ဝေယံဘုန်း

“တို့နိုင်ငံကပညာတော်သင် ကျောင်းသားတွေ ပြီးသွားရင် ကိုယ့်တိုင်းပြည် ကိုယ်ပြန်မလာကြဘူးကွ” ဟု ဖွံ့ဖြိုးဆဲ အာဆီယံနိုင်ငံတစ်ခုမှ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ပြောဖူးပါသည်။ ပညာရေး စနစ်တွင် နာမည်ကြီးသည့် အခြား နိုင်ငံများတွင် ပညာတော်သင်ဆုရပြီး ပညာထွက် သင်ကြားကြသည့် လူငယ်၊ လူလတ်များ ဒီဘက်နှစ်ပိုင်းတွင် များလာသော်လည်း ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကိုယ်ပြန်ပြီး ထိုပညာကိုပြန်အသုံးချသည့်ဦးရေက အချိုးကျကျ လိုက်ပြီး များပြားမလာသည့်အပေါ် သူက ညည်းတွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာ အောင်ထွန်းသက်ကိုတော့ အထူးတလည် မိတ်ဆက်ပေးစရာ လိုမယ်မထင်ပါဘူး။ ဒါကတော့ ကျွန်တော် မြန်မာတိုင်း(မ်)မှာ ရှိစဉ်က သူနဲ့ တွေ့ဆုံမေးမြန်းခန်း တစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးတာ လေးပါ။  အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ကိုင်နေတဲ့ မိမိရဲ့အလုပ်အကိုင်အပေါ်မှာ ထားရှိရမယ့်စိတ်ဓာတ်၊ မိမိအနေနဲ့ ဘာတွေ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ/ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြည့်ဆည်းဖို့ လိုမလဲစတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာသည် (Professionals) တို့နဲ့ဆိုင်တဲ့ သတိပြုစရာတွေကို ဆရာက ဆွေးနွေးတင်ပြထားပါတယ်။

သတို့သမီးသည် အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နှင့်ယှဉ်ပြီးချထားသည့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စိတ်လွတ်လက်လွတ် ထိုင်ချလိုက်ရင်း လေသာပြတင်းတံခါးဘောင်ပေါ် လက်ကိုတင်ထားလိုက်သည်။ ယနေ့မှတော်ရသည့် ခင်ပွန်းအသစ်စက်စက်ကလေး ပြန်လာမည့်အရပ်ဘက် သူ့မျက်လုံးများက ငေးငေးရီရီ။ အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ သူတို့၏စက်ရာခန်းသည် အိမ်အပြင် လမ်းဘက်ခြမ်းကို မျက်နှာမူပြီး ဖွဲ့ထားသဖြင့် အိမ်ရှေ့က လမ်းသွားလမ်းလာများကို မြင်နေရသည်။ အခန်းမီးကိုမှိတ်ထား၍ရလောက်အောင် လဆန်းရက်၏ ထွန်းလင်းသော လရောင်ကလည်း အခန်းတွင်းသို့ ဖြာကျလျက်ရှိသည်။ မင်္ဂလာသတို့သမီးဝတ်စုံကြီးနှင့် တစ်နေ့ခင်းလုံးစိတ်အိုက်ခဲ့ရသည့် သတို့သမီးသည် ယခုမှအသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့သည်။ သူတို့သည် မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ လနှင့်ချီ၍ ဒီပွဲအတွက်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရင်း စိတ်မောခဲ့ရသည်။ ခန်းမကိစ္စ၊ အကျွေးအမွေးကိစ္စ၊ ဖိတ်စာကိစ္စ၊ ဝတ်စုံကိစ္စ၊ ဟိုကိစ္စ၊ သည်ကိစ္စ... ကိစ္စပေါင်းစုံနှင့် လုံးချာလည်လိုက်ခဲ့ရသည်မှာ ‘တစ်သက်မှာ တစ်မင်္ဂလာ’ ဟုဆိုကြသည့် ယနေ့လိုပွဲအတွက် ကြိုတင်စိတ်ကူးယဉ် ကြည်နူးခွင့်ပင် သိပ်မရခဲ့ချေ။ ဒါပေမဲ့လည်း ပင်ပန်းရသည်နှင့်တန်အောင်ပင် မင်္ဂလာပွဲသည် ခမ်းခမ်းနားနား စည်စည်ကားကား သိုက်သိုက်မြိုက်မြိုက်နှင့် ပြ...

ရှေ့နေလုပ်ဖို့ဆိုပြီး တောင်အာဖရိက နိုင်ငံကို ရောက်လာတဲ့ မစ္စတာဂန္ဒီဟာ ခါးသီးတဲ့ အတွေ့အကြုံ တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါကတော့ ဥရောပတိုက်သားတွေပဲစီးခွင့်ရတဲ့ ရထားတွဲ ပေါ်ကို တက်မိတဲ့အတွက် တွဲပေါ်ကနေ ခွေးဆွဲ ဝက်ဆွဲ ဆွဲချခံခဲ့ရတာပါပဲ။ သူဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့၊ မည်းနက်တဲ့ သူ့ရဲ့မွေးရာပါ အသား အရောင် အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာ ကျခဲ့ရတာဟာ အနာဂတ်မှာ တိုင်းပြည် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့် ဂန္ဒီအတွက် အိန္ဒိယနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရအောင် ကြိုးပမ်းချင် စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်စေ ခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ တွန်းအား တစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့ ပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး လူမျိုးရေးအရ၊ အသားအရောင်၊ ဘာသာရေးအရ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုဆိုတာ ဟိုးကမ္ဘာဦး အစကတည်းက ရှိလာခဲ့တဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုပါ။ ခွဲခြားမှုတွေဘာလို့ရှိနေပါသလဲ။ မတူညီမှုတွေ ရှိနေလို့ပါပဲ။ ပိုပြီး တိတိကျကျပြောရရင် အဲဒီ့ မတူညီမှုတွေကို သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ခွင့်မလွှတ်နိုင်လို့ပါပဲ။ လူတွေဟာ တူညီမှုကိုလိုလားကြပါတယ်။ တူတာကိုပဲရှာဖွေကြပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက် မွေးလာပြီဆိုကတည်းက မိဘက သူနဲ့တူမတူအရင်ကြည့်ပါတယ်။ အဲဒီ့ကလေးကြီးလာရင်လည်း သူနဲ့တူတဲ့ သူတွေကို ရှာဖွေပါတယ်။ ကိုယ်နဲ့ စရိုက်သဘာ၀၊ အတွေးအခေါ်၊ ဓနဂုဏ်၊...

ရုတ်တရက် ကျွန်မနိုးလာတော့ထိုင်လျက်သားကလေး။  ရှေ့ မှာက ဖင်ကပ်သာကျန်တော့သည့် ဝိုင်တစ်ပုလင်းရယ်၊ စီးကရက်ဖင်စီခံများအပြည့်နှင့်  ပြာ ခွက်တစ်ခွက်ရယ်။ စီးကရက်ဖင်စီံခံအမှတ်တံဆိပ်ကို စစချင်း ကျွန်မ မမှတ်မိ။  နော က်မှ ထိုစီးကရက်တို့သည် လွန်ခဲ့သောသုံးလေးနှစ် ကျွန်မစီးကရက်စသောက်စဉ်က စီးကရက်မျိုးဖြစ်မှန်း မှတ်မိလာခဲ့သည်။ စီးကရက်ပြာခွက်ဆီမှ မျက်လုံးများကိုမော့ကြည့်တော့ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသည့် လူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုတွေ့သည်။ သူသည် ပိုးသားဝတ်ရုံတစ်ထည်မှတပါး ဘာမျှဝတ်ဆင်မထား။ အမွှေးအမှင် ထူထူထဲထဲ  ပေါက်နေသည့်   ရင်ဘတ်နှင့်  ပေါ င်တံများကိုတော့ ဝတ်ရုံကလှစ်ဟပြထား၏။ ခါးမှာတော့ သူနှင့်အံကိုက်ကျအောင်ဝတ်ထားသည့် အစင်းပါအတွင်းခံ ဘောင်းဘီတစ်ထည် ဝတ်ထားသည် ။ ကျွန်မ၏ အံ့အားသင့်မျက်ဝန်းများကို ထိုသူ့မျက်နှာဆီ တည့်မတ်ပေးလိုက်၏။ ယခုမှပင် ထိုလူကိုအရင်က မြင်ဖူးမှန်း ကျွန်မ မှတ်မိတော့သည်။ တစ်ဒင်္ဂမျှ ကြာအောင် ကျွန်မ၏မျက်လုံးများ သူ့ထံတွင်နားခိုနေလိုက်ပြီး လျှပ်စီးလို၊ အလင်းတစ်ချက်လို  မြ န်ဆန်လှပြီး ထူးထူး ဆန်းဆန်းအလိုအလျောက်ဖြစ်သွားသည့် အပြုံးတစ်ခုပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် ရှုပ်ထွေးမှု တစ်ခုက...

စက်သီးကြိုးဆွဲတဲ့တိုင်မှာ လက်ကိုကြိုးချည်ပြီး ရေတွင်းအဝမှာ တွဲလောင်းချခံထားရတဲ့၊ “အမေ... အမေ” လို့ အာခေါင်ကွဲ မတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုနေတဲ့ အိုစမာ ရဲ့ပါးပြင်ကိုဖြတ်ပြီး စီးကျလာတဲ့ သူ့မျက်ရည်တွေဟာ သူ့ ဘောင်းဘီရဲ့လက်နှစ်ခု ကြားထဲကနေ ယိုစီးလာတဲ့ သွေးတွေနဲ့ပါ ပေါင်းစည်းပြီးတော့ ရေတွင်းထဲကို ပေါက်ခနဲမြည်အောင် တစက်စက်ကျလို့နေပါတယ်။ ပေါင်ခြံကနေစီးကျလာတဲ့ သွေးစက်တွေဟာ ကြောက်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံးဆတ်ဆတ်တုန်နေယင်နေတဲ့ အိုစမာလေး အတွက် တော့ နတ်ဆိုးတစ်ပါးဆီကရောက်လာတဲ့ ကျိန်စာတွေနဲ့ မခြားပါဘူး။

မန္တလေးမုံရွာကားလမ်းမထက် ဟားခါး-မန်း မှန်လုံယာဉ်ငယ်သည် ခရီးသည် ၂၂ ဦးကို တင်ဆောင်ရင်း တအိအိပြေး လျက်ရှိသည်။ ကားတွင်ကုန်ကအပြည့်။ သွားနှုန်းကလည်း နှေးလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သည် မအိပ်ချင်အောင် သတိထား၍ လမ်းဘေးဝဲယာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။ အညာရှုခင်းသည် ခြောက်သယောင်း လွန်းလှသည်။ ကားတစ်စီးလုံးတွင် ယာဉ်မောင်းနှင့် စပယ်ယာကအစ အားလုံးနီးပါး ချင်းအမျိုးသားချည်း။ ဗမာဆိုလို့ ကျွန်တော်ပါမှ လေးဦးသာ။ ခရီးသည်အားလုံးက လိပ်လိုသွားနေသည့် ကားကို စိတ်မရှည် ချင်ကြ။ ဒီပုံစံနဲ့ဆို နောက်နေ့ ဟားခါး အရောက်နောက်ကျပြီ။ ခရီးစဉ်စကတည်းက နိမိတ်ကသိပ်မကောင်း။ မြင်းမူနားမှာ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိမလိုဖြစ်သည်။ ယာဉ်မောင်းက အသက်ကြီးကြီး၊ အတွေ့အကြုံရှိမည့်ပုံ ဆိုပေမယ့် သူမောင်းနေပုံက သိပ်အားရချင်စရာ မကောင်း။ ချောင်းဦး-ပခုက္ကူလမ်းခွဲ ရောက်တော့ ညနေစောင်းပြီ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကူး ဆင်ဖြူ ရှင်တံတားကိုဖြတ်ပြီး မကွေးတိုင်းကို ဝင်သည်။ နေဝင်ရီတရောမှာ တောင်ယမားသဲချောင်းကိုဖြတ်သည်။ မိုးတွင်းကျ ဒီလမ်းကမသွားဘဲ မုံရွာဘက်က ပတ်သွားသည်ဟုသိရသည်။ သို့နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးဇာတိ မင်းတိုင်ပင်ရွာ၊ ပုလဲမြို့တို့ကို အသီးသီး ဖြတ်ကျော...