တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်

Salvador Dalí. Hyperxiological Sky. 1960

“မင်းဦးလေးတော့ အခြေအနေမကောင်းဘူးဟေ့…”

အဖေက အညာမှာနေသည့် သူ့ညီ၏သားသမီးများက ဗိုက်ဘာမှတစ်ဆင့်ပို့လိုက်သည့် ဆေးအဖြေလွှာဓာတ်ပုံ များကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းတစ်ခါခါနှင့်ပြောလေသည်။ ညီဖြစ်သူမှာ အဆုတ်ကင်ဆာဖြစ်နေပြီတဲ့။ ကာယကံရှင် ကတော့ သူဘာရောဂါဖြစ်နေမှန်း မသိသေး။ သို့ပေမယ့် ရောဂါအခြေအနေအရ လပိုင်းမျှသာခံတော့မည်မှန်း ရှေ့မှာကြုံခဲ့ကြားခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံများအရ သိနေမိပြန်သည်။

အဖေ့ညီက အဖေ့ထက် တစ်နှစ်နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ငယ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်လောက်တုန်းက သူတို့မြို့ကို အလည်ရောက်တုန်းကတော့ အဖေ့ညီက အဖေ့ကို သူနှင့်လာနေဖို့၊ နေရေးစားရေး နောက်ဆုံး နာရေးအထိ သူတာဝန်ယူကြောင်း အစ်ကိုလုပ်သူကို ဖျောင်းဖျနားချသေး၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အစ်ကိုဖြစ်သည့် ကျွန်တော့ အဖေက အရင်သေမည်ဟု ထင်သည်ပေါ့။ ထိုစဉ်တုန်းကတော့ သူလည်း မာမာချာချာရှိသေးသည်။ ထမင်းစားလျှင် တစ်ဇလုံကတော့ အသာလေး။ ကျွန်တော်တို့သားအဖ ထမင်းစားတာကိုကြည့်ပြီး အမြဲ အားမရဖြစ်သည်။ “မင်းတို့ဟာကလည်း ကြောင်စာလောက်ကွာ…”ဟု ပြောတတ်၏။

ရောဂါဖြစ်မှန်းသိပြီးမကြာခင် အဖေလည်း နယ်ကိုလိုက်သွားသည်။ ပြီးခဲ့သည့် အောက်တိုဘာလဆန်းမှာပင် ဆုံးပြီဟုကြားရသည်။ ကင်ဆာမှန်းစသိသည်မှ တွက်ကြည့်လျှင် နှစ်လလောက်ပဲ ကြာမည်ထင်သည်။

သီတင်းကျွတ်အခါသမယသည် အမင်္ဂလာသတင်းများကြောင့် ပျော်စရာမကောင်းလှပါ။ မနှစ်က ခုလို အချိန်ကလည်း ရန်ကုန်မှာနေသည့် အမေ့ဘက်က ဦးလေး၏မိန်းမ လျှာကင်ဆာဖြင့် သူချစ်သည့် သူ့ယောက်ျားနှင့် မြေးနှစ်ကောင်ကို ထားသွားခဲ့ပြန်သည်။ သည်နှစ်ကျတော့ အဖေဘက်က ဦးလေး။ နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း သေသည့်အသက်တွေက ၆၉၊ ၇၀ ဝန်းကျင်တွေချည်း။ သေတာကလည်း ကင်ဆာချည်း။

ဟော… အညာက ဦးလေးဆုံးသည့်သတင်း ကြားပြီးနောက်နေ့မှာတင် နောက်ထပ် ရင်းနှီးသူတစ်ဦး၏ နာရေး ကြားရပြန်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းကပဲ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အသိနှင့်ဆုံတော့ ကြီးကြီးနေကောင်းလားဟု မေးဖြစ်သေးသည်။ ကြီးကြီးဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်က ထိန်းကျောင်းခဲ့ဖူးသည့် ရပ်ဆွေရပ်မျိုး။ အသက်က ၇၈ နှစ်။ ကြီးကြီး၏ တူကပြောသည်။ ကြီးကြီး ရင်သားကင်ဆာတဲ့။ အကြိတ်တွေခွဲထုတ်တာ မနည်းမနော (သူကတော့ တစ်ပိဿာနီးနီးဟုပြောသည်) ရသည်တဲ့။ လာကြည့်ဦးမယ်ဟုပြောပြီး ကျွန်တော်လည်း ဆင်တုပ်ကွေးဖြစ်နေသည်နှင့် မသွားဖြစ်။ တစ်ပတ်ပင်မကြာ။ ကြီးကြီးလည်း ဆုံးသည်။

ကြီးကြီးနာရေး ရက်လည်ပြီးနောက်တစ်နေ့မှာပင် ဖေ့စ်ဘွတ်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ထပ် အသိနာရေး သတင်းတစ်ပုဒ်ကြားရပြန်သည်။ ဂျပန်သတင်းဌာနတစ်ခုမှာ လုပ်ဖူးသည့် အသိ အန်ကယ်တစ်ဦး အမြန်လမ်းမှာ ကားမတော်တဆဖြစ်ပြီး ဆုံးပြီတဲ့။ အင်မတန် စိတ်ကောင်းရှိသည်။ မျက်နှာက အမြဲ ပြုံးချိုလို့။ အသက်က ၆၃ နှစ်။ အို ဘယ်လိုဖြစ်ပါလိမ့်။ မဆုံးခင်တစ်နေ့ကမှ ဖေ့စ်ဘွတ်မှာ စာတွေရေးသွားသေးသည်။ အဲဒီနေ့က သူနှင့်သူ့သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက်တို့ ပခုက္ကူကို ဘုန်းကြီးပြန်သွားပို့ကြပြီး ရန်ကုန်အပြန်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့သူငယ်ချင်းကပဲ မောင်းလာခဲ့ပြီးခါမှ မိတ္ထီလာရောက်လို့ ဆီဖြည့်တော့ သူငယ်ချင်းက အိမ်သာသွားတုန်း သူက ကားခဏယူလှည့်ပြီး “ငါပဲ ဆက်မောင်းလိုက်ပါ့မယ်ကွာ မိုင် ၂၀၀ ကျမှ မင်းပြန်မောင်း” ဟုဆိုကာ မောင်းလာခဲ့သည်။ ၂၁၉ မိုင်အရောက် ကားက ရှေ့ဘီးပွင့်ပြီး လမ်းဘေးက သံတန်းကိုဝင်တိုက်၊ သံတန်းကပြတ်ထွက်ပြီး ကားရှေ့ကနေ ဖောက်၊ သူ့ ခြေကျင်းဝတ်ကိုဖြတ်သွားသတဲ့။ လူနာတင်ကားက ၁၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာသည်။ နေပြည်တော် ခုတင် ၁၀၀၀ ဆေးရုံမရောက်ခင်မှာပင် ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ခြေထောက်ဒဏ်ရာမှ သွေးအထွက်လွန်ကာ သေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းကတော့ ဘာမှမဖြစ်။ မဆုံးခင် သူ့ကြောင့် သူ့သူငယ်ချင်းကား ပျက်ရသည်ဆိုပြီး စိတ်မကောင်းကြောင်း ပြောသွားသေး သည်ဆို၏။

အန်ကယ့်နာရေးအပြီး အိမ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေမိသည်။ သော်တာအေးလဲ့ရေးသည့် ‘ကျန်ရစ် …မြစ်’။ သူ့ဘဝဖြတ်သန်းမှုအကြောင်း အလွမ်းဝေဒနာဖြင့်ရေးထားသည်။ သူငယ်ငယ် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်အရွယ် သူ့အမေ ရန်ကုန်မှာဆုံးတော့ လာရောက်ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးသည့် ရန်ကုန် စမ်းချောင်းနေ ဆရာဝန် လင်မယားအကြောင်းလည်း ပါသည်။ (ထို လင်မယားတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက စာလည်းရေးသည့် တိမွေးကု စာရေးဆရာ။ ကျနော့် အမေ၏မောင် ဦးလေး၏ ဆရာလည်းဖြစ်သည်။) ဇနီးဖြစ်သူက စာရေးဆရာမတို့ ညီအစ်မ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မိတဆိုးဖြစ်ရသည့်ဘဝကို ကြည့်ပြီး သနားကြောင်း စကားဆိုသည်ဟု ပါလေသည်။ ထို သနားကြောင်း စကားကို ဆိုခဲ့သူ အန်တီသည်ကား နောက် နှစ်ပေါင်း၂၀ ခန့်အကြာ ရန်ကုန်-မန္တလေးအမြန်လမ်းမှာပင် လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း သွားရင်း ကားမတော်တဆ ဖြစ်ကာ ကွယ်လွန်ရှာပါသည်။ ကားနောက်ခန်းထဲ ထိုအန်တီက လှဲအိပ်ပြီးလိုက်လာခဲ့စဉ် ရှေ့က ယာဉ်မောင်းနေသူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မြူတွေဆိုင်းနေသဖြင့် မြင်ကွင်းမရှင်းဖြစ်ကာ တံတားဘောင်ကို ဝင်တိုက်၊ ထိုအန်တီက သေ၊ ခင်ပွန်းကတော့ ဘာမှမဖြစ်။ မိတဆိုး ဖြစ်ရသူ ကလေးမနှစ်ယောက်ကို သနားခဲ့ဖူးသည့် အန်တီသည်ကား နောင်တစ်ချိန် ဥပစ္ဆေဒကကံဖြင့် သေရရှာတော့ သူ့သတင်းကြားသူတိုင်းက သနားကြရပြန်သည်။ ကံတရားတွေများ ဆန်းကြယ်လိုက်တာ။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူတွေသေနေကြသော်လည်း ကိုယ်နှင့်သိသူတွေ သေကြောင်းကြားရတော့ ကျွန်တော်တို့ တုန်လှုပ်တတ်ကြသည်။ ကျွန်တော့စိတ်ထဲတော့ ကြက်ခြံထဲက ကြက်တွေလိုပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင်မိလာ ပါသည်။ ခဏနေ ခြံတံခါးပွင့်လာပြီး ကြက်တစ်ကောင် ‘ကတော် ကတော်’ နှင့် ပါသွား။ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အလှည့်ဘယ်တော့လဲဟု စောင့်ရုံသာ။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့၏ ကိလေသာအမြှေးက အတော်ထူပါသည်။ ဘဝတူ ကြက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရဖို့ ပါသွားတုန်းခဏသာ သံဝေဂတွေရ၊ ပြီးတော့လည်း မေ့မေ့ပျောက်ပျောက်ဖြစ်သွားပြီး ဒုံရင်းဒုံရင်း ပြန်လည်ကြသည်။ အချင်းချင်းကလည်း ခွပ်ကြသေးသည်။

တစ်နေ့ကျ မလွဲမသွေ သေရမည်ဆိုတာကလွဲပြီး မည်သည့်အရွယ်တွင် မည်သည့်အကြောင်းဖြင့် သေကြမည်ကို ကျွန်တော်တို့မသိနိုင်ကြပါ။ သူများတွေ ဟိုရောဂါ သည်ရောဂါရသည်ကြားတော့ စုတ်တသပ်သပ်လုပ်သမျှ ကိုယ်လည်း တစ်နေ့ ထိုရောဂါဖြင့်သေနိုင်သည်။ သူများတွေ သွေးထွက်သံယို သေကြသည်ကြားတော့ အံ့ဩတုန်လှုပ်ကြ။ တစ်နေ့ ကိုယ်လည်း သူတို့လို မရှုမလှသေနိုင်သည်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့၏ အသက်သွေးခဲသည် ဘာအာမခံချက်မှ မရှိပါ။ ကျွန်တော်တို့တွင် အားကိုးစရာဟူ၍ ဘာမျှ မရှိပါ။ ချစ်သူခင်သူ၊ ဆရာသမား၊ မိဘဆွေမျိုးဉာတိ မည်သူမျှ ကျွန်တော်တို့ကို မကယ်နိုင်ကြပါ။ အားကိုးစရာ ဆို၍ ကိလေသာအမြှေးကိုပါးသထက် ပါးအောင် စားပစ်နိုင်သော ပညာဉာဏ်သာရှိသည်။ ထိုပညာဉာဏ်သည်သာ အားကိုးစရာဖြစ်သည်။ အရပ်ထဲမှာတော့ ထိုဉာဏ်ပညာမျိုးကို ‘တရား’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် တရားသည် လွယ်လွယ်နှင့်ရသည့်အရာတော့မဟုတ်။ သံဝေဂသည် ကိလေသာနှင့် အမြဲလွန်ဆွဲနေရတတ်သည်။ လွန်ဆွဲတိုင်း ကိလေသာသည် သံဝေဂအပေါ် ပြန်အနိုင်ရတတ်သည်။

ကြက်ခြံတံခါးပွင့်လာပြီး ကြက်ကလေးတစ်ကောင် ပါသွားတိုင်း ကျွန်တော့မှာ တုန်လှုပ်မိလာတတ်သည်။ မသေခင် ကိုယ်က အရေးပါသည်ဟုထင်နေသော ကိစ္စဝိစ္စတိုင်း ကိုယ်သေသွားပြီးနောက် ကိုယ်လည်း ဘာမှ သိနိုင်တော့မည်မဟုတ်တော့။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ တွေးနေ ပြောနေတာမှန်သမျှ တကယ်ရော အရေးကြီးရဲ့လား တွေးမိလာသည်။ မသေသေးလို့ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် ကိစ္စတွေလောက်ကလွဲလျှင် ကျန်ကိစ္စများကို ရေးကြီးခွင်ကျယ် မလုပ်ချင်တော့။ သေသွားပြီးသည့်နောက် ကိုယ်လည်း ပြာဖြစ်သွားသလို ကိုယ်ပူနေသည့်ကိစ္စများလည်း ကိုယ်နှင့်အတူ လိုက်ပါပျောက်ကွယ်သွားမည် သာဖြစ်သည်။ ကျန်ခဲ့သူများက ဆက်ပူ၊ ဆက်လုပ်ကြမည်။ သေခြင်းသည် ကြောက်စရာတော့မလိုပါ။ ရဲရဲ ရင်ဆိုင်ပစ်လိုက်ရမည့်အရာသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်မသေတော့ဟု ထင်နေလျှင်၊ မသေခင် အရေးမပါသည်များအပေါ် တအားသံယောဇဉ်တွယ်လွန်းနေလျှင်တော့ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နိုင်သည်။ သံယောဇဉ်တွေကို လျှော့ဖို့လိုသည်။ မေတ္တာဖြင့် များများရှင်သန်နေဖို့လိုသည်။ ကိလေသာ အမြှေး ပါးသထက်ပါးအောင် အားထုတ်နေဖို့လိုသည်။ သို့ဆိုလျှင် ကိုယ့်အလှည့်ရောက်လျှင်လည်း မတုန်မလှုပ် လိုက်သွားနိုင်မည် ထင်၏။

'ဖြစ်ရပ်မှန်စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုများ' စာအုပ်ကို အိမ်တိုင်ရာရောက် မှာယူနိုင်ပါပြီ။ Myanmar Harp Publishing ရဲ့ Facebook Page messenger ကနေ အမည်၊ လိပ်စာ၊ ဖုန်းနံပါတ် အပြည့်အစုံနဲ့ စာပို့ပြီးမှာယူနိုင်သလို အောက်ပါ ဖုန်းနံပါတ် များကနေလည်း မှာယူနိုင်ပါတယ်။