Skip to main content

ဒွိဟ "လ"


ပြည့်ပြည့်ဝန်းဝန်းရှိပြီးတာတောင်မှ
လကလေးရေ ... မင်းဟာတွန့်ဆုတ်နေတုန်းပဲ။
ဧည့်သည်လုလင်ကို ရှက်နေတဲ့ အိမ့်ရှင်သမီးပျိုပမာ
မင်းဟာ ကန့်လန့်ကာတိမ်တိုက်ရဲ့နောက်
မျက်နှာကို ကြောက်ကြောက်နဲ့ဝှက်နေတယ်။


မှောင်မိုက်တဲ့ညကမ္ဘာမှာ
မင်းဟာ ကောင်းကင်ရဲ့ဘုရင်မဖြစ်တယ်။
ခုလို အပြည့်အဝ မျက်နှာပြခွင့်ရဖို့
မင်းဟာ ရက်ပေါင်းသုံးဆယ် စောင့်ခဲ့ရတယ်။
ကောင်းကင်ကို မင်း ပိုင်စိုးဖို့က
တစ်လမှတစ်ညတည်း။
လာပါလေ ... ထွက်ခဲ့ပါ ...
ပွင့်ချင်သေးတယ် ငွားငွားစွင့်စွင့်
ငါဟာ မင်းအနမ်းကိုစောင့်ဆိုင်းနေတဲ့
ကုမုဒြာကြာတစ်ပွင့်။
လရောင်ကိုတော့ဖြင့် မတွန့်တိုလိုက်နဲ့ဦး။
ပျောက်သောလမ်းပေါ်ကငါတစ်ယောက်
မင်းအလင်းပြမှအိမ်ပြန်ရောက်နိုင်မှာ။
လျှို့ဝှက်တဲ့ကဗျာတွေကိုတော့
လနတ်သမီးအတွက် စပ်ထားတာဖြစ်တယ်။



တိမ်တိုက်ထဲမှာ မျက်နှာဝှက်
အပြင်ကလူကို ရှက်နေမယ့်အစား
ကန့်လန့်ကာကိုသာ ဖွင့်ဟထွက်ခဲ့။
ကြည်လင်ဝိုင်းစက် မျက်ဝန်းနက်တွေနဲ့
ငါ့ကိုသာ ရွှန်းရွှန်းစားစား ငုံ့ကြည့်လှည့်။
နှလုံးသားမီးအိမ်ကို ထွန်းညှိဖို့က ငါ့တာဝန်ထား။

လာပါ လကလေး
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့ချစ်ကြမယ်
ရဲရဲရင့်ရင့်ပေါ့။ ။
Labels:

Comments

  1. Kaung Kin KoJanuary 10, 2010 at 11:22 AM

    ကဗ်ာေလး ထပ္ဖတ္သြားတယ္ ညီေရ။ သတ္ပံုလည္း ျပင္ထားလုိက္ျပီညီ။

    ReplyDelete
  2. win lattJanuary 11, 2010 at 7:57 PM

    ေကာင္းကင္ကို မွတဆင့္ လမ္းစသင့္
    လာခြင့္ၾကံဳခိုက္
    ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္
    စာေကာင္းစုရာ ေနရာတည္း...။
    ရသာျပည့္စံု ပါေပသတည္း....။

    ReplyDelete
  3. သူမFebruary 2, 2010 at 7:04 AM

    လကေလးလည္းလာ
    ကုိယ္လည္း(မီး)ထြန္းညွိ
    ကုိယ့္တာ၀န္ကုိယ္ေက်ေစ...

    ReplyDelete
  4. septembersparkFebruary 6, 2010 at 4:26 PM

    ကုိဘုန္းေရ...

    ေရးတတ္လုိက္တာဗ်ာ၊ လွလုိက္တာ

    ႏွလုံးသည္းပြတ္ထိေအာင္ ေကာင္းတယ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္

    ႀကံဳႀကိဳက္လုိ႔ ထိခုိက္လာရင္ ေနာက္တစ္ပုဒ္ ေရးပါဦး။

    ReplyDelete
  5. UnknownApril 21, 2010 at 7:13 PM

    ဆရာဘုန္း
    ေတာ္လိုက္တာ
    ရင္တြင္းျဖစ္ေတြထင္တယ္

    ReplyDelete

Post a Comment

စာဖတ်သူတို့၏ သဘောထားမှတ်ချက်များကို ကြိုဆိုပါသည်။ စာတစ်ပုဒ်ချင်းစီအလိုက် သင်တို့၏ထင်မြင်ယူဆချက်များ၊ အတွေးပေါ်မိသည်များကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရေးသားနိုင်ပါသည်။

ဝေယံဘုန်း

အဖတ်အများဆုံး

အာဇာနည်နေ့နှင့် ခံစားမိသည့် ဆရာဇော်ဂျီ၏ကဗျာ

ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့သည် အာဇာနည်နေ့ဖြစ်သည်။ အာဇာနည်နေ့ကို ရောက်တိုင်း ကျဆုံးလေပြီးသော အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီးများအား ပြည်သူအပေါင်းက သတိတရ ရှိကြ လေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၆၃ နှစ်၊ ဤနေ့ ဤရက်က ဆိုလျှင်ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံး လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်း မကျန်သော ပြည်သူအပေါင်း တို့သည် အပြင်မှာ သူတို့ လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးချင်မှ မြင်ဖူးမည်ဖြစ်သည့်၊ စကားပြောဖူးချင်မှ ပြောဖူးမည်ဖြစ်သည့် အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ အတွက် ဖြေမဆည်နိုင် မျက်ရည် ဖြိုင်ဖြိုင် ကျခဲ့ကြဖူးလေသည်။ လောကတွင် လူတို့သည် မိမိချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးသားချင်း၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် ခွဲခွာရ၍ ငိုကြွေးတတ်သည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း ကိုယ်နှင့်သွေးမတော် သားမစပ်၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းမရှိသော လူတစ်ယောက် (သို့မဟုတ်) လူတစ်စုအတွက် ငိုကြွေးကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ဘဝတွင် မိမိ၏ မိဘ၊ ဆွေမျိုး၊ ဇနီးခင်ပွန်း၊ သားသမီးတို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းက သံယောဇဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး အာဇာနည်တို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းကမူ ထိုသူတို့အပေါ် မိမိထားသည့် တန်ဖိုးတစ်ခုကြောင့်၊ (တစ်နည်း) အစားထိုးမရသော ဆုံးရှုံးမှုအတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငိုကြွေးတာချင်း တူသော် လည်း ငိုကြွေး ပုံချ...
5 comments
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

ပြိုင်တူအဖြေရှာ ဦးနှောက်ယိုစီးမှုပုစ္ဆာ

“တို့နိုင်ငံကပညာတော်သင် ကျောင်းသားတွေ ပြီးသွားရင် ကိုယ့်တိုင်းပြည် ကိုယ်ပြန်မလာကြဘူးကွ” ဟု ဖွံ့ဖြိုးဆဲ အာဆီယံနိုင်ငံတစ်ခုမှ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ပြောဖူးပါသည်။ ပညာရေး စနစ်တွင် နာမည်ကြီးသည့် အခြား နိုင်ငံများတွင် ပညာတော်သင်ဆုရပြီး ပညာထွက် သင်ကြားကြသည့် လူငယ်၊ လူလတ်များ ဒီဘက်နှစ်ပိုင်းတွင် များလာသော်လည်း ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကိုယ်ပြန်ပြီး ထိုပညာကိုပြန်အသုံးချသည့်ဦးရေက အချိုးကျကျ လိုက်ပြီး များပြားမလာသည့်အပေါ် သူက ညည်းတွားခြင်း ဖြစ်သည်။
4 comments
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

မမှောင်သောည

မုန်တိုင်းမလာခင် ဆိတ်ငြိမ်မှုမျိုးနဲ့ ခန်းမဆောင်ဟာ အေးတိအေးစက်။ အဆက်မပြတ်ထွက်နေတဲ့ တခေါခေါ ဟောက်သံတို့က နားထဲကို အတင်းထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လျက်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးအိုင်ထဲမှာ ...   ကယောင်ခြောက်ခြား ဖြစ်နေတဲ့စိတ်အစဉ်ကြောင့် ဘာကိုမှ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘူး။ ကျီးကန်းတောင်းမှောက် လျှောက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးများက ကညင်ဆီမီးတိုင်တို့ရဲ့ မသဲမကွဲ အလင်းရောင်ကို လက်ခံယူလိုက်တယ်။ မီးတောက်တွေက နှေးကွေးဖျော့တော့စွာ တောက်လောင်လျက်။ အပြင်မှာတော့ အမှောင်ထုကသာ ကြီးစိုးမင်းမူလျက်။ အိပ်မက်ထဲကနေ နိုးထလာခဲ့တာ ဘာမှမကြာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြင်လောကအထိ ဒီအိပ်မက်ဟာ အရိပ်လို မနားတမ်းကပ်လိုက်နေဆဲ။
4 comments
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

ကောင်းပေမယ့် မွဲပြာပုဆိုးဇာတ်လမ်းဆင်ပုံကမလွတ်နိုင်တဲ့ "မာယာဘုံ"

စာအုပ်အမည် - မာယာဘုံ ရေးသူ - မြသန်းတင့် ထုတ်ဝေသူ - အမေ့ဥယျာဉ်စာပေ ကာလ - ၂၀၀၃ ဒီဇင်ဘာ (တတိယအကြိမ်) စာမျက်နှာ - ၄၈၀ ဆရာမြရဲ့ ပင်ကိုရေးလက်ရာဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်က မှောင်ခိုလောကသားတွေရဲ့ အကြောင်းကို မုံရွာ-ကလေးဝ-တမူး လမ်းကြောင်းကို ဇာတ်အိမ်တည် ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ ဝတ္ထုဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာမြရဲ့ အရေးအသား ညက်ညောမှုရှိတာရယ်၊ ကိုယ်တိုင်က အညာသားဖြစ်တဲ့ ဆရာဟာ အညာနောက်ခံကိုပီပြင်အောင် ဖွဲ့နိုင်တာရယ်၊ ကိုယ်မသိမမီလိုက်တဲ့ ခေတ်ကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရသူတွေရဲ့ အကြောင်းကို သိခွင့်ရတာတွေရယ်ကြောင့် စာလုံးခပ်သေးသေး၊ စာမျက်နှာ ၅၀၀ နီးပါးစာအုပ်ကို သင်္ကြန်တွင်း မနားဘဲ ဆက်တိုက်ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း မုံရွာအဆက်ဖြစ်တော့ ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးနေတဲ့ ဒေသအကြောင်းလေးတွေကို ဖတ်ရတာကလည်း အရသာ တစ်ခုပါ။ ဝတ္ထုကိုဖတ်ရတာ ကြိုက်ပေမယ့် ဘဝင်မကျတာလေးအချို့လည်း ရှိပါတယ်။ မြန်မာဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေထုံးစံ လို့ပဲ ပြောရမလား၊ တိုက်ဆိုင်မှုတွေကို အတင်းဖန်တီးထားသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရတာပါ။ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အေးမရဲ့ အဖေ သတ်လိုက်လို့ သေသွားတဲ့ လူရဲ့သား ကိုမြင့်ဟာ အေးမနဲ့ လာဆုံတွေ့ပြီး သမီးရည်းစား ဖြစ်ကြတယ်။ နောက်တစ်ခါ၊ အေးမရဲ့အဖေ ထောင်...
Post a Comment
ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်