ကျွန်တော်ပုတီးမစိပ်ပါ သို့သော်...

ထိုစဉ်က ထွေးကို စိပ်ပုတီးလေး အမှတ် မထင် လက်ဆောင်ပေးမိသည်။ ထွေး ပုတီးစိပ်၊ မစိပ် သိထားလို့ရယ်တော့ မဟုတ်ပါ။ အကယ်စင်စစ် ထွေး အကြောင်းကို ကျွန်တော်ထိုစဉ်က ဘာမျှ ဟုတ္တိပတ္တိ မသိသေး။

“ထွေး ပုတီးစိပ်သလား” ဟုမေးတော့ ထွေးက အသာအယာသာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့လေသည်။ နောက်မှ သိရသည်က ‘ထွေးပုတီးစိပ်လေ့မရှိ’ တဲ့၊ ‘ကျွန်တော့် ပုတီးကိုတစ်ညသာစိပ်ပြီး နောက်ညတွေ ဆက်မစိပ်ဖြစ်’ တဲ့။ ထွေး ကျွန်တော့်ကို ညာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုညာခြင်းကပင် စိပ်ပုတီးပေးဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“မင်းကွာ လက်ဆောင်ပေးစရာရှားလို့ ပုတီးမှပေးရသလား။ မိန်းကလေးအကြိုက် ပစ္စည်းတွေမှ တပုံတပင်” ဟုအပြစ်ပြောလာလျှင်လည်း ခံရုံသာရှိပါသည်။ တကယ်တော့ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသားက ဘုရားစောင်းတန်းမှာ။ ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲမှာ ဖျတ်ကနဲပေါ်လာသည်က ထွေးကို မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် လက်ဆောင်တစ်ခုပေးဖို့။ ဘုရားစောင်းတန်းတလျှောက်ရှိ ဆိုင်များတွင် အမှတ်တရပန်းချီကား၊ ခရုကမာပုတီး၊ လက်ကောက်၊ ဆံထိုး စသည့် မိန်းမကြိုက်ပစ္စည်းပစ္စယ အစုံအလင်တင်ထားသော်ငြား ကျွန်တော်သည် နံသာဖြူပုတီးကိုသာ လက်ဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့မိ၏။ ဘာကြောင့် ရွေးခဲ့ရမှန်းတော့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။

အမှန်အတိုင်းဝန်ခံရလျှင် ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်စိတ်သည် ဘုရားရိပ်၊ တရားရိပ်ကြောင့် အေးမြကြည်လင်နေ သည်က တစ်ကြောင်း၊ ထွေးအပေါ် တဏှာရမ္မက်မဖက် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသည့် မေတ္တာဓာတ်သက်သက်တို့သာ လွှမ်းခြုံရစ်ပတ်ထားသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် တခြားထွေလီကာလီများထက် ဘာသာရေးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သော စိပ်ပုတီးကိုသာ ပို၍ဓာတ်ကျသွားမိသည်ဟု ယူဆရသည်။

အတိတ်ကောင်း၊ နိမိတ်ကောင်းကို ဆောင်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခုဟု စိတ်မှာမှတ်ယူ၍ ဈေးသည်အမျိုးသမီး လှမ်းပေးသည့် နံ့သာဖြူပုတီးအတွဲများထဲမှ ကျွန်တော့်စိတ်ကြိုက် ပုတီးတစ်ကုံးကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ထွေးလက်ထဲ အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်ပါသည်။

ကျွန်တော်ပေးသည့် စိပ်ပုတီးကိုလှမ်း ယူစဉ်က ထွေးမျက်နှာမည်သို့ရှိခဲ့သည် ကျွန်တော်မသိ။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်က ထွေး၏ဖြန့်ထားသောလက်ဖဝါးနုနုကလေးများအပေါ် အာရုံပိုဝင်စားနေ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ထွေး ပြုံးနေခဲ့သလား။ ပြုံးချင်မှလည်းပြုံးခဲ့ပါမည်။ ဒါပေမယ့် ခပ်တည်တည်ကြီး မဟုတ်ခဲ့တာလည်း သေချာပါသည်။

“ဒီ စိပ်ပုတီးလေးကို အမြဲသိမ်းထား၊ အမြဲစိပ်ပါ၊ ထွေး”

ကျွန်တော့်စကားကို ကြားသွား၏။ ထွေးက ခေါင်းညိတ်သည်။ နိုး…မဟုတ်ပါ။ ထွေးက ဆိုင်ကယ်ကို ညာဘက်သို့ ကွေ့မည်ဟုအချက်ပြခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီး ဘေးချင်းယှဉ်မိတိုင်း ထွေးမျက်နှာကို လှမ်းကြည့်၍ပြုံးမိသည်။ ထွေးကလည်းကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြုံးလေး ပြန်ကြည့်သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်ပြုံး။ ထွေးကလည်း သူ့အတွေးနဲ့သူ ရယ်။

စိပ်ပုတီးတစ်ကုံးတွင် ပုတီးစေ့ ၁၀၈ လုံးပါပါသည်။ ပုတီးတစ်လုံးစိပ်တိုင်း ထွေး ကျွန်တော့်ကို တစ်ကြိမ် သတိရမည် ဆိုလျှင်တစ်ပတ်စေ့တိုင်း ထွေးက ကျွန်တော့်ကို ၁၀၈ ကြိမ် သတိရပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ပုတီးတစ်လုံးချတိုင်း ကျွန်တော့်ကိုတစ်ကြိမ်သတိရမည်ဟု မည်သူပြောပါသနည်း။ ထွေး ပုတီးစိပ်လျှင် ဘာကို အာရုံပြု၍စိပ်သလဲ မမေးမိခဲ့ချေ။ ဂုဏ်တော်လား၊ သမ္ဗုဒ္ဓေလား၊ ၂၄ ပစ္စည်းလား။ အရင်က ဘာပဲစိပ်ဖူးခဲ့၊ ဒီပုတီးနှင့်ဆိုလျှင်တော့ ကျွန်တော့်ကိုသာ အာရုံပြုပါ ဟု ပြောချင်ပါသည်။

လူ့ဘ၀တွင် ပြုသည့်ကိစ္စတိုင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ၊ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုသည်လည်းရှိသလို ဘာရယ်မဟုတ် ပြုမိသည်လည်း ရှိပါ၏။ စိပ်ပုတီးကိုမှ ရွေးချယ်ပေးမိခြင်းတွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု၊ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး မပါခဲ့။ ယခုမှ ကျွန်တော်သည်ကျွန်တော့်အပြုအမူအတွက် တရားမျှတသော ဆင်ခြေတစ်ခုပြန်ရှာ နေမိပြန်သည်။ စိပ်ပုတီးသည် ကြိုးကွင်းတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ထွေးအပေါ် ထားသည့် ကျွန်တော့်မေတ္တာ တို့သည် လည်း ကြိုးကွင်းလိုအဆုံးအစမရှိ။ ၁၀၈ ကို ဂဏန်း တစ်လုံးတည်း ကျန်အောင်ပေါင်းလျှင် ၉ ရသည်။ ၉ သည် ဂဏန်းအား လုံးတွင် စွမ်းအားအမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်မေတ္တာတို့သည်လည်း စွမ်းအားအထွတ်အထိပ်မှာ ရှိသည်။ နံ့သာဖြူအနံ့သည် မွှေးပျံ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်မေတ္တာသည် ထွေးအနားမှာ ထာ၀ရထုံသင်းနေလိမ့် မည်။ ပုတီးကို ငွေ ၂၀၀၀ ပေးဝယ်ခဲ့ရသည်။ ၁၅၀၀ နှင့် ၅၂၈ မေတ္တာ နှစ်ခုပေါင်းလျှင် ၂၀၂၈ ရသည်။ အစွန်းထွက် ၂၈ က ထားတော့။ ကျွန်တော့်မေတ္တာကို ပုတီးတန်ဖိုးက ကိုယ်စား ပြုသည်။ ဤသို့လျှင် ကျွန်တော်သည် ဘယ်သူကမှဖြေရှင်းချက် မတောင်းရပါပဲနှင့် ကိုယ့်ရွေးချယ်ချက် မှန်ကြောင်း ကို ကာတွေး တွေးနေမိလေသည်။

ကျွန်တော်ပေးသည့်ပုတီးကို ထွေးစိပ်တာ ယနေ့အထိမမြင်ရသေး။ ထွေးကို ပုတီးလက်ဆောင်ပေးအပြီး နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အကြာမှာပင် ထွေးနေသည့်မြို့မှ ကျွန်တော်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ ထွေး ပုတီးစိပ်နေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ချင်သည်။ ထွေး ပုလင်းထဲမှအအေးကို ပိုက်ဖြင့်စုပ်သောက်လျှင် ထွေးမျက်နှာက ကလေးလေးနှင့် တူသည်။ ဒါဆို ပုတီးစိပ်လျှင်ရော။ ကလေးမျက်နှာလေးနှင့်စိပ်မှာလား။ ဈာန်ဝင်စားနေသည့် ရသေ့မ တစ်ဦး၏ သမာဓိမျက်နှာထားနှင့် စိပ်မှာလား။ ကျွန်တော်မပြောတတ်ပါ။ မြို့နှစ်မြို့သည် မိုင်ရာနှင့်ချီ၍ ဝေးသည် မဟုတ်ပါလား။

“ထွေးတစ်ယောက် တစ်နေကုန် ပုတီးထိုင်စိပ်နေလို့တဲ့” ဟူ၍ ထွေးတို့နေသောမြို့ ထံမှ ကောလာဟလလိုလို၊ တကယ်လိုလိုသတင်းရောက်လာတတ်သည်။ ထွေးသည် ကျွန်တော့်ကို တစ်နေကုန် တစ်နေခန်း သတိရနေ နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အခြေအမြစ် သိပ်မရှိပါ။

ပုတီးနှင့်စိမ်းသော ကျွန်တော်သည် ဘုရားရောက်တိုင်း ပုတီးကိုသာသတိ ထားကြည့်နေမိ၏။ ထွေးနှင့် ထပ်တွေ့လျှင်တော့ “ပုတီးစိပ်ဖြစ်သေးလား” ဟု မေးကြည့်ချင်သည်။

ကျွန်တော်ကတော့ ပုတီးမစိပ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ထွေးကိုတော့ သိပ် စိပ်စေချင်ပါသည်။

NOW! Fashion and Lifestyle Magazine. November, 2007

ရသဝတ္ထုကဏ္ဍမှ ကျန်ဝတ္ထုတိုများကို ဖတ်ရှုရန်အတွက် ယခုပို့စ်၏ ထိပ်ဆုံးညာဘက်ခြမ်း Labels ဆိုသော စာသား၏ အောက်ရှိ "ရသဝတ္ထု" ဆိုသည့် စာသားကို ကလစ်နှိပ်ပါ။

ဝေယံဘုန်း၏ ပင်ကိုရေးဝတ္ထုတိုစုစည်းမှု ဖြစ်သည့် 'ဖြစ်ရပ်မှန်စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုများ' စာအုပ်ကို အိမ်တိုင်ရာရောက် မှာယူနိုင်ပါပြီ။ Myanmar Harp Publishing ရဲ့ Facebook Page messenger ကနေ အမည်၊ လိပ်စာ၊ ဖုန်းနံပါတ် အပြည့်အစုံနဲ့ စာပို့ပြီးမှာယူနိုင်သလို အောက်ပါ ဖုန်းနံပါတ် များကနေလည်း မှာယူနိုင်ပါတယ်။