ကျွန်တော်တည်ခင်းချင်သော ထမင်းဝိုင်းကလေး

ဒေဝါအမ္ဗုန်အရှင်သည် အငြိုးတကြီးဖြင့် မိုးစက်မိုးပေါက် များကို အရှိန်ပြင်းပြင်းလွှတ်ချလို့ နေပါသည်။ ထက်ကောင်းကင် အဇဋာကတော့ မည်းမှောင်လို့။ ‘အတိတ် ကိုလည်းမပြန်နှင့်၊ အနာဂတ်ကိုလည်း မကြံနှင့်’ ဟူ၍ ပစ္စုပ္ပန် မှာသာနေရန် ပညာရှိကဝိတို့ ဆုံးမကြသော်ငြား မိုးသံ တဖြောက်ဖြောက်သည် အတိတ်ကို မပြန်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ကျွန်တော့်စိတ်ကို ဆွတ်ချူနေပါသည်။

သရုပ်ဖော် - သိန်းထွန်းဦး

တောင်တောင်အီအီ အတွေးနယ်ချဲ့မိနေစဉ် တည်ထားသည့် ဟင်းအိုးဆီမှ တူးနံ့အနည်းငယ်ရလာသဖြင့် ကမန်းကတန်း ထတည့်၍ အမြန်ပြေးပြီး မီးဖိုပေါ်မှ ပြေးချရပြန်ပါသည်။

အနည်းငယ် ကပ်သွားသည်မှ လွဲ၍ ဟင်းသည် စားဖို့ရန် အနေတော်လေး ဖြစ်ပါသည်။ ဟင်းနံ့ မွှေးမွှေးကြောင့် ကျွန်တော့်ဗိုက်မှာ ပိုလို့ပင်ဆန္ဒ ပြလာပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မှာ ချက်ချင်း မစားနိုင်သေး။ ထမင်းနှင့်ဟင်းကိုကြည့်ရင်း ခေတ္တခဏထိုင်ကာ အမောဖြေရင်း စောစောက အတွေးစကို ပြန်ဆက်နေ မိလေသည်။

ကျွန်တော်တို့မိသားစုတွင် အဖေ၊ အမေနှင့် ကျွန်တော် သုံးဦးသာ ရှိလေသည်။ တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်ရ ခြင်းအတွက် ကံကောင်းသည်လား မကောင်းသည်လား ကျွန်တော့်တွင် ဝိဝါဒကွဲစရာ ချည်ခင်အစရှိပါသော် လည်း သားတစ်ယောက်သာ မွေးမိသည့်အတွက် ကျွန်တော့်မိခင်ကတော့ ရှုထောင့်တစ်မျိုးမှ ကြည့်လျှင် ပင်ပန်းခြင်းနက္ခတ်မိသည်ဟု ဆိုရမည်လား မသိပေ။ သူများ မိသားစုတွေမှာတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မက အလုပ်ထွက်လုပ်ရသည် ထားဦး၊ အိမ်မှာ မိခင်၊ မိကြီး၊ ဒေါ်ကြီး၊ တူမ၊ ညီမ စသည် ကူဖော်လောက်ဘက် ရှိတတ်ကြသဖြင့် မထောင်းတာသော်လည်းကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာက အမေသည် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းမသား ဖြစ်လေရာ အလုပ်နှစ်ခုလုံးလုပ်ရသဖြင့် တယ် ဇိမ်မရှိလှဟု ဆိုရပါမည်။

အလုပ်သွားဖို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြင်ဆင်ရင်း အဖေနှင့်ကျွန်တော့်အတွက်ပါ ထမင်းချိုင့်ပြင်ဆင်ပေးရသည်မှ စကာ ဘတ်စ်ကားကျပ်ကျပ်ညပ်ညပ်ကို တစ်နာရီမျှကြာအောင် စီးပြီး ကျောင်းသို့သွား၊ ရောက်တော့ စကော စကအရွယ်ကျောင်းသားများအား တစ်နေကုန်အောင် တဟဲ့ဟဲ့နှင့်ထိန်းရင်းစာသင်၊ ကျောင်းဆင်းတော့ ကျောင်းနားက ညဈေးမှာ ဟင်းချက်စရာဝယ်၊ တစ်နာရီကြာအောင် ကားပြန်စီး။ ကားဂိတ်ကနေ အိမ်ကို နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်။ အိမ်ပြန် ရောက်တော့လည်း သုံးယောက် စလုံးရဲ့ အဝတ်တွေကိုဖွပ်၊ ထမင်း စားဖို့ပြင်၊ နောက်တစ်နေ့ အဆင်သင့် ဟင်းချက်နိုင်အောင် ကြိုလုပ်လို့ ရတာလုပ်၊ ထမင်းအိုးခွက် ပန်းကန်များ တိုက်ချွတ်ဆေးကြောသည်အထိ အမေသည် ဇယ်စက်ရသည်မှာ တစ်နေ့လည်း မဟုတ်၊ တစ်လလည်း မဟုတ်။ နိစ္စဓူဝသံသရာ။ သို့သော် အမေသည် တစ်ခါမျှ ညည်းညူသည်ဟု၊ သူ့တာဝန် လစ်ဟင်းသည် ဟု မရှိခဲ့ ဖူးချေ။

သို့ရာတွင် ကျွန်တော်တို့ သားအဖသည် အမေ့အတွက် အားမကိုးခဲ့ရပါ။ အမေ အလုပ်များနေချိန် အဖေက  ဧည့်ခန်းတွင် ရေဒီယိုနား ထောင်နေ တတ်သလို ကျွန်တော်ကလည်း လက်လက်စင်အောင် ဆော့နေတတ် ပါသည်။ ပြန်တွေးမိလျှင် အမေ့တွင် သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိခဲ့စေချင်ပါသည်။ ဒါဆိုသူ ခုလို ပင်ပန်းတော့မည် မဟုတ်။ အမေသည် ကျွန်တော့်ကိုတော့ စာမေးပွဲမှာ သူလိုချင်သည့် အဆင့်ရလျှင် ပြီးရောပဲ သဘောထားလို့လား၊ ယောက်ျားလေးမို့ အိမ်မှုကိစ္စလုပ်စရာမလိုဟု မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့ အစည်း၏ အစဉ်အလာ အတိုင်း ယူဆ လို့ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ တာဝန်သူပဲ ကျေပွန်မည်ဟု မနသိကာရ လို့ လားမသိ၊ ကျွန်တော့်အား တစ်ခါတရံ တောက်တိုမည်ရ ခိုင်းသည်မှတပါး သိပ်ပြီး ခိုင်းခိုင်းစေစေ မရှိလှသလို ကျွန်တော် ကလည်း မခိုင်းလျှင် အလိုက်တသိနှင့် လုပ်မပေးတတ်ချေ။

ကျွန်တော် လူမှန်းသိတတ်သည့် အချိန်မှစ၍ ယနေ့ထက်ထိအောင် မမေ့နိုင်သော အရာကတော့ အမေ့ လက်ရာ ဟင်းလျာများပဲဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ့်အမေမို့ ပြောသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ အမေသည် လူတိုင်းက ချီးကျူးရလောက်အောင် ပထမတန်းစား ဟင်းချက်လက်ရာရှင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ သားအမိ သားအဖ သုံးယောက်၏ ထမင်းဝိုင်းသည် ဟင်းမကောင်းခဲ့လျှင်တောင်မှ အမေ၏ အချက် ကျွမ်းကျင်မှု ကြောင့် မြိန်ရေယှက်ရေ ရှိခဲ့သည်ချည်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့ရာတွင် သုံးယောက်သာ ရှိသည်မို့ တခြား ထမင်းဝိုင်းများ လိုတော့ ဆည်း လည်းသံ တညံညံမကြားရတတ်ချေ။

ပင်ကိုက အလိုက်မသိတတ်ခြင်း၊ အချက်အပြုတ်ကို လုံး၀ စိတ်မဝင်စားခြင်းနှင့် အမေကလည်း တကူးတက သင်မပေး ခြင်းတို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ဘယ်ဟင်းကိုမျှ မချက်တတ်ခဲ့ ပါ။ အမေသည် ကျွန်တော့် အား တစ်ခါဖူးမျှ ဟင်းချက်မသင်ပေးခဲ့သလို ကျွန်တော်ကလည်း တစ်ခါဖူးမျှပင် စမ်း၍ ချက်မကြည့်ခဲ့ချေ။ ထမင်းဟင်းချက်ခြင်းသည် ယောက်ျားလေးများနှင့် မဆိုင်သော အလုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော်အမြဲခံယူ၏။ ပိုက်ဆံရှိသရွေ့၊ စားသောက်ဆိုင်များ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော် မပူပါ။ ဆိုင်ရှိ ရာကိုသာ အပင်ပန်းခံရောက်အောင် သွားမည်၊ ဟင်းကိုတော့ အပင်ပန်းခံ ချက်ပြုတ် မစားချင်ပေ။  အများသူငါက ‘ဟင်းချက်သင်ပါလား’ ဟု တိုက်တွန်းလျှင် ကျွန်တော်ကား တူးတူးခါးခါးသာ။

ဟင်းချက်အလွန်ကောင်းသော အမေ၏သားဖြစ်လျက်နှင့် ကျွန်တော် သည် အချက်အပြုတ်နှင့် ပတ်သက် လျှင် နလပိန်းတုံးသာ ဖြစ်ပါသည်။ မရှက်မကြောက် ဝန်ခံရပါလျှင်  ‘ဆီသတ် သည်၊ ကြက်သွန်ဖြူ ဓားပြား ရိုက်သည်’ ဆိုသည်မှာ ဘာကိုခေါ်မှန်း ပင် မသိခဲ့သည်အထိဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်တော် ရှော်ပုံများပြောရလျှင် ကျွန် တော် ငယ်စဉ်က (သိပ်တော့ငယ်တော့ မည်မထင်ပါ) အမေက ကျွန်တော့်အား ဈေးတွင် ဝက်သားသွားဝယ်ခိုင်းရာ အမဲသားနှင့်မှားပြီး ဝယ်လာခဲ့သည်။ အမေပြောလိုက်သည့် ဈေးထက် ကိုယ် ဝယ်ခဲ့တဲ့ဈေးက သက်သာနေသည်ကို လည်း သတိမထားမိဘဲ “ဒီဆိုင်အတော် သက်သာသားပဲ” ဟု ပင် တွေးမိခဲ့သေး တော့သည်။ အမေကတော့ “အမလေး တော်...” ဟုသာ ညည်းရှာသော်လည်း ကျွန်တော့်မှာ အများသူငါ ဟားစရာ သတ္တဝါဖြစ်ရပါတော့သည်။

သည်လိုနှင့် ရပ်ဝေးမြေမှာ ပညာရှာဖို့ ကျွန်တော်ရောက်လာ ခဲ့ခြင်းသည် ကိုယ့်အမူအကျင့်ကိုယ် ပြင်ဖို့လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ နိုင်ငံခြားသို့ ရောက် လာသည့်နောက် ကျွန်တော် သဘော ပေါက်သွားသည့် အချက် တစ်ခုမှာ ‘မြန်မာအစားအစာ ဟင်းလျာများ၊ ရိုးရာမုန့်များသည် ကမ္ဘာ့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာများထဲတွင် တစ်ခုအပါအဝင်’ ရယ်လို့ပဲ ဖြစ်ပါသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် စားကောင်းသောက်ဖွယ် ဆိုသည်မှာ၊ အရသာခြောက်ပါး ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိသည့် လူမျိုးတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိပါသေးလားဟု ကျွန်တော့်မှာ အံ့ဩရပါသည်။အရသာကို လျှာပေါ်တွင် ဘယ်လို ခံစားရသလဲ သူတို့မသိကြသည်မှာ ကျွန်တော် အလွန်ပြောခြင်းမဟုတ်ပါ။ သူတို့က  ကောင်းလှပါသည်ဆိုသည့် အစားအစာများထက် မြန်မာ ဟင်းလျာများက အဆတစ်ရာ၊ တစ်ထောင်မက သာသည်ဟု ကျွန်တော်ပြောလျှင် ကဲသည်မထင် စေလိုပါ။ တကယ်ကိုပဲ နိုင်ငံခြား ရောက်မှ မြန်မာ့အစားအစာတွေရဲ့ တန်ဖိုးကိုသိခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါက အကြောင်းမဟုတ်။ အကြောင်းက အစားကောင်းကိုမှ ကြိုက်သည့် ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက် သည်။ ဒီကအစား အစာတွေ ဘယ်လိုမှ မစားနိုင်၊ “လည်ချောင်းကိုမြေလှန်၊ ဂလုံဆန်အောင်၊ စုန်ကန်မျှောရတယ်” ဆိုသည့် ဦးပုည အရေးအသားသည် ထမင်းစားမကောင်းသည့် အခါများ တွင် အထူးသတိရစရာ။ ထိုအခါ မြန်မာထမင်း ဟင်းလျာများ၊ အထူး သဖြင့် အမေ့လက်ရာများကို လွမ်း ဆွတ်တော့သည်။

ကျွန်တော့်မှာ ဖြေရှင်းစရာနည်း လမ်းဆို၍ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ချက်စားဖို့ သာရှိပါတော့သည်။ ကျွန်တော် ဟင်းချက် သင်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောင်းမှာသင်နေရသည့် ဘာသာ ရပ်များအပြင် အချက်အပြုတ် ဘာသာရပ်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထည့်သွင်းပြဋ္ဌာန်းလိုက်သည်။ ကိုယ်နှင့်ကျောင်းနေဖက် မြန်မာ ကျောင်းသားတို့မှာ ကျွန်တော်၏ အချက်အပြုတ် ပါမောက္ခများ ဖြစ်လာကြသည်။ မြန်မာတစ်ယောက်သည် အသက် ၂၈ နှစ် ရှိခါမှ မြန်မာဟင်းချက်နည်းကို မြန်မာနိုင်ငံပြင်ပတွင် သင်ယူ ဖြစ် တော့သည်။

နိုင်ငံရပ်ခြားရောက်လာခြင်းဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် အကျိုးကျေးဇူးသုံးခု ရှိလာပါသည်။ ထမင်းဟင်းချက်ချင် စိတ် ပေါက်လာခြင်း၊ ချက်လည်း ချက်တတ်လာခြင်းနှင့် အစပ်စားနိုင်လာ ခြင်းတို့ဖြစ်ပါသည်။ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့ အစည်းတွင် ယောက်ျားသားအများစု ဟင်းမချက်သည့်အကျင့်ကို ပြင်ဖို့လိုမည်ဟု ကျွန်တော်ထင်ပါသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ယောက်ျားရော မိန်းမပါ အလုပ်လုပ်ကြရသည်ဖြစ်ရာ ယောက်ျားတို့အနေ ဖြင့် မီးဖိုချောင် ကိစ္စတွင် တာဝန်တလှည့်ယူ ပေးခြင်း ဖြင့် မိန်းမသားများအား ကူညီရာ ရောက်ပါသည်။ ဒါ့အပြင် ဟင်းချက်တတ်ခြင်းဖြင့် သူများကိုလဲ အားကိုးစရာမလိုဘဲ ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျလည်း စားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

မည်သူ့ အကူအညီမှမပါဘဲ ပထမ ဆုံးအကြိမ် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စမ်းချက် ကြည့်သည့်နေ့က ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများပင် ထမိ ပါသည်။ တစ်နေ့တွင် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ချက်ပြုတ်စား ဖြစ်လိမ့် မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့။ ကျွန်တော် ဟင်းချက်နေစဉ် ပထမ ဆုံး သတိရမည့်သူကို အထူး ပြောစရာ လိုမည်မဟုတ်ပါ။ အခေါက်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ချက်ပြုတ် ကျွေးမွေးခဲ့သော အမေကလွဲ၍ ဘယ်သူ ရှိပါဦးမလဲ။ အမေ့ကိုယ်လက်တို့တွင် စွဲနေတတ်သော ကြက်သွန်နီနံ့သည် ယခု ကျွန်တော့်လက်မှာပါ စွဲငြိချေပြီ။ ဟင်းချက်ရင်း မျက်စိစပ်၍ အမေငို ခဲ့ရသလို အခု ကျွန်တော်လည်း ငိုရပြီ။ “ဒီနေ့ ဘာချက်ရမှန်း မသိပါဘူး” ဟု အမေ့လိုပင် ကျွန်တော်လည်း ညည်းတွား မိတတ်ပြီ။ ထမင်းကျန် ဟင်းကျန်များ ကိုလည်း အရင်လို လက်လွတ်စပယ် မပစ်တော့ဘဲ နှမြောတသ တတ်ပြီ။

ယခင်က အမေက သူချက်သည့် ဟင်း ကျွန်တော်တို့ သားအဖစားတာကို ကြည့်ရင်း ပီတိဖြာခဲ့ဖူးသည်။ သည် တစ်ခါတော့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ချက်သည့် ဟင်း အဖေနှင့်အမေ စားတာကို ကြည့် ရင်း ပီတိနှင့် ဗိုက်ဝချင်ပါသည်။ အမေသည် သူ၏သားချက်ကျွေးသော ဟင်းကို စားရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မျှော်လင့်ဖူးမည် မထင်ပါ။ သူကလည်း “ချက်ကျွေးပါ”ဟု တစ်ခါမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူး။ အမေအံ့ဩသွား အောင် လုပ်ပြချင်ပါသည်။

ယခုတော့ အဆိုပါနေ့ကိုရောက်ဖို့ လက်ကျန်ရက်များအား ရေတွက်ရုံသာ ရှိပါသည်။ မိသားစုသုံးဦးပြန်ဆုံ ချိန်အထိ သုံးဦးစလုံး အသက်နှင့်ခန္ဓာကိုယ် မြဲနေကြဦးမည်ဆိုလျှင်တော့ သုံးယောက်စလုံးဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မစားဖူးသေးသော ထမင်းဝိုင်းတစ်ဝိုင်းနှင့် ကြုံခွင့်ရပါလိမ့်ဦးမည်။ ဒီတကြိမ် အိုးသူကြီးကတော့ ကျွန်တော်ပေါ့။