသူတွေ အချင်းချင်းကြား တောင်းဆိုရမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး မေမေ။”
အမေသည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် နားထောင်နေပါသည်။ အမေ့နှုတ်ခမ်း များက ပြုံးယောင်ယောင်ရှိသည်။ ကျွန် တော်က ဆက်ပြောသည်။
“နောက်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ တူတဲ့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်းစည်းခြင်း မဟုတ်ပါဘူး မေမေ။ မတူညီတဲ့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို ဟန်ချက်ညီအောင် ပေါင်းစည်းတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ မတူတာတွေ ကြားမှာ ဘယ်လိုညှိယူနေ ကြမလဲဆိုတာကသာ သော့ချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုးကွယ်မှုကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကိုတော့ ထိပါးလို့မရပါဘူး။ အင်မတန် ညံ့ဖျင်းတဲ့ လူတွေသာ ဒီလိုအထိပါးခံပါ လိမ့်မယ်။ အဲဒီလောက် ညံ့ဖျင်းသူတွေထဲ ကျွန်တော်မပါပါဘူး မေမေ။”
အမေသည် ကျေနပ်သွားပုံရပါသည်။ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အိပ်ရာထဲ ဝင်သွားပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေကျေနပ်အောင် တမင်ပြောခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်းပြော လိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပါသည်။
အမေအိပ်ရာဝင်သွားတော့ ကျွန်တော် လည်း ဖတ်လက်စစာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။ စာအုပ်က ဆန်းလွင်၏ ‘ရတနာသုံးပါးကို ယုံကြည်ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်လာသူတစ်ယောက်အကြောင်း။’ ဇာတ်လမ်း ကလည်း ကောင်းနေပါသည်။ တစ်ဘက်က ချစ်သူခေါ်ရာခရီး၊ တစ်ဘက်က သစ္စာရှာပုံတော်ခရီး၊ ဤလမ်းနှစ်ခွတွင် ဆန်းလွင်သည် တစ်လမ်းလမ်းကို ရွေးချယ်ရခက်နေပါသည်။
ဆန်းလွင်သည် နှလုံးသားကို ချစ်ဦးသူ အားပေးထားပြီးဖြစ်၏။ ချစ်ခြင်းနှင့် လက်ထပ်ခြင်းကို သူကွဲပြားပါသည်။ သို့သော် သူ့ချစ်သူ “မ” သည် သူ့လိုမဟုတ်ပါ။ တစ်စုံတရာကို မျှော်ကိုးနေပါသည်။ အချစ်မပါဘဲနှင့် လက်ထပ်မည်ဟု ပြောနေပါသည်။ ဆန်းလွင်မည်သို့ဆုံးဖြတ်မည်နည်း။ ကျွန်တော်သည် သိချင်ဇောနှင့် စာကြောင်း များကို အလျင်အမြန်ဖတ်နေမိသည်။
တွေ့ပါပြီ။ ဆန်းလွင်၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော်တွေ့လိုက်ပါသည်။
“မ ကို အရမ်းချစ်ပါတယ် မရယ်၊ ဒါပေမဲ့ မ ထက် အမှန်တရားကိုချစ်တဲ့ စိတ်က ပိုကဲနေတယ် ဆိုတာ ကိုတော့ ...”
ဆန်းလွင်သည် နှလုံးသားကိုစတေးခဲ့ပါသည်။ အချစ်ထက်ပိုတန်ဖိုးထားရမည့် အရာများကို ပြခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော် သည် ဆရာဆန်းလွင်အား လေးစား၍မဆုံး ဖြစ်နေမိပါတော့သည်။
၂၀၀၆ ခုနှစ်တုန်းက မြန်မာတိုင်း(မ်)ဂျာနယ် ‘လူမှုဘဝရသစုံလင်’ ကဏ္ဍအတွက် ရေးခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ်ပါ။ ဖော်ပြပါရှိခဲ့တဲ့ အတွဲအမှတ်၊ အမှတ်စဉ်တွေကိုတော့ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။
ပျော်ရွှင်ခြင်းလမ်းစ
ပျော်ရွှင်ခြင်းလမ်းစ
ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လြတ္လပ္ျခင္းမို႕လို႕ပါပဲ ...........။
ReplyDeleteႀကိဳက္တယ္ဗ်ာ အဲဒီ ၀ါက်ကို။
(ဘာသာတရားကုိ သူ႔ထက္ အေလးအနက္ထားခဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဘာသာမတူတာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တုိက္ခုိက္မႈေတြကုိတြန္းလွန္ခဲ့ေပမယ့္...) ဘာသာမတူတာတစ္ခုကုိ မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ ခ်စ္ျခင္းမတူတာတစ္ခုေၾကာင့္ ေလးႏွစ္အၾကာမွာ ကၽြန္မသူနဲ႔ လမ္းခဲြခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ ႔ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ေပြ႔ဖက္ၿပီးကၽြန္မရဲ ႔အခ်စ္ငွက္ လြတ္လပ္စြာပ်ံသန္းဆဲပဲ။ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာၿပီး ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မအခ်စ္ငွက္ ဘယ္ကုိင္းမွာမွ မနားခဲ့ဘူး။ ဆက္ၿပီးပ်ံသန္းေနဦးမွာပဲ... မနားတမ္းေပါ့...
ReplyDeleteဆရာ့စာေတြဖတ္ၿပီး သေဘာထားမွတ္ခ်က္ေရးဖို႔ စိတ္ထဲမွာ အလုိလိုျဖစ္လာတယ္ဆရာ။ ဆရာကေန ဆရာ့အေမကို ရွင္းလင္းတင္ျပခ်က္ေတြကို က်ေနာ္အရမ္းသေဘာက်တယ္။ က်ေနာ္ အခုလက္ရွိအိမ္ေထာင္ဘက္က ႏုိင္ငံျခားသူပါ။ အျဖဴလူမ်ဳိးမဟုတ္ေပမယ့္ ေအးရွားသားတေယာက္ပါ။ ဘာသာမတူပါဘူး။ ဆရာေျပာသလို အိမ္ေထာင္ေရးမွာ နားလည္သည္းခံမွုက အေရးၾကီးပါတယ္။ သူက ခရစ္ယံဘာသာကုိးကြယ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာစတင္ေတြ႔ၿပီး ခ်စ္ၾကဳိက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဘာသာမတူမွန္းသိေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔လက္တြဲႏုိင္မယ္လို႔ေတြးဆမိၿပီး ခ်စ္ခဲ့တာပါ။ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔အခ်ိန္ သူ႔ႏုိင္ငံသြားၿပီးလက္ထပ္မယ္လို႔စိတ္ကူနဲ႔ ဗီဇာယူ တဲ့အခ်ိန္မွာ ဗီဇာအဆင္မေျပဘူးေလ။ ေနာက္တခုက သူက ခရစ္ယံဆိုေတာ့ ဘာသာတူျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီးမွ လက္ထပ္ဖို႔ဆိုလာတယ္။ သူကေတာ့ တကယ္တန္းဘာသာေျပာင္းခုိင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ေပပါေပၚမွာေျပာင္းတဲ့သေဘာပဲလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေပပါေပၚမွာဘာသာေျပာင္းတာကုိလည္း က်ေနာ္က ေျပာင္းလဲေပးမွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ သူ႔ကုိျငင္းခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ခ်စ္စကတည္းက ငါနဲ႔လက္တြဲႏုိင္မယ္လို႔ဆုံျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးမွ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ခ်စ္ခဲ့တာမုိ႔ ငါ့မွာတာ၀န္ရွိတယ္ဆိုၿပီး လက္ထပ္ဖို႔ကုိေတာ့ စိတ္မေျပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကိုပဲ က်ေနာ္ရွိေနတဲ့ ကေနဒါကိုလာခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလုိက္တယ္။ ( က်ေနာ္က အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတယ္) သူလည္း အလည္သေဘာလာရင္းနဲ႔ ဒီမွာလက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာလုိပဲ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ၿပီး မဂၤလာပြဲကို ဒီမွာေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာအသုိင္းအ၀န္းေတြရဲ႕အကူအညီနဲ႔ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အခုဆို အိမ္ေထာင္သက္ ၇ ႏွစ္ရွိသြားပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကိုးကြယ္မွုဘာသာတရားကို တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေလးစားနားလည္မွုနဲ႔ ေနလာခဲ့တာပါ။ အိမ္မွာ ဘုရားစင္ ႏွစ္ခုလုပ္ထားပါ တယ္။ သူ ဘုရားေက်ာင္းသြားခ်င္တဲ့အခါ ကိုယ္လုိက္သြားၿပီး သူတို႔ရွစ္ခုိးသလို ကုိယ္လည္းလုိက္လုပ္တယ္.. စိတ္ထဲကေတာ့ ျမန္မာလိုဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ေပါ့။ သူလည္း က်ေနာ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သြားတဲ့အခါ လုိက္လာၿပီး ဘုရားဆင္းတုေတာ္နဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ဦးခ်ရွစ္ခုိးၿပီး ေက်ာင္းရဲ႕ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို ျမန္မာလူမ်ဳိးတေယာက္လုိ ၀ိုင္း၀န္းကူညီလုပ္ကုိင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သက္က ဆက္လက္တည္တန္႔ေနတယ္လုိ႔ ဆိုရမွာပါ။ သူမကလည္း က်ေနာ့္အေပၚမွာ ခ်စ္ခင္ေလးစားေနလ်က္ရွိေနတာ က်ေနာ့္ကုသုိလ္ကံပဲ။
ReplyDeleteဒီမွာလည္း ျမန္မာတခ်ဳိ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးတိုင္းရင္းသား(ဘာသာျခား) လူေတြနဲ႔လက္ထပ္ၿပီး သေဘာထားမတုိက္ဆိုင္လို႔ လမ္းခြဲၾကတာေတြရွိ ပါတယ္။ ခရစ္ယံဘာသာ၊ မူစလင္ဘာသာေတြဘက္ကုိ လုိက္ေျပာင္းသြားၾကၿပီးမွ တိုက္ဆုိင္မွုေတြမရွိလုိ႔ ကြဲၾက လြဲၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ့္စိတ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ကုိယ္ယုံၾကည္တဲ့ဘာသာတရားကို စြန္႔လႊတ္မွာမဟုတ္ပါ ဘူး။
ေအာ္ ဒါနဲ႔ ဆရာ့ကုိေျပာျပဖို႔ က်န္ေနတယ္။ က်ေနာ့္အမ်ဳိးသမီးက ဖိလစ္ပိုင္သူ( Fillipines) တေယာက္ပါ။
ေလးစားလ်က္