Skip to main content

ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကိုတွေ့ချင်တာ


ဆိုပါစို့ဗျာ …ချစ်တဲ့သူငယ်လေ
သူငယ်ချင်းကောင်း ယောက်ဖရေ
ဒီနေ့ဟာ ကျနော့်နာရေးဆိုပါစို့။
ကျနော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးလေးဆိုကြပါစို့။
ခင်ဗျားနဲ့ကျနော်နဲ့ကလည်း
မာနတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဃရာဝါသတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်
မဆုံဖြစ်ခဲ့တာကြာပြီ။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဗျာ
ဒီနေ့မှပဲ ခင်ဗျားမှာ...
စကောလားရှစ် စာမေးပွဲရှိနေတယ်…
သူဌေးက အထူးအစည်းအဝေးခေါ်ထားတယ်…
တင်ဒါဝင်ပြိုင်ရမယ့် နောက်ဆုံးရက်ဖြစ်နေတယ်…
နိုင်ငံခြားသွားဖို့ လေယာဉ်ပေါ်တက်ရမယ့်အချိန်ဖြစ်နေတယ်…
စသည် စသည်ဖြင့် ရှိနေတယ်… ဆိုပါစို့။
ဒါဆို ကျနော့်ကို ခင်ဗျား
လာတွေ့မှာလား လာမှာလား...
ခင်ဗျားဟာ ကျနော့်ကို ထပ်မြင်ရဖို့
အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး … ဒီနေ့ပြီးရင်…
ဘယ်တော့မှလည်း ပြန်မဆုံကြတော့ဘူးဆိုရင်၊
ခင်ဗျားမှာလည်း လက်လွတ်မခံနိုင်စရာ
အရေးကြီးအလုပ်ကလည်း ရှိနေခဲ့ရင်၊
ခင်ဗျား ကျနော့်ဆီ လာဦးမှာလား … လာမှာလား …
ကျနော်ကတော့ ခင်ဗျားဆီ
ထမလာနိုင်တော့တာအမှန်။
ကျနော့်မှာ ခုတင်ပေါ်
မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းရင်းက
လက်သီးဆုပ်ကို ဖြေထားရင်းက
ခင်ဗျားကို မျှော်နေမိမှာပါ…
မျှော်ဦးမှာပါ မျှော်မှာပါ…
သေသူတစ်ယောက်မှာ
စာမေးပွဲလည်းမရှိတော့...
အင်တာဗျူးလည်းမရှိတော့...
ဘဝတက်လမ်းလည်းမရှိတော့...
အရေးကြီးအစည်းအဝေးလည်းမရှိတော့...
သေသူတစ်ယောက်မှာ
အသိတွေကိုနှုတ်ဆက်ဖို့ကလွဲပြီး
လုပ်စရာဘာမှမရှိတော့...
မာနတွေခဝါချဖို့ကလွဲပြီး
ရန်လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့…
ခင်ဗျားကိုတွေ့ရဖို့က ဒါ...
နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး။
အကြောင်းပြချက်တွေပေးပြီး
ခင်ဗျား မလာခဲ့ရင်လည်း
ကျနော်က ခွင့်လွှတ်ရဦးမှာ။
ခင်ဗျားက ရှင်သန်ရဦးမယ့်လူ၊
ကျနော်က အားလုံးပြီးဆုံးသွားတဲ့လူ မဟုတ်လား…
သေတဲ့လူထက် နေရဦးမယ့်လူက ပိုအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား...
ခင်ဗျားကို နားလည်ပေးရမှာ…
ကျနော်ကတော့
ခင်ဗျား လာလာ မလာလာ
စောင့်မျှော်လျက်ရှိမှာပါ
ခင်ဗျားလာတွေ့မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာ။
ကျနော်ကတော့ ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်တာ။ ။

Comments

အဖတ်အများဆုံး

အာဇာနည်နေ့နှင့် ခံစားမိသည့် ဆရာဇော်ဂျီ၏ကဗျာ

ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့သည် အာဇာနည်နေ့ဖြစ်သည်။ အာဇာနည်နေ့ကို ရောက်တိုင်း ကျဆုံးလေပြီးသော အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီးများအား ပြည်သူအပေါင်းက သတိတရ ရှိကြ လေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၆၃ နှစ်၊ ဤနေ့ ဤရက်က ဆိုလျှင်ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံး လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်း မကျန်သော ပြည်သူအပေါင်း တို့သည် အပြင်မှာ သူတို့ လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးချင်မှ မြင်ဖူးမည်ဖြစ်သည့်၊ စကားပြောဖူးချင်မှ ပြောဖူးမည်ဖြစ်သည့် အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ အတွက် ဖြေမဆည်နိုင် မျက်ရည် ဖြိုင်ဖြိုင် ကျခဲ့ကြဖူးလေသည်။ လောကတွင် လူတို့သည် မိမိချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးသားချင်း၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် ခွဲခွာရ၍ ငိုကြွေးတတ်သည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း ကိုယ်နှင့်သွေးမတော် သားမစပ်၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းမရှိသော လူတစ်ယောက် (သို့မဟုတ်) လူတစ်စုအတွက် ငိုကြွေးကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ဘဝတွင် မိမိ၏ မိဘ၊ ဆွေမျိုး၊ ဇနီးခင်ပွန်း၊ သားသမီးတို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းက သံယောဇဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး အာဇာနည်တို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းကမူ ထိုသူတို့အပေါ် မိမိထားသည့် တန်ဖိုးတစ်ခုကြောင့်၊ (တစ်နည်း) အစားထိုးမရသော ဆုံးရှုံးမှုအတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငိုကြွေးတာချင်း တူသော် လည်း ငိုကြွေး ပုံချ...

ဒွိဟ "လ"

ပြည့်ပြည့်ဝန်းဝန်းရှိပြီးတာတောင်မှ လကလေးရေ ... မင်းဟာတွန့်ဆုတ်နေတုန်းပဲ။ ဧည့်သည်လုလင်ကို ရှက်နေတဲ့ အိမ့်ရှင်သမီးပျိုပမာ မင်းဟာ ကန့်လန့်ကာတိမ်တိုက်ရဲ့နောက် မျက်နှာကို ကြောက်ကြောက်နဲ့ဝှက်နေတယ်။ မှောင်မိုက်တဲ့ညကမ္ဘာမှာ မင်းဟာ ကောင်းကင်ရဲ့ဘုရင်မဖြစ်တယ်။ ခုလို အပြည့်အဝ မျက်နှာပြခွင့်ရဖို့ မင်းဟာ ရက်ပေါင်းသုံးဆယ် စောင့်ခဲ့ရတယ်။ ကောင်းကင်ကို မင်း ပိုင်စိုးဖို့က တစ်လမှတစ်ညတည်း။ လာပါလေ ... ထွက်ခဲ့ပါ ... ပွင့်ချင်သေးတယ် ငွားငွားစွင့်စွင့် ငါဟာ မင်းအနမ်းကိုစောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကုမုဒြာကြာတစ်ပွင့်။ လရောင်ကိုတော့ဖြင့် မတွန့်တိုလိုက်နဲ့ဦး။ ပျောက်သောလမ်းပေါ်ကငါတစ်ယောက် မင်းအလင်းပြမှအိမ်ပြန်ရောက်နိုင်မှာ။ လျှို့ဝှက်တဲ့ကဗျာတွေကိုတော့ လနတ်သမီးအတွက် စပ်ထားတာဖြစ်တယ်။ တိမ်တိုက်ထဲမှာ မျက်နှာဝှက် အပြင်ကလူကို ရှက်နေမယ့်အစား ကန့်လန့်ကာကိုသာ ဖွင့်ဟထွက်ခဲ့။ ကြည်လင်ဝိုင်းစက် မျက်ဝန်းနက်တွေနဲ့ ငါ့ကိုသာ ရွှန်းရွှန်းစားစား ငုံ့ကြည့်လှည့်။ နှလုံးသားမီးအိမ်ကို ထွန်းညှိဖို့က ငါ့တာဝန်ထား။ လာပါ လကလေး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့ချစ်ကြမယ် ရဲရဲရင့်ရင့်ပေါ့။ ။ ကဗျာကဏ္ဍမှာ အခြားဖတ်စရာ ကျနော်...

၃ နှင့် ၄ များ

သူငယ်ချင်းပင်၊ ဆိုချင်ဆိုစေ၊ သူတို့တွေသည်၊ ကမ္ဘေကမ္ဘာ၊ ခြားကွာမလောက်၊ ထင်မှတ်ရောက်၏။ တစ်ကိုင်းတည်းနားပင်၊ ဆိုချင်ဆိုလေ၊ သူတို့တွေသည်၊ နင်နေ-ငါသွား၊ ထိုစိတ်ထားရောက်၊ မေတ္တာပျောက်၏။ အတွေးအယူ၊ တူခဲစွာဝယ်၊ မြင်ကြားသိကြွယ်၊ ခြားနားရာဝယ်၊ ငယ်ကျွမ်းစွယ်တော်၊ ထိုနှစ်ဖော်လည်း၊ စကားဆိုခဲ၊ ရယ်ခဲလှာသည်၊ လားရာသွေဖည်ကြပြီကိုး...။ ဝေယံဘုန်း (၇ မေ ၂၀၁၈)

ပြိုင်တူအဖြေရှာ ဦးနှောက်ယိုစီးမှုပုစ္ဆာ

“တို့နိုင်ငံကပညာတော်သင် ကျောင်းသားတွေ ပြီးသွားရင် ကိုယ့်တိုင်းပြည် ကိုယ်ပြန်မလာကြဘူးကွ” ဟု ဖွံ့ဖြိုးဆဲ အာဆီယံနိုင်ငံတစ်ခုမှ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ပြောဖူးပါသည်။ ပညာရေး စနစ်တွင် နာမည်ကြီးသည့် အခြား နိုင်ငံများတွင် ပညာတော်သင်ဆုရပြီး ပညာထွက် သင်ကြားကြသည့် လူငယ်၊ လူလတ်များ ဒီဘက်နှစ်ပိုင်းတွင် များလာသော်လည်း ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကိုယ်ပြန်ပြီး ထိုပညာကိုပြန်အသုံးချသည့်ဦးရေက အချိုးကျကျ လိုက်ပြီး များပြားမလာသည့်အပေါ် သူက ညည်းတွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မယ်သီဝလိကိုမွေးဖွားခြင်း

အချိန်က ဈေးပေါင်ကျိုး။ ကလေးတွေလည်း ကျောင်းတက်၊ အလုပ်သမားတွေလည်း ရုံးတက်ကုန်ကြပြီ။ လူကျခဲ့တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတောင် ပြန်လည်ငိုက်မျဉ်းလို့။ ခုနက ယာဉ်သွားယာဉ်လာတွေ၊ ခြေကျင်သွားသူတွေနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ လမ်းမတော်ရဲ့အထက်က ဖုန်မှုန့်တွေဟာ လေနှင်ရာ လွင့်ပါသွားပြီးကြလို့ လေထုဟာ ပြန်လည် သန့်စင်သွားတယ်။ ခရီးနှစ်ကြောင်းစီလောက် လိုက်ပြီး ပြန်လာနားနေကြတဲ့ ဆိုက်ကားဆရာတွေဟာ ကျားထိုးတဲ့အဖွဲ့နဲ့ ဇယ်တောက်တဲ့အဖွဲ့ဆိုပြီး နှစ်ဖွဲ့ကွဲသွားကြတယ်။ ဘယ်အဖွဲ့မှာမှ မပါတဲ့ ဆိုက်ကားဆရာတစ်ယောက် ကတော့ ဆိုက်ကားပေါ်မှာပဲ သက်သောင့်သက်သာထိုင်ရင်း ဖုန်းထဲက တွံတေးသိန်းတန် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖွင့်၊ နှုတ်က လိုက်ညည်းလို့။ ဆိုက်ကားဂိတ်နဲ့ မျက်စောင်းထိုး ပျံကျဈေးလေးထဲက ကုန်စုံဆိုင်လေးမှာ ဈေးဝယ်သူရောက်လာလို့ ဆိုင်ရှင်မိန်းမဟာ ကလေး ခါးထစ်ခွင်ချီလျက်သားနဲ့မှ အပြင်ထွက်လာတယ်။ ခုချိန်မှ ဈေးဝယ်လာဟန်တူတဲ့ ဈေးဝယ်သူမိန်းမက သူ့ဆိုင်မှာတင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းအတိုအထွာလေးတွေကို ဟိုရွေးသည်ရွေးလုပ်နေတာ တော်တော်နဲ့ မပြီးဘူး။ ဆိုင်ရှင်မိန်းမဟာ ဝယ်သူကိုစိတ်မရှည်ဟန်နဲ့ သူ့ခါးပေါ်က ဂျီတိုက်နေတဲ့ ကလေးကို ဆူနေတယ်။ “ဒီကလေးဟာလေ ငိုရတဲ့ကလေး မုန့်စားရတယ် ဆိုတ...