ကျွန်တော့်ဘဝကို လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်

ဒီစာရဲ့သက်တမ်းဟာ နှစ် ၂၀ နီးပါးရှိပါပြီ။ 

၂၀၀၄ သို့မဟုတ် ၂၀၀၅ ခုနှစ်အတွင်းက စာတစ်စောင်ပါ။ 

အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ကျောင်းပြီးခါစ။ စိတ်ကူးအိပ်မက်က တောင်းဆိုနေတဲ့ဘဝနဲ့ ဘဝပြဋ္ဌာန်းမှုက တောင်းဆိုနေတဲ့ ဘဝ ဆိုတဲ့ ဘဝနှစ်မျိုးကြားမှာ ရွေးရခက်နေချိန်ပေါ့။ ကျွန်တော်ရတဲ့ဘွဲ့က BE ဘွဲ့။ အင်ဂျင်နီယာ။ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲက တောင်းဆိုနေတာကတော့ စာရေးဆရာ။ နိုင်ငံခြားထွက်ပြီး အင်ဂျင်နီယာလုပ်မယ်ဆိုရင် ငွေကြေးအရ ပြည့်စုံမယ့်ဘဝ။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ဘာမှ မသေချာ မရေရာတဲ့လမ်း၊ ငတ်တစ်လှည့် ပြတ်တစ်လှည့်လမ်း။ တစ်ဖက်ကလည်း ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လျှောက်လုပ်နေလို့ရလောက်အောင် ကိုယ့်မိဘက ငွေကြေးပြည့်စုံချမ်းသာသူမဟုတ်။ 

အဲဒီအချိန်မှာ မြန်မာပြည်မှာ အင်တာနက်ကဖေးတွေ စပေါ်ခါစ။ Gmail ဆိုတာလူသိပ်မသိကြသေးချိန်။ mptmail.net.mm ကလွဲပြီး တခြားဘာအီးမေးလ်မှ ဖွင့်ခွင့်မရှိတဲ့အချိန်။ အင်တာနက်ပေါ်က အခမဲ့ရတဲ့ လူမသိသူမသိ အီးမေးလ်တွေကို လိုက်ဖွင့်ပြီး ဟိုလူ့ဆီ စာလှမ်းရေးလိုက်၊ ဒီလူ့ဆီ စာလှမ်းရေးလိုက်နဲ့ ခုမှ အင်တာနက်တို့၊ အီးမေးလ်တို့နဲ့ စသုံးဖူးတဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက် မျောက်အုန်းသီးရသလို။ 

အဲဒီအချိန် ပြည်ပကိုပြောင်းရွှေ့သွားတဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲကို သွားသတိရတယ်။ သူ့ဆီ စာလှမ်းရေးလိုက်တယ်။ စာထဲမှာ အလ္လာပ သလ္လာပပြောရင်း၊ ကျွန်တော့်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ဒွိဟအကြောင်း တတ်သလောက် မှတ်သလောက် အင်္ဂလိပ်စာလေးနဲ့ ပြောပြလိုက်မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဇော်ဂျီဖောင့်တောင် မပေါ်သေးမှပဲကိုး။ နောက်တစ်ခေါက် အင်တာနက်ကဖေးရောက်လို့ မေးလ်ပြန်စစ်ကြည့်တော့ အစ်ကို့ဆီက စာပြန်ဝင်နေတယ်။ အဲဒီစာက ခု ဒီမှာ ဓာတ်ပုံထဲက စာပါပဲ။ စကားပြောရင်တောင် သိပ်များများ မပြောတတ်တဲ့ အစ်ကိုဟာ ဒီစာထဲမှာတော့ (သူ့စံနဲ့ဆိုရင်) အတော်ကိုရှည်ရှည်လေး ရေးထားတယ် ဆိုရမယ်။ 

အဲဒီ သူ့ရဲ့ အီးမေးလ်ကို Microsoft Word ထဲ ကူးထည့်၊ ပရင့်ထုတ်ပြီး ဖိုင်တွဲတစ်ခုထဲ ညှပ်သိမ်းထားခဲ့ ပါတယ်။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါးအကြာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ပင်ကိုရေးစာအုပ် ထွက်တဲ့အခါမှာတော့ စာထဲမှာပါတဲ့ အစ်ကိုပြောထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်စာအုပ်ကော်ပီတစ်စုံနဲ့ အတူ ဒီ စာရွက်ကလေးကိုပါ ပြန်ပြီး သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ စာရွက်ကိုတော့ သူ့ဆီမပို့ခင် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူထားလိုက်ပါတယ်။ အဲ ... သင်္ကြန် မတိုင်မီကတည်းက ပို့ခဲ့တာဆိုပေမဲ့ လူကြုံလက်ထဲမှာ ကြန့်ကြာနေခဲ့ရာကနေ ဒီနေ့ကျမှ အစ်ကို့လက်ထဲ ရောက်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်များစွာက သူ့ရဲ့ အီးမေးလ်ပြန်စာကို ခုထိ ကျွန်တော် သိမ်းထားခဲ့လို့ သူအတော်အံ့ဩသွားပုံရပါတယ်။ ရေးသူကိုယ်တိုင်တောင် မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိတော့မယ် ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ သူ့ရဲ့ စာထဲက အားပေးစကားတွေ အကြံဉာဏ်တွေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် သိပ်အရေးပါတာကြောင့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့အနေနဲ့ ဒီစာကို ပရင့်ထုတ်ပြီးသိမ်းထားခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက ဘာ free email address နဲ့ပို့ခဲ့မိမှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ ဒီ reply ကတော့ ခုထိ ရှိနေရတာပါ။ 

ကျွန်တော်ဟာ ဒီစာထဲမှာ အစ်ကိုတိုက်တွန်းတဲ့အတိုင်း အိပ်မက်ဆန္ဒနဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကြားမှာ၊ ဖြစ်ချင်တာနဲ့ ဖြစ်သင့်တာတွေကြားမှာ တတ်နိုင်သမျှ ဟန်ချက် ညီအောင် ထိန်းခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာ တစ်ခုတည်းကိုပဲ စွတ်လုပ်ပြီး ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအပေါ် တာဝန်ပျက်ကွက်တာမျိုးလည်း ကျွန်တော်မဖြစ်ချင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဘွဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ပိုက်ဆံလည်းရှာခဲ့ရပါတယ်။ ပညာအားဖြင့်လည်း ထပ်ပြီး တစ်ဆင့်တက် ဖြည့်ဆည်းခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန် အတောအတွင်းမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေကို ရာနှုန်းပြည့်အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ 

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဘဝက အနည်ထိုင်လာ၊ တည်ငြိမ်လာ၊ အခြေခံစားဝတ်နေရေးတွေမှာ သိပ်ပူပင်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ကျွန်တော်ဟာ စာရေးတဲ့အလုပ်ဘက်ကို ပိုပြီး စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ လှည့်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာလည်း စာရေးခြင်းမှာ ပြန်ပြီးအကျိုးဖြစ်ထွန်းစေပါတယ်။ အသက်ကြီး လာတာနဲ့အမျှ၊ ဘဝအတွေ့အကြုံများလာတာနဲ့အမျှ စာရေးတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး လောကအမြင် ဘဝအမြင် အားကောင်းလာခဲ့တာ ကြောင့်ပါ။ ဒီစာထဲက အစ်ကို့အကြံဉာဏ်က သိပ်မှန်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘဝလမ်း ကိုယ်ရွေးချယ်ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘဝတာဝန်တွေကိုထမ်းဆောင်ဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဆိုတာပါ။ 

နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါး ကျွန်တော်သိမ်းထားခဲ့တဲ့ ဒီစာကို စာထဲက စကားလုံးတွေရဲ့မူလပိုင်ရှင်ဖြစ်သူဆီ ကျွန်တော် ပြန်ပို့ပေးခဲ့ပါပြီ။ ဒီစာလေးဟာ ဒီနှစ်အပိုင်းအခြားတွေအတွင်း ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြခဲ့တဲ့ စာပါပဲ။ ခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်ပြီလို့ယူဆလို့မို့ သက်ဆိုင်ရာပိုင်ရှင်ဆီ စာကိုပြန်ပို့ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ စာရွက်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိတော့ပေမဲ့ ဒီစာကပေးတဲ့ စဉ်းစားစရာတွေကတော့ ကျွန်တော့် အသက်နဲ့အမျှ မှတ်မိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ။