ပြိုင်တူအဖြေရှာ ဦးနှောက်ယိုစီးမှုပုစ္ဆာ

“တို့နိုင်ငံကပညာတော်သင် ကျောင်းသားတွေ ပြီးသွားရင် ကိုယ့်တိုင်းပြည် ကိုယ်ပြန်မလာကြဘူးကွ” ဟု ဖွံ့ဖြိုးဆဲ အာဆီယံနိုင်ငံတစ်ခုမှ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ပြောဖူးပါသည်။ ပညာရေး စနစ်တွင် နာမည်ကြီးသည့် အခြား နိုင်ငံများတွင် ပညာတော်သင်ဆုရပြီး ပညာထွက် သင်ကြားကြသည့် လူငယ်၊ လူလတ်များ ဒီဘက်နှစ်ပိုင်းတွင် များလာသော်လည်း ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကိုယ်ပြန်ပြီး ထိုပညာကိုပြန်အသုံးချသည့်ဦးရေက အချိုးကျကျ လိုက်ပြီး များပြားမလာသည့်အပေါ် သူက ညည်းတွားခြင်း ဖြစ်သည်။


မြန်မာနိုင်ငံအပါအဝင် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများအတွက် တိုင်းပြည်ကို ဖွံ့ဖြိုးမှုနိမ့်ပါးခြင်းမှ ဆွဲတင်ရန် မျှော်လင့်ချက်မှာ ပညာရေးသာဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ခေတ်အခါတွင် လူငယ်အတော်များများ ပြည်ပထွက် ပညာသင်ခွင့်ရလာခြင်းမှာ မှောင်မိုက်နေသော လှိုဏ်ခေါင်း၏အဆုံးရှိ အလင်းရောင်ကို မြင်ရသလို ဖြစ်ပါသော်လည်း ပညာတော်သင်အများစု အိမ်ပြန်ရောက်မလာကြခြင်းကြောင့် အဆိုပါအလင်းရောင်မှာ မြင်သာမြင်ပြီး မကြင်ရသည့်ဘဝမှာသာရှိနေရသည်။

ပညာတော်သင်ဆု ချီးမြှင့်သည့် ကျောင်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများအနေဖြင့် ပညာသင်ကာလပြီးဆုံးပါက မိမိနိုင်ငံသို့ မဖြစ်မနေပြန်ရမည်ဆိုသည့် စည်းကမ်းချက်ကို မထည့်ကြသော်လည်း ပညာတော်သင်ဆု ပေးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများအား ပညာရွှေအိုးမြှုပ်နှံနိုင်ရန် အကူအညီပေးခြင်း ဖြစ်လေရာ ပညာသင်ခွင့်ရသည့် ကျောင်းသားများအနေဖြင့် မိမိဆည်းပူးထားသည့် ပညာရပ်များအား မိမိနိုင်ငံအတွက် ပြန်အသုံးချပေးဖို့လိုသည်ဟုတော့ နားလည်သဘောပေါက်ရမည်သာ။

အစိုးရကချီးမြှင့်သည် ဖြစ်စေ၊ ပြည်တွင်းပြည်ပ ပုဂ္ဂလိကအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခုက ထောက်ပံ့သည် ဖြစ်စေ ပညာသင်ဆုပေးရခြင်း၏ နောက်တွင် အဆိုပါကျောင်းသားသည် ပညာသင်ပြီးဆုံးပါက မိမိနေရပ်သို့ပြန်ပြီး ဆည်းပူးခဲ့သည့်ပညာတို့ကို ပြန်အသုံးချလိမ့်မည်ဆိုသည့်မျှော်လင့်ချက်ကတော့ အနည်းနှင့်အများ ရှိတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာသင်ဆုပေးရန်အတွက် စိစစ်ရာတွင် လျှောက်ထားသူသည် ပညာထူးချွန်ရုံ သာမက လူမှုအကျိုးပြုလုပ်ငန်းလုပ်လိုစိတ်လည်း ရှိမရှိကိုပါ ၎င်းင်းတို့၏ ကိုယ်ရေး ရာဇဝင်နှင့် ဘဝရည်မှန်းချက်အကြောင်း ရေးသားချက်များ၊ လူတွေ့မေးမြန်းခန်းများ စသည်တို့မှတစ်ဆင့် လေ့လာ အကဲခတ်တတ် ကြသည်။

သို့သော်လည်း ပညာတော်သင်ဆု ရသူတိုင်းသည်လည်း မျှော်လင့်ထား သလို မဟုတ်ဘဲ ပညာတော်သင်ဆု ရခြင်းကိုပဲ ဘဝအတွက် အမြင့်သို့ တက်လှမ်းစရာ တုံးတစ်ခုလို ခုချင်သူ များလည်း ပါဝင်နေတတ်ပါသည်။ မချမ်းသာသည့် မိသားစုမှ ပေါက်ဖွား လာသူတစ်ဦးအတွက် ပြည်ပတွင် ပညာတော်သင်ခွင့်ရဖို့ ဆိုသည်မှာ  အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်လေရာ အဆိုပါ အခွင့်အရေးကိုအသုံးချပြီး မိမိ၏ ဘဝကို ဒီထက်မြင့်အောင် လုပ်နိုင် သည်မို့ မိမိစိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ စကားလုံးလှလှများသုံးပြီး ရေးသွားပြောသွားသည့်အခါ ရွေးချယ်သူများ ဘက်က တကယ်ထိုက်တန်သူကို မျက်စိလျှမ်းကျော်သွားပြီး အပြောကောင်းသူကို ရွေးမိသွားနိုင်ပါသည်။

အစိုးရအစီအစဉ်ဖြင့် ပညာသင် သွားသူတို့မှအပ မိမိအစီအစဉ်ဖြင့် မိမိ သွားရောက်ကြသူများအဖို့ ချည်နှောင်မှု မရှိခြင်းကြောင့် ပြည်တော်ပြန်လာခြင်း၊ ပြန်မလာခြင်းမှာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်နေလေရာ များသောအားဖြင့် ပြန်မလာဖို့ လမ်းကိုသာရွေးပြီး ရေကြည်ရာမြက်နုရာ အခြေချကြသည်က များပါသည်။

ဒီအထဲ ငွေကြေးကြောင့်အပြင် ဘ၀ အဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကို မက်မော၍ မပြန်ချင်ကြသူများလည်း ရှိပါသည်။ မိမိနေထိုင်ကြီးပြင်းခဲ့ရာ ဘဝအခြေအနေထက် အဆများစွာသာသည့် နိုင်ငံရပ်ခြား ရောက်သည့်အခါ အိမ်မပြန်ချင်ပါဟုဆိုလျှင်လည်း လူ့သဘာဝမို့ အပြစ်တင်ရန်လည်း ခက်လှပါသည်။ ရေဆိုသည်က မြင့်ရာမှနိမ့်ရာသို့သာ စီးတတ်သော်လည်း လူဆိုသည်က နိမ့်ရာမှမြင့်ရာသို့သာ သွားတတ်ချင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ပညာသင်ပြီးနောက် ပြန်လာခြင်း ပြန်မလာခြင်းမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက် ချင်းစီ၏ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် တစ်ဖက်က တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဦးနှောက်ယိုစီးမှု ပြဿနာကို စဉ်းစားဖို့လည်း လိုပါသည်။  တိုင်းပြည်တစ်ပြည်အနေဖြင့် တော်ပေ့ဆိုသော ကာယလုပ်သား၊ ဉာဏ လုပ်သား အင်အားစုများ အထွက်သာရှိပြီး အဝင်မရှိခဲ့လျှင် လူ့အရင်းအမြစ်အကျပ်အတည်းနှင့်ကြုံပြီး မုန့်လုံးစက္ကူကပ်သံသရာမှ ထွက်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။  ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံကြီးတစ်ခုအတွက် အရည်အချင်းရှိသည့် ဦးနှောက်ပိုင်ရှင်များ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိဆုံးရှုံးရုံဖြင့် တိုင်းပြည်မသိသာသွားသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးဆဲ နိုင်ငံတစ်ခုအတွက်မူ ပညာရှင်ခေါင်းတစ်ခေါင်းဆုံးရှုံးလျှင်ကို သိသိသာသာအထိနာပါသည်။ ဒီလိုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများနောက် အမီလိုက်ဖို့ကြိုးစားရင်း ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများမှာ ဒုံရင်းဒုံရင်းဘဝက မတက်နိုင် ဖြစ်ရတာများပါသည်။

ပညာတော်သင်ကျောင်းသားတို့က ‘ကိုယ့်တိုင်းပြည်မှာ ဒီပညာတွေကို အသုံးချစရာ ရေခံမြေခံကောင်းများ မရှိလို့ပါ’ ဟု တိုင်းပြည်အပေါ်လွှဲချ လေ့ရှိသလို တိုင်းပြည်ဘက်က ကြည့်လျှင်လည်း ပညာတတ်တွေ ဆုံးရှုံးနေရလို့ တိုင်းပြည်သည် ရှေ့သို့ မဆက်နိုင်ဟု လက်ညှိုးထိုးနိုင်ပါ သည်။ ဒီနေရာတွင် တစ်ဖက်တည်း ကိုချည်း မေးငေါ့လျှင်လည်း တရား မည် မထင်ပါ။ နှစ်ဖက်စလုံးက မှန်နေသည်ချည်း မဟုတ်ပါလား။

လူဆိုသည်မှာ ပရဟိတထက် အတ္တဟိတကို ပိုဦးစားပေးတတ်သည် မှန်သော်လည်း လူငယ်နိုင်ငံသားတို့ အနေဖြင့် အတ္တထက် ပရကို ပိုဦးစား ပေးခဲ့ကြသော၊ (တစ်နည်း) မြင့်ရာမှနိမ့်ရာသို့ ပြန်လာပြခဲ့ကြဖူးသော  သူရဲကောင်းတို့ကို အနည်းအကျဉ်းမျှဖြစ်စေ အတုယူအားကျတတ်ဖို့လိုသလို တိုင်းပြည်ဘက်ကလည်း တိုင်းပြည်၏ အဖူးအပွင့်ကလေးများ တိုင်းပြည်ကိုစွန့်ခွာမသွားချင်အောင် အခွင့်အရေးများ၊ အခြေအနေကောင်းများ တတ်နိုင်သမျှ များများဖန်တီးပေးရေးဖြစ်ပါသည်။ တိုင်းပြည်၏ ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှုဆီ သွားရာ လမ်းခရီးတွင်ပိတ်ဆို့နေသော ‘လူသားအရင်းအမြစ်များဆုံးရှုံးမှု’ ဆိုသည့် ကျောက်တုံးကြီးရွေ့စေရန် အစိုးရကရော နိုင်ငံသားများကပါ နှစ်ဘက်စလုံးက ပြိုင်တူတွန်းဖို့လိုပါသည်။

နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ပညာသင်ခွင့်ရခြင်းသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် အကျိုးများပါသည်။ သို့ရာတွင် ထို အကျိုးကျေးဇူးကို မိမိတစ်ဦးတည်းသာမခံစားဘဲ မိမိလိုအခွင့်အလမ်းမရသူများနှင့်ပါ မျှဝေခံစားဖို့ လိုပါသည်။ မဟုတ်လျှင် ‘မရှိလို့မလှူ၊ မလှူလို့မရှိ’ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ပညာတတ်တို့ ကလည်း မိမိနိုင်ငံမှာ မက်လုံးတွေမရှိလို့ပြန်မလာချင်၊ ပညာတတ်တို့ပြန်မလာသဖြင့်လည်း မိခင်နိုင်ငံတို့မှာ တိုင်းပြည်တိုးတက်အောင် မဆောင်ရွက်နိုင်ဆိုသည့် အရှုံး သံသရာသာလည်နေလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည်။

မြန်မာတိုင်း(မ်) ဂျာနယ်။ အတွဲ ၂၄၊ အမှတ် ၄၆၉။ ၂၀၁၀ ဇွန်လ