Skip to main content

ကောင်းပေမယ့် မွဲပြာပုဆိုးဇာတ်လမ်းဆင်ပုံကမလွတ်နိုင်တဲ့ "မာယာဘုံ"



စာအုပ်အမည် - မာယာဘုံ
ရေးသူ - မြသန်းတင့်
ထုတ်ဝေသူ - အမေ့ဥယျာဉ်စာပေ
ကာလ - ၂၀၀၃ ဒီဇင်ဘာ (တတိယအကြိမ်)
စာမျက်နှာ - ၄၈၀

ဆရာမြရဲ့ ပင်ကိုရေးလက်ရာဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်က မှောင်ခိုလောကသားတွေရဲ့ အကြောင်းကို မုံရွာ-ကလေးဝ-တမူး လမ်းကြောင်းကို ဇာတ်အိမ်တည် ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ ဝတ္ထုဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာမြရဲ့ အရေးအသား ညက်ညောမှုရှိတာရယ်၊ ကိုယ်တိုင်က အညာသားဖြစ်တဲ့ ဆရာဟာ အညာနောက်ခံကိုပီပြင်အောင် ဖွဲ့နိုင်တာရယ်၊ ကိုယ်မသိမမီလိုက်တဲ့ ခေတ်ကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရသူတွေရဲ့ အကြောင်းကို သိခွင့်ရတာတွေရယ်ကြောင့် စာလုံးခပ်သေးသေး၊ စာမျက်နှာ ၅၀၀ နီးပါးစာအုပ်ကို သင်္ကြန်တွင်း မနားဘဲ ဆက်တိုက်ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း မုံရွာအဆက်ဖြစ်တော့ ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးနေတဲ့ ဒေသအကြောင်းလေးတွေကို ဖတ်ရတာကလည်း အရသာ တစ်ခုပါ။

ဝတ္ထုကိုဖတ်ရတာ ကြိုက်ပေမယ့် ဘဝင်မကျတာလေးအချို့လည်း ရှိပါတယ်။ မြန်မာဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေထုံးစံ လို့ပဲ ပြောရမလား၊ တိုက်ဆိုင်မှုတွေကို အတင်းဖန်တီးထားသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရတာပါ။ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အေးမရဲ့ အဖေ သတ်လိုက်လို့ သေသွားတဲ့ လူရဲ့သား ကိုမြင့်ဟာ အေးမနဲ့ လာဆုံတွေ့ပြီး သမီးရည်းစား ဖြစ်ကြတယ်။ နောက်တစ်ခါ၊ အေးမရဲ့အဖေ ထောင်ထွက် တောထွက်ဘုန်းတော်ကြီးဟာ အေးမတို့တစ်တွေ မှောင်ခိုကုန်ကူးကြတဲ့ လမ်းကြောင်းတည့်တည့်မှာမှ ကျောင်းထိုင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးဖြစ်ရပြီး ဖအေကို မသိမမီလိုက်တဲ့ အေးမနဲ့ရော၊ သူသတ်ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သားနဲ့ပါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာတွေ့ကြတယ်။ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ အချင်းချင်းပတ်သက်မှုကို အတင်း မစေ့စေ့အောင် ဆွဲယူထားသလို ခံစားရတယ်။ ဘာကိုသွားသတိရမိလဲ ဆိုတော့ သင်္ကြန်မိုးဇာတ်ကားမှာ ကိုငြိမ်းမောင်ရဲ့ သား နဲ့ ခင်ခင်ထားရဲ့ သမီးတို့ဟာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူငယ်ချင်းလာဖြစ်ခိုင်းလိုက်တာမျိုးပဲ။

နောက်တစ်ချက်သတိထားမိတာတော့ မြန်မာဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားနဲ့မင်းသမီး မညားလို့ရှိရင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပရိသတ်အဆာပြေအောင် လုပ်ပေးတာမျိုးလည်း ဒီဝတ္ထုမှာ တွေ့ရတယ်။ ကိုမြင့်ဟာ အေးမနဲ့သမီးရည်းစားဖြစ်ပေမယ့် ဖူးစာမဆုံတော့ကာ စာရေးဆရာက ကိုမြင့်ကို အေးမရဲ့ညီမ တိုးမနဲ့ ပေးညားလိုက်တယ်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်လည်း ဇာတ်လမ်းအစောပိုင်းမှာကတည်းက တိုးမကို အေးမနဲ့ ရုပ်ချင်း အတော်ကိုတူခိုင်းလိုက်တယ်။ အမြွှာမဟုတ်တာတောင် တူတာမှ အမှတ်တမဲ့ကြည့်ရင် ခွဲမရအောင် တူတယ်ဆိုပဲ။ ဒါ့ပြင် ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း တိုးမကို သူ့ရဲ့ခဲအိုလောင်း ကိုမြင့်အပေါ် စေတနာ သဒ္ဓါတွေ ယိုဖိတ်ခိုင်းပါသေးတယ်။ ကိုမြင့်ကလည်း တိုးမနဲ့တွေ့တိုင်း သူ့စိတ်တွေ ညွတ်နူးပြီး ညီမတစ်ယောက်လို ချစ်ခင် ကြင်နာစိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်ပုံမျိုးလည်း ဖန်တီးထားပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ အေးမနဲ့မညားတဲ့ ကိုမြင့်ကို နောက်ဆုံးမှာ တိုးမနဲ့ ပေးစားခဲ့ပါတယ်။ သင်္ကြန်မိုးမှာလည်း ကိုငြိမ်းမောင်နဲ့ခင်ခင်ထားတို့ လွဲခဲ့ရလို့ မချင့်မရဲ ဖြစ်ကြတဲ့ ပရိသတ်အတွက် ဒါရိုက်တာက (အလွှာမတူတဲ့) သူတို့ရဲ့သားနဲ့သမီးကို ပေါင်းခိုင်းခဲ့တာကို အမှတ်ရမိ ပါတယ်။

မြန်မာဝတ္ထုတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေမှာ မင်းသားနဲ့မင်းသမီးကို အတင်းတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်တွေ ကြုံခိုင်းတာ၊ အတင်း ညားခိုင်းတာတွေဟာ အတွေ့ရများတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပါ။ ငယ်ငယ်က ကြည့်ဖူးတဲ့ ဗီဒီယိုကားတစ်ကားမှာ (နာမည်မမှတ်မိ) မင်းသားနဲ့မင်းသမီးဟာ ညားပြီးခါမှ မင်းသားက မင်းသမီးအမေရဲ့ ငယ်ငယ်တည်းက ပျောက်သွားတဲ့ သားဖြစ်တယ်ဆိုပြီး လုပ်လိုက်တော့ မောင်နှမချင်းပြန်ယူမိသလိုဖြစ်ပြီဆိုပြီး မင်းသမီးက ထွက်ပြေး၊ ရေထဲခုန်ချသတ်သေဖို့လုပ်၊ နောက်က အမေလုပ်သူက ပြေးလိုက်ပြီး မင်းသမီးကိုသူ့သမီး အရင်းမဟုတ်ကြောင်း၊ မွေးစားခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့သားနဲ့မောင်နှမမတော်ကြောင်း လိုက်ရှင်းပြ။ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးပြန်ပေါင်းထုတ်ခိုင်းပြန်ရော။

နောက်တစ်ခုတွေ့မိတာကတော့ ဇာတ်ကောင်တွေပြောတဲ့ စကားတွေ၊ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းနဲ့ နည်းနည်း ကွာဟနေတာမျိုးပါ။ ကိုမြင့်ဆိုရင် ပညာအားဖြင့် နိမ့်ပါးသူဖြစ်ပေမယ့် သူပြောတဲ့ ဒဿနစကားတွေ၊ ဘဝစကားတွေက ခေတ်ပညာတတ် လူလတ်တန်းစားတစ်ယောက် ပြောတဲ့ စကားတွေလို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေလို့ ခံစားရပါတယ်။ ဆရာမြဟာ မှောင်ခိုလောက၊ မှောင်ခိုလုပ်ငန်း အပေါ် သူ့ကိုယ်ပိုင်အမြင်၊ သူ့အတွေးအခေါ်တွေကို ဇာတ်ကောင်တွေကနေတစ်ဆင့် ပြောခိုင်းတယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုမြင့်ပြောတဲ့တချို့စကားတွေကတော့ အဲဒီခေတ်ကာလက အညာကျေးလက်တစ်ခုကနေ လာတဲ့ ဆင်းရဲသားတစ်ဦး၊ ပညာသိပ်မတတ်သူတစ်ဦး အတွက်က နည်းနည်းများ လွန်းနေမလား ဆိုတာပါပဲ။

မာယာဘုံဝတ္ထုမှာ အဲဒီလို အက်ကြောင်းထပ် ဇာတ်လမ်းဆင်ပုံမျိုးက လွဲရင် ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကတော့ အထူးကို ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်မမီလိုက်တဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်က မှောင်ခိုကုန်ကူးကြပုံတွေ၊ မုံရွာ-တမူး လမ်းကြောင်းမှာ စွန့်စွန့်စားစား ကုန်ကူးကြပုံတွေဟာ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာတွေပါ။ လေးကောင်ဂျင် ကစားကြတဲ့အခါ ဘယ်လိုနည်းစနစ်တွေ၊ စည်းကမ်းတွေနဲ့ကစားတယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လို ကျော်ကြခွကြ တယ်ဆိုတာတွေ ဟာလည်း အတော်ကို ဗဟုသုတ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါ့ပြင် ဘူမိဗေဒ ဘာသာရပ် သဘောတရားတွေနဲ့တကွ ကျောက်မီးသွေး မိုင်းတွင်းအကြောင်း၊ ကျောက်မီးသွေး မိုင်းလုပ်သားတွေရဲ့ ဘဝကိုလည်း အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် သိရှိရဦးမှာပါ။ အညာကိုချစ်သူ၊ အညာမှာနေဖူးသူတွေအတွက်လည်း အညာကျေးလက်နောက်ခံ မြန်မာ့မြင်ကွင်း စစ်စစ်ကို ရေးဖွဲ့ထားတာမို့ လွမ်းစရာလေးလည်း ဖြစ်မှာပါ။

Comments

အဖတ်အများဆုံး

အာရှ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးများနှင့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေး - ဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့်မှချဉ်းကပ်ခြင်း

 နိဒါန်း အာရှသား အစိမ်းရောင်သမားတွေဟာ အနောက်တိုင်းသား အစိမ်းရောင်သမားတွေရဲ့ စဉ်းစားကြံစည် လုပ်ကိုင်ပုံတွေကို ပုံတူကူးရုံပဲဆိုရင်တော့ အာရှတိုက်မှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေးဟာ ကျရှုံးမှာပါပဲ။ ရှေ့မှာလည်း နမူနာတွေရှိထားပါတယ်။ ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေမှာတွေ့ရတဲ့ ရှေးရိုးစွဲ ကွန်ဆာဗေးတစ်၊ လစ်ဘရယ်နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်မူဝါဒရေးရာတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ရလဒ်တွေဆိုးရွားလေ့ရှိတာ မြင်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့အာရှမှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒအားပြုနိုင်ငံရေးကို အနှစ်အသား ပြည့်ပြည့်နဲ့ အောင်မြင်တာ မြင်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လုပ်ရမှာက သီးခြား အစိမ်းရောင်အယူအဆတွေနဲ့ အလေးအနက်ထား ပေါင်းစပ်ဖို့အတွက် အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဇာစ်မြစ်တွေထဲက သင့်လျော်မယ့် အစိတ်အပိုင်းတွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်ရှာဖွေဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဆောင်းပါးမှာဆွေးနွေးမှာကတော့ အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးတွေကို ဘာဖြစ်လို့ ပစ်ပယ်လို့မရဘူးလဲဆိုတာ၊ အဲဒီ တန်ဖိုးတွေက ဘာတွေလဲ ဆိုတာ၊ အာရှတိုက်မှာရော အာရှတိုက်ကြီးအတွက်ရော သီးခြားအသွင်ဆောင်တဲ့ နိုင်ငံရေးဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖန်တီးရာမှာ အဲဒီတန်ဖိုးတွေက ဘယ်လိုအကူအညီဖြစ်မလဲဆိုတာတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။  အခုဆောင်းပါး...

မယ်လွင့်၏ဝတ္ထုတပုဒ်တွင်တွေ့ရသော အပြာနှင့် အနုပညာကြားမှ နယ်ခြားမျဉ်း

မယ်လွင့်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကလောင် လူငယ်စာဖတ်ပရိသတ်ကြားမှာ နာမည်အတော်ကြီးပေမဲ့ တော်တော်နဲ့ မဖတ်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကိုဉာဏ်လင်းအောင်ရဲ့ ‘ငါတို့ခေတ် ငါတို့အသံ’ အင်တာဗျူးမှာ မယ်လွင့်နဲ့အမေးအဖြေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှ သူ့စာအုပ်တွေ ရသလောက် ရှာဖွေပြီး ဖတ်ရှုဖြစ်ပါတယ်။ ခုဆိုရင် Psychopath ကလွဲရင် ကျန်တာ အားလုံးဖတ်ပြီးပြီလို့ ဆိုရပါမယ်။  ခုစာစုက မယ်လွင့် စာပေဝေဖန်ရေးမဟုတ်သလို မယ်လွင့် ပရိုမိုးရှင်းလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကြိုတင် စကားခံချင်ပါတယ်။ သူ့စာအုပ်တွေ အားလုံးနီးပါးဖတ်ပြီးတဲ့နောက် မယ်လွင့်ဟာ မယ်လွင့်ပါပဲ လို့ ဆိုရမလောက် မြန်မာပြည်မှာတော့ သူနဲ့ခေတ်ပြိုင်တွေထဲမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဟန်၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် identity တခုကို တည်ဆောက်ပြီးတဲ့ စာရေးဆရာမဆိုတာ သူ့ပရိသတ်တွေရော၊ လေ့လာဖတ်ရှုဖူးသူတွေပါ လက်ခံမယ်ဆိုတာ ယုံပါတယ်။ ခုပြောမယ့်ဟာက ကျနော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်သာဖြစ်ပြီး စာရှုသူအနေနဲ့ လွတ်လပ်စွာ သဘောကွဲလွဲနိုင်ပါတယ်။  ခု စာစုက မယ်လွင့်ရဲ့ Midnight Blue ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုစုစည်းမှု စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ပထမဆုံး အပုဒ် ‘ဟိုဘက်ခန်းက မိန်းမ’ ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုလေး တပုဒ်ကို ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။ မယ်လွင့်ရဲ့ တခြား ဝတ္ထုတို/ရှည်တွေက...

ဟားခါးသို့ လေးဆယ့်ရှစ်နာရီ

မန္တလေးမုံရွာကားလမ်းမထက် ဟားခါး-မန်း မှန်လုံယာဉ်ငယ်သည် ခရီးသည် ၂၂ ဦးကို တင်ဆောင်ရင်း တအိအိပြေး လျက်ရှိသည်။ ကားတွင်ကုန်ကအပြည့်။ သွားနှုန်းကလည်း နှေးလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သည် မအိပ်ချင်အောင် သတိထား၍ လမ်းဘေးဝဲယာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။ အညာရှုခင်းသည် ခြောက်သယောင်း လွန်းလှသည်။ ကားတစ်စီးလုံးတွင် ယာဉ်မောင်းနှင့် စပယ်ယာကအစ အားလုံးနီးပါး ချင်းအမျိုးသားချည်း။ ဗမာဆိုလို့ ကျွန်တော်ပါမှ လေးဦးသာ။ ခရီးသည်အားလုံးက လိပ်လိုသွားနေသည့် ကားကို စိတ်မရှည် ချင်ကြ။ ဒီပုံစံနဲ့ဆို နောက်နေ့ ဟားခါး အရောက်နောက်ကျပြီ။ ခရီးစဉ်စကတည်းက နိမိတ်ကသိပ်မကောင်း။ မြင်းမူနားမှာ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိမလိုဖြစ်သည်။ ယာဉ်မောင်းက အသက်ကြီးကြီး၊ အတွေ့အကြုံရှိမည့်ပုံ ဆိုပေမယ့် သူမောင်းနေပုံက သိပ်အားရချင်စရာ မကောင်း။ ချောင်းဦး-ပခုက္ကူလမ်းခွဲ ရောက်တော့ ညနေစောင်းပြီ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကူး ဆင်ဖြူ ရှင်တံတားကိုဖြတ်ပြီး မကွေးတိုင်းကို ဝင်သည်။ နေဝင်ရီတရောမှာ တောင်ယမားသဲချောင်းကိုဖြတ်သည်။ မိုးတွင်းကျ ဒီလမ်းကမသွားဘဲ မုံရွာဘက်က ပတ်သွားသည်ဟုသိရသည်။ သို့နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးဇာတိ မင်းတိုင်ပင်ရွာ၊ ပုလဲမြို့တို့ကို အသီးသီး ဖြတ်ကျော...

ရေးသူဖတ်သူ ထုတ်ဝေသူတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ နှေးကွေးလာတဲ့ ရသစာပေရေစီး

ဟိုတစ်လောက စာရေးဆရာမ နုနုရည် (အင်း၀) ရဲ့ ပြုံး၍လည်း ကန်တော့ခံတော်မူပါ၊ ရယ်၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ ဆိုတဲ့ ပင်ကိုရေးဝတ္ထုစာအုပ်ကို အဲဒီနှစ်ကမှ စတင်ချီးမြှင့်တဲ့ အာရှစာပေဆု (Man Asian Literary Prize) အတွက် ပဏာမစာရင်း တင်သွင်း လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ဂန္ထဝင်မြောက်တဲ့ ပင်ကိုရေး ရသဝတ္ထုရှည် စာအုပ်တွေ အသစ်ထပ် မထွက်တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ မြန်မာ့ရသ စာပေလောက ရေမျက်နှာပြင်ထက်မှာ ပလုံစီလေးတစ်လုံး ထပွက်သွားသလိုပါပဲ။ (မှတ်ချက်။ ဤဆောင်းပါးရေးစဉ်က ၂၀၀၇ ခုနှစ်ဖြစ်ပါသည်။ နုနုရည် (အင်း၀) ၏ စာအုပ် ဆန်ကာတင်စာရင်းမှာပါသည့် သတင်းထွက်လာပြီး မရှေးမနှောင်းအချိန် ဖြစ်သည်။ Man Asian Literary Prize သည် နိုဘဲလ်စာပေဆုလို တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ စာရေးဆရာများထဲမှ ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အာရှတိုက်သား စာရေးဆရာများအတွက် သီးသန့် ချီးမြှင့်သည့် ဆု ဖြစ်သည်။) ခုချိန်မှာငြိမ်သက်နေတဲ့ မြန်မာ့ရသစာပေလောကဟာ အတိတ်က ရွှေထီးဆောင်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ၁၉၄၀-၇၀ ကာလမှာ စံချိန်မီဝတ္ထုတို/ရှည်တွေ လှိုင်လှိုင်ကြီး ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မြန်မာ့ဂန္ထဝင်စာရေးဆရာအများစုဟာ အဲဒီခေတ်မှာ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သူတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း လောကရဲ့ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ သဘောကြောင့်ပဲလ...

Jane Eyre ဝတ္ထုကို ယဉ်ကျေးမှုမတူတဲ့ ဘာသာစကားအမျိုးမျိုးသို့ ပြန်ဆိုကြပုံများ

ဘာသာပြန်သူတွေဟာ စာပေရဲ့ ချီးကျူးမခံရတဲ့သူရဲကောင်းတွေပါ။ ဒါမှမဟုတ် မျှမျှတတပြောရရင်တော့ အသံကျယ်ကျယ် ချီးကျူးမခံရသူတွေပေါ့။ တကယ်တော့ ဘာသာပြန်သူတွေကို လုံးဝအသိအမှတ် မပြုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာဘွတ်ကာဆုမှာဆိုရင် ဆုရစာအုပ်ရဲ့ စာရေးသူနဲ့ ဘာသာပြန်သူတို့ဟာ ပေါင် ၅၀,၀၀၀ ဆုကို ခွဲယူကြရပါတယ်။ စက်တင်ဘာလ ၃၀ ရက်နေ့ဟာ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဘာသာပြန်နေ့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာသာပြန်ဝတ္ထုနဲ့ ကဗျာတွေကို ထုတ်ဝေတဲ့ စာအုပ်တိုက်သေးသေးလေးတွေအတွက် အောင်ပွဲခံဖို့အခွင့်ဖြစ်သလို အွန်လိုင်းဘာသာပြန်နဲ့တကွ အရင်ကထက် ပိုမိုအရေးပါလာပြီဖြစ်တဲ့ လူသားဘာသာပြန်ဆရာတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍအတွက်ပါ လက်ခုပ် တီးဖို့ ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာသာပြန်ခြင်းဆိုတာဟာ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ စက်အင်ဂျင်တစ်ခုဆိုတာကို မမေ့ကြဖို့ပါ။ ဂန္ထဝင်မြောက် စာပေလက်ရောက်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခေတ်ပေါ် ဘတ်ဆဲလားစာအုပ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် မူရင်း ရေးတဲ့ ဘာသာစကားထက် ဘာသာပြန်လိုက်မှ လူပိုသိ ပိုဖတ်ဖြစ်တာမျိုးပါ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ရှားလော့ ဘရွန်တီရဲ့ ဂျိန်းအဲရ် (Jane Eyre) ဆိုရင် ဘာသာစကား ၅၇ မျိုးကို အနည်းဆုံး ၅၉၃ ကြိမ် ပြန်ဆိုပြီးပါပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ Jane Eyre အပေါ် ဘယ်လိုမြင်သလဲဆိုတာကို ပြောင်...