Skip to main content

ကောင်းပေမယ့် မွဲပြာပုဆိုးဇာတ်လမ်းဆင်ပုံကမလွတ်နိုင်တဲ့ "မာယာဘုံ"



စာအုပ်အမည် - မာယာဘုံ
ရေးသူ - မြသန်းတင့်
ထုတ်ဝေသူ - အမေ့ဥယျာဉ်စာပေ
ကာလ - ၂၀၀၃ ဒီဇင်ဘာ (တတိယအကြိမ်)
စာမျက်နှာ - ၄၈၀

ဆရာမြရဲ့ ပင်ကိုရေးလက်ရာဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်က မှောင်ခိုလောကသားတွေရဲ့ အကြောင်းကို မုံရွာ-ကလေးဝ-တမူး လမ်းကြောင်းကို ဇာတ်အိမ်တည် ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ ဝတ္ထုဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာမြရဲ့ အရေးအသား ညက်ညောမှုရှိတာရယ်၊ ကိုယ်တိုင်က အညာသားဖြစ်တဲ့ ဆရာဟာ အညာနောက်ခံကိုပီပြင်အောင် ဖွဲ့နိုင်တာရယ်၊ ကိုယ်မသိမမီလိုက်တဲ့ ခေတ်ကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရသူတွေရဲ့ အကြောင်းကို သိခွင့်ရတာတွေရယ်ကြောင့် စာလုံးခပ်သေးသေး၊ စာမျက်နှာ ၅၀၀ နီးပါးစာအုပ်ကို သင်္ကြန်တွင်း မနားဘဲ ဆက်တိုက်ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း မုံရွာအဆက်ဖြစ်တော့ ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးနေတဲ့ ဒေသအကြောင်းလေးတွေကို ဖတ်ရတာကလည်း အရသာ တစ်ခုပါ။

ဝတ္ထုကိုဖတ်ရတာ ကြိုက်ပေမယ့် ဘဝင်မကျတာလေးအချို့လည်း ရှိပါတယ်။ မြန်မာဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေထုံးစံ လို့ပဲ ပြောရမလား၊ တိုက်ဆိုင်မှုတွေကို အတင်းဖန်တီးထားသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရတာပါ။ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အေးမရဲ့ အဖေ သတ်လိုက်လို့ သေသွားတဲ့ လူရဲ့သား ကိုမြင့်ဟာ အေးမနဲ့ လာဆုံတွေ့ပြီး သမီးရည်းစား ဖြစ်ကြတယ်။ နောက်တစ်ခါ၊ အေးမရဲ့အဖေ ထောင်ထွက် တောထွက်ဘုန်းတော်ကြီးဟာ အေးမတို့တစ်တွေ မှောင်ခိုကုန်ကူးကြတဲ့ လမ်းကြောင်းတည့်တည့်မှာမှ ကျောင်းထိုင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးဖြစ်ရပြီး ဖအေကို မသိမမီလိုက်တဲ့ အေးမနဲ့ရော၊ သူသတ်ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သားနဲ့ပါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာတွေ့ကြတယ်။ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ အချင်းချင်းပတ်သက်မှုကို အတင်း မစေ့စေ့အောင် ဆွဲယူထားသလို ခံစားရတယ်။ ဘာကိုသွားသတိရမိလဲ ဆိုတော့ သင်္ကြန်မိုးဇာတ်ကားမှာ ကိုငြိမ်းမောင်ရဲ့ သား နဲ့ ခင်ခင်ထားရဲ့ သမီးတို့ဟာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူငယ်ချင်းလာဖြစ်ခိုင်းလိုက်တာမျိုးပဲ။

နောက်တစ်ချက်သတိထားမိတာတော့ မြန်မာဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားနဲ့မင်းသမီး မညားလို့ရှိရင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပရိသတ်အဆာပြေအောင် လုပ်ပေးတာမျိုးလည်း ဒီဝတ္ထုမှာ တွေ့ရတယ်။ ကိုမြင့်ဟာ အေးမနဲ့သမီးရည်းစားဖြစ်ပေမယ့် ဖူးစာမဆုံတော့ကာ စာရေးဆရာက ကိုမြင့်ကို အေးမရဲ့ညီမ တိုးမနဲ့ ပေးညားလိုက်တယ်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်လည်း ဇာတ်လမ်းအစောပိုင်းမှာကတည်းက တိုးမကို အေးမနဲ့ ရုပ်ချင်း အတော်ကိုတူခိုင်းလိုက်တယ်။ အမြွှာမဟုတ်တာတောင် တူတာမှ အမှတ်တမဲ့ကြည့်ရင် ခွဲမရအောင် တူတယ်ဆိုပဲ။ ဒါ့ပြင် ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း တိုးမကို သူ့ရဲ့ခဲအိုလောင်း ကိုမြင့်အပေါ် စေတနာ သဒ္ဓါတွေ ယိုဖိတ်ခိုင်းပါသေးတယ်။ ကိုမြင့်ကလည်း တိုးမနဲ့တွေ့တိုင်း သူ့စိတ်တွေ ညွတ်နူးပြီး ညီမတစ်ယောက်လို ချစ်ခင် ကြင်နာစိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်ပုံမျိုးလည်း ဖန်တီးထားပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ အေးမနဲ့မညားတဲ့ ကိုမြင့်ကို နောက်ဆုံးမှာ တိုးမနဲ့ ပေးစားခဲ့ပါတယ်။ သင်္ကြန်မိုးမှာလည်း ကိုငြိမ်းမောင်နဲ့ခင်ခင်ထားတို့ လွဲခဲ့ရလို့ မချင့်မရဲ ဖြစ်ကြတဲ့ ပရိသတ်အတွက် ဒါရိုက်တာက (အလွှာမတူတဲ့) သူတို့ရဲ့သားနဲ့သမီးကို ပေါင်းခိုင်းခဲ့တာကို အမှတ်ရမိ ပါတယ်။

မြန်မာဝတ္ထုတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေမှာ မင်းသားနဲ့မင်းသမီးကို အတင်းတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်တွေ ကြုံခိုင်းတာ၊ အတင်း ညားခိုင်းတာတွေဟာ အတွေ့ရများတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပါ။ ငယ်ငယ်က ကြည့်ဖူးတဲ့ ဗီဒီယိုကားတစ်ကားမှာ (နာမည်မမှတ်မိ) မင်းသားနဲ့မင်းသမီးဟာ ညားပြီးခါမှ မင်းသားက မင်းသမီးအမေရဲ့ ငယ်ငယ်တည်းက ပျောက်သွားတဲ့ သားဖြစ်တယ်ဆိုပြီး လုပ်လိုက်တော့ မောင်နှမချင်းပြန်ယူမိသလိုဖြစ်ပြီဆိုပြီး မင်းသမီးက ထွက်ပြေး၊ ရေထဲခုန်ချသတ်သေဖို့လုပ်၊ နောက်က အမေလုပ်သူက ပြေးလိုက်ပြီး မင်းသမီးကိုသူ့သမီး အရင်းမဟုတ်ကြောင်း၊ မွေးစားခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့သားနဲ့မောင်နှမမတော်ကြောင်း လိုက်ရှင်းပြ။ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးပြန်ပေါင်းထုတ်ခိုင်းပြန်ရော။

နောက်တစ်ခုတွေ့မိတာကတော့ ဇာတ်ကောင်တွေပြောတဲ့ စကားတွေ၊ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းနဲ့ နည်းနည်း ကွာဟနေတာမျိုးပါ။ ကိုမြင့်ဆိုရင် ပညာအားဖြင့် နိမ့်ပါးသူဖြစ်ပေမယ့် သူပြောတဲ့ ဒဿနစကားတွေ၊ ဘဝစကားတွေက ခေတ်ပညာတတ် လူလတ်တန်းစားတစ်ယောက် ပြောတဲ့ စကားတွေလို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေလို့ ခံစားရပါတယ်။ ဆရာမြဟာ မှောင်ခိုလောက၊ မှောင်ခိုလုပ်ငန်း အပေါ် သူ့ကိုယ်ပိုင်အမြင်၊ သူ့အတွေးအခေါ်တွေကို ဇာတ်ကောင်တွေကနေတစ်ဆင့် ပြောခိုင်းတယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုမြင့်ပြောတဲ့တချို့စကားတွေကတော့ အဲဒီခေတ်ကာလက အညာကျေးလက်တစ်ခုကနေ လာတဲ့ ဆင်းရဲသားတစ်ဦး၊ ပညာသိပ်မတတ်သူတစ်ဦး အတွက်က နည်းနည်းများ လွန်းနေမလား ဆိုတာပါပဲ။

မာယာဘုံဝတ္ထုမှာ အဲဒီလို အက်ကြောင်းထပ် ဇာတ်လမ်းဆင်ပုံမျိုးက လွဲရင် ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကတော့ အထူးကို ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်မမီလိုက်တဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်က မှောင်ခိုကုန်ကူးကြပုံတွေ၊ မုံရွာ-တမူး လမ်းကြောင်းမှာ စွန့်စွန့်စားစား ကုန်ကူးကြပုံတွေဟာ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာတွေပါ။ လေးကောင်ဂျင် ကစားကြတဲ့အခါ ဘယ်လိုနည်းစနစ်တွေ၊ စည်းကမ်းတွေနဲ့ကစားတယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လို ကျော်ကြခွကြ တယ်ဆိုတာတွေ ဟာလည်း အတော်ကို ဗဟုသုတ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါ့ပြင် ဘူမိဗေဒ ဘာသာရပ် သဘောတရားတွေနဲ့တကွ ကျောက်မီးသွေး မိုင်းတွင်းအကြောင်း၊ ကျောက်မီးသွေး မိုင်းလုပ်သားတွေရဲ့ ဘဝကိုလည်း အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် သိရှိရဦးမှာပါ။ အညာကိုချစ်သူ၊ အညာမှာနေဖူးသူတွေအတွက်လည်း အညာကျေးလက်နောက်ခံ မြန်မာ့မြင်ကွင်း စစ်စစ်ကို ရေးဖွဲ့ထားတာမို့ လွမ်းစရာလေးလည်း ဖြစ်မှာပါ။

Comments

အဖတ်အများဆုံး

အင်တာလုဒ်

လူ့လောကသည် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် …  လကလေးက ထွန်းမြကြည်သာ ...  လေနုသွေးမှာ ပိုးမွှားအချို့ပါလာသည် ကျေးလက်ရိုးရာဗုံသံအချို့ တိုးချည် ကျယ်ချည်ကြားရသည်။ ကမ္ဘာသည် ဝင်ရိုးပေါ်တစ်ပတ်သွားနှုန်း တစ်စက္ကန့်ထပ်နှေးသွား၏။ တစ်စုံတစ်ရာကို ကျောပိုးထားရသောကြောင့် …  ပြာလွင်လွင်ကောင်းကင်၌ တိမ်လွန်းပျံက  တက်သုတ်ရိုက် ခရီးနှင်၏။ သတင်းစကားကို သယ်လာရသောကြောင့် …  စစ်သည်တော်သည် သေနတ်ပြောင်းဝကို အောက်သို့စိုက်၏။ နှင်းဆီတစ်ခြင်း၏ဆွဲအားကြောင့် … ငွေဗျိုင်းဖြူကိုမြင်သော လယ်တောသူက အထက်သို့မော့ကြည့်သည်။ စပါးခင်းမှရောင်ပြန်အလင်း ထွန်းသောသူ့မျက်နှာကို သူ့ချစ်သူက စေ့စေ့ကြည့်၏။ ကျေးငှက်တို့သည် စပါးနှံတို့ကို ကိုက်ချီသွားသည်။ စောင်းသံသည် အဘယ်အရပ်မှလာသနည်း။ လေပြည်လာရာ လမ်းကြောင်းမှ … ရွှေလမှာယုန်ဝပ်နေဆဲ ဆန်ဖွပ်သူမရှိတော့ချေ။ 1.1.2021 #WaiYanHponePoetry

အာရှ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးများနှင့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေး - ဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့်မှချဉ်းကပ်ခြင်း

 နိဒါန်း အာရှသား အစိမ်းရောင်သမားတွေဟာ အနောက်တိုင်းသား အစိမ်းရောင်သမားတွေရဲ့ စဉ်းစားကြံစည် လုပ်ကိုင်ပုံတွေကို ပုံတူကူးရုံပဲဆိုရင်တော့ အာရှတိုက်မှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေးဟာ ကျရှုံးမှာပါပဲ။ ရှေ့မှာလည်း နမူနာတွေရှိထားပါတယ်။ ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေမှာတွေ့ရတဲ့ ရှေးရိုးစွဲ ကွန်ဆာဗေးတစ်၊ လစ်ဘရယ်နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်မူဝါဒရေးရာတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ရလဒ်တွေဆိုးရွားလေ့ရှိတာ မြင်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့အာရှမှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒအားပြုနိုင်ငံရေးကို အနှစ်အသား ပြည့်ပြည့်နဲ့ အောင်မြင်တာ မြင်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လုပ်ရမှာက သီးခြား အစိမ်းရောင်အယူအဆတွေနဲ့ အလေးအနက်ထား ပေါင်းစပ်ဖို့အတွက် အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဇာစ်မြစ်တွေထဲက သင့်လျော်မယ့် အစိတ်အပိုင်းတွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်ရှာဖွေဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဆောင်းပါးမှာဆွေးနွေးမှာကတော့ အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးတွေကို ဘာဖြစ်လို့ ပစ်ပယ်လို့မရဘူးလဲဆိုတာ၊ အဲဒီ တန်ဖိုးတွေက ဘာတွေလဲ ဆိုတာ၊ အာရှတိုက်မှာရော အာရှတိုက်ကြီးအတွက်ရော သီးခြားအသွင်ဆောင်တဲ့ နိုင်ငံရေးဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖန်တီးရာမှာ အဲဒီတန်ဖိုးတွေက ဘယ်လိုအကူအညီဖြစ်မလဲဆိုတာတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။  အခုဆောင်းပါး...

ရေအေး၏ 'သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ'

သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ ရေအေး ဇလပ်နီစာပေ၊ ဩဂုတ် ၂၀၂၃ (ပထမအကြိမ်) ဒီဝတ္ထုလေးထွက်လာတဲ့အတွက် စာရေးသူကိုရော ထုတ်ဝေသူကိုရော ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဒါမျိုး မြန်မာပင်ကိုရေးထဲမှာ ဖတ်ချင်နေတဲ့ အာသီသလေး ပြည့်သွားတယ် ဆိုရမယ်။ အစဉ်အလာ ဝတ္ထုရေးဟန်တွေသာ လွှမ်းမိုးနေဆဲ မြန်မာခေတ်ပေါ်စာပေလောကရဲ့ ကွက်လပ်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်း ပေးလိုက်တဲ့ ဝတ္ထုလို့ဆိုရမယ်။  ရုတ်တရက် ပြိုကျလာတဲ့ကျီးအုပ်တွေ၊ နေပြောက်တောင် မထိုးအောင် ကောင်းကင်မှာ ကျီးတွေဟာ အတောင်ပံချင်း ထိနေအောင် အုပ်မိုးထားတဲ့အတွက် ရုတ်တရက် မိုးမှောင်ကြီးကျသွားသလို ဖြစ်သွားတဲ့ အခိုက်အတံ့တွေရဲ့နောက်မှာ သွေးပျက်စရာ အဖြစ်အပျက်တွေ။ ရွာထဲကို ကြောင်နက်ကြီးတွေ ဝင်လာသတဲ့။ အိမ်ပြင်မှာတွေ့သမျှ လူတွေကို အကုန် လက်တွေခြေတွေ ဆွဲဖြုတ်။ တစ်ရွာလုံး ကမ္ဘာပျက်သလိုဖြစ်။ တချို့ကလည်း လူတစ်ကိုယ်စာမကမြင့်တဲ့ ကြောင်ကြီးတွေတဲ့။ တချို့ကလည်း လူကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ကြောင်ဦးခေါင်းတဲ့။ မျက်လုံးက ကြောင်မျက်လုံးတွေတဲ့။  ဒီလိုနဲ့ ရွာတွေ ရွာတွေဟာ ကျီးတွေ၊ ကြောင်တွေကြောင့် အိုးအိမ်ကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးကြရတယ်။ လူမရှိတော့တဲ့ ရွာပျက်ကြီးတွေကို ကြောင်တွေက မီးရှို့ဖျက်ဆီးတယ်။ ရွာကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးရသူတွေထဲက...

ဘယ်တော့မှဖတ်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်တဲ့ ဂန္ထဝင်စာအုပ် ၆ အုပ်

စာအရေးအသားပေါ်ပေါက်လာတာဟာ နှစ်ပေါင်းထောင်နဲ့ချီရှိခဲ့ပြီမို့ ဘယ်သောအခါမှ ဖတ်ခွင့်မရတော့မယ့် ပုံဝတ္ထုတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲကတချို့ဆိုရင် ပျောက်လို့ပျောက်နေမှန်း​တောင် လူတွေမသိကြတဲ့ စာတွေဖြစ်ပြီး တချို့ကျတော့လည်း နှုတ်ဖြင့်သာလက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြတဲ့ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန်တွေ ဖြစ်ကြ ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ပျောက်ဆုံးစာအုပ်စာရင်းဆိုတာ ရှိနေမှန်းတော့ အသေအချာသိကြပါတယ်။ တချို့ စာအုပ်/စာမူတွေဆိုရင် စာကြည့်တိုက်တွေထဲမှာ၊ လက်ဆွဲသေတ္တာတွေထဲမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် စာရေးစားပွဲခုံ တွေထဲမှာ ဘယ်သူမှမတို့မထိရဘဲ ရှိချင်ရှိနေမှာပါ။ ဆေးလ်ဗီးယား ပလာ့သ်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ စာမူတွေ အစ လော့ဒ်ဘိုင်ရွန်ရဲ့ မီးရှို့ပစ်လိုက်တဲ့ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွေအဆုံး အဲဒီ စာအုပ်တွေ စာမူတွေဟာ အတိတ်သမိုင်း ဟိုးဝေးဝေးမှာ ကျန်ရစ်ပျောက်ဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်ပါတယ်။ Isle of the Cross by Herman Melville ဟားမန်း မဲလ်ဗီးဟာ Isle of the Cross ဆိုတဲ့ စာမူကို Moby Dick စာအုပ်ထုတ်ဝေပြီး နှစ်နှစ်အကြာ ၁၈၅၃ ခုနှစ်မှာ ထုတ်ဝေသူကို ပြသခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီစာမူကတော့ သူအားလပ်ရက်ခရီးသွားတုန်း လေ့လာသိရှိခဲ့ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အပေါ်မှာ အခြေခံထားပါတယ်။ သင်္ဘောသား ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့...

ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကိုတွေ့ချင်တာ

ဆိုပါစို့ဗျာ …ချစ်တဲ့သူငယ်လေ သူငယ်ချင်းကောင်း ယောက်ဖရေ ဒီနေ့ဟာ ကျနော့်နာရေးဆိုပါစို့။ ကျနော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးလေးဆိုကြပါစို့။ ခင်ဗျားနဲ့ကျနော်နဲ့ကလည်း မာနတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဃရာဝါသတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် မဆုံဖြစ်ခဲ့တာကြာပြီ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဗျာ ဒီနေ့မှပဲ ခင်ဗျားမှာ... စကောလားရှစ် စာမေးပွဲရှိနေတယ်… သူဌေးက အထူးအစည်းအဝေးခေါ်ထားတယ်… တင်ဒါဝင်ပြိုင်ရမယ့် နောက်ဆုံးရက်ဖြစ်နေတယ်… နိုင်ငံခြားသွားဖို့ လေယာဉ်ပေါ်တက်ရမယ့်အချိန်ဖြစ်နေတယ်… စသည် စသည်ဖြင့် ရှိနေတယ်… ဆိုပါစို့။ ဒါဆို ကျနော့်ကို ခင်ဗျား လာတွေ့မှာလား လာမှာလား... ခင်ဗျားဟာ ကျနော့်ကို ထပ်မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး … ဒီနေ့ပြီးရင်… ဘယ်တော့မှလည်း ပြန်မဆုံကြတော့ဘူးဆိုရင်၊ ခင်ဗျားမှာလည်း လက်လွတ်မခံနိုင်စရာ အရေးကြီးအလုပ်ကလည်း ရှိနေခဲ့ရင်၊ ခင်ဗျား ကျနော့်ဆီ လာဦးမှာလား … လာမှာလား … ကျနော်ကတော့ ခင်ဗျားဆီ ထမလာနိုင်တော့တာအမှန်။ ကျနော့်မှာ ခုတင်ပေါ် မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းရင်းက လက်သီးဆုပ်ကို ဖြေထားရင်းက ခင်ဗျားကို မျှော်နေမိမှာပါ… မျှော်ဦးမှာပါ မျှော်မှာပါ… သေသူတစ်ယောက်မှာ စာမေးပွဲလည်းမရှိတော့... အင်တာဗျူးလည်းမရှိ...