နယူးယီးယားဟာသ

နှစ်တစ်နှစ်ကုန်တော့မယ်ဆိုတိုင်း

ကျနော်တို့တတွေ ပြက္ခဒိန်အသစ်ကို ချိတ်ကြ

ရှေ့တစ်နှစ်စာ ဟောစာတမ်းတွေ ဟိုလှန် သည်ပွတ် ဖတ်ကြ

ဒီနှစ်ထက် ရှေ့နှစ်က ကံပိုကောင်းမှာလား ချောင်းကြည့်ကြ။ 

တကယ်တော့လည်း

ခုနှစ်ဟောင်းဆိုတာကိုက 

တစ်ချိန်တုန်းက နှစ်သစ်ပဲမဟုတ်လား

အဲသည်တုန်းကလည်း 

ခု မလိုချင် စွန့်ခွာထွက်ပြေးချင်

မြန်မြန်ကုန်ဆုံးနေစေချင်တဲ့ နှစ်ဟောင်းကိုပဲ

မနှစ်တုန်းက 

“လာပါတော့ အခါခါမော့

မာလာဖော့ မျှော်ပေါ့လေးနာရီ”

လုပ်ခဲ့ကြ။

ရင်ခုန်ခြင်းများစွာနဲ့ ကြိုဆိုခဲ့ကြ

ဝိုင်ခွက်တွေ တိုက်ခဲ့ကြ

ဘီယာတွေ စီးဆင်းခဲ့ကြ

အသားကင်တွေ၊ ငါးသံပရာတွေ

အကြော်တွေအလှော်တွေ

မီးရှူးတွေ မီးပန်းတွေနဲ့ပဲ 

ကြိုဆိုခဲ့ကြ။ 

နှစ်သစ်ထဲဝင်ပြီး ပထမကွာတားလောက်ရောက်တော့

ရင်ခုန်သံတွေ အေးစက်ခဲ့၊ နှေးကွေးခဲ့ကြ

မောပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့ကြ

နုံးချိမောဟိုက်လာခဲ့ကြ

အားတင်းကြရ၊ အချင်းချင်းအားပေးကြရ

ဟောစာတမ်းတွေ မှန်တာတွေလည်းရှိ

လွဲတာတွေလည်းရှိ

ဘယ်နှလကျန်သေးတယ်၊ လက်ကျန်ကာလမှာ ဘာဖြစ်ဦးမယ်ရယ်လို့

ရက်လရှင်းတမ်းမှာ ကံဇာတာကြွေးကျန်ကို

ပေသီးခေါက်ကြ။ 

ရယ်ကြ၊ မောကြ။ အားဖြည့်ကြ။ ရေဖြည့်ကြ။ 

နိုဝင်ဘာ၊ ဒီဇင်ဘာရောက်တော့

ကောင်းကျိုးမပေးတဲ့နှစ်ပါကွာလို့ ညည်းကြ။ 

ကျိန်ကြ။ ဆဲကြ။ ကလော်တုပ်ကြ။ 

အသစ်ဟာ အဟောင်းဖြစ်

မလာသေးတဲ့ အသစ်ကို ပြန်မျှော်ကြ။ 

လွတ်မယ်ထင်တဲ့ လငပုပ်ကျော်ချိန်ကို လည်ပင်းရှည်ကြ။ 

အသက်ပြင်းပြင်းရှူကြ၊ အသက်မျှင်းမျှင်းရှူကြ။ 

ဖိုက်တင်းကြ။ ချီးယားစ်ကြ။ 

ဒီဇင်ဘာ ၃၁ ညမှာ

နောက်တစ်ခါ အဟောင်းပြန်ဖြစ်သွားမယ့် အသစ်ကို

ဝိုင်မြစ်တွေ၊ ဘီယာချောင်းတွေနဲ့ ကြိုကြ။

အသားကင်နံ့မွှေးမွှေးတွေက

ဃာနဝတ္ထုရုပ်ကို တွန်းတိုက်သွားကြ။

အရှိန်ကုန်ခါနီး မော်တော်ကားကို လီဗာပြန်ပုတ်ကြ။

အံသေလို့လွတ်ကျခါနီးလက်မောင်းကို

ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပြန်ထိန်းကြ။ 

မရပ်သောချားရဟတ်များ။

မဆင်းရသေးသော ခရီးသည်များ။

အိမ်မပြန်ရသေးသော အရုပ်သည်များ။

ငိုယိုနေဆဲ ကလေးငယ်များ။ 

ဆူပူနေဆဲ မာတာပိတုများ။ 

နေ့များ ညများ လများ နှစ်များ

ဆယ်စုများ ရာစုများ ထောင်စုများ

ခေတ်များ ကမ္ဘာများ

နေအဖွဲ့အစည်းများ ဂလက်ဆီများ

မကြာမီ လာမည့် နှစ်သစ်ကို

နယူးယီးယားဟာသအဖြစ်

သဘောထားပြီး

ငါသည် ဟားတိုက်ရယ်မောခြင်းဖြင့် ကြိုဆိုချင်၏။ ။