Skip to main content

ကွန်းခိုရာ။ ရာဘင်ဒြာနတ် တဂိုး


ဘာသာပြန်သူ၏အမှာ

ဘင်္ဂါလီစာဆိုတော်ကြီး ရာဘင်ဒြာနတ် တဂိုး (၁၈၆၁-၁၉၄၁) ကို ဝတ္ထုရေးဆရာတစ်ဦးအဖြစ်ထက် ကဗျာစာဆိုတော်ကြီး တစ်ဦးအဖြစ်သာ ကျွန်တော်ပို၍ ရင်းနှီးခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တဂိုး၏ ကဗျာစာစုများ၊ ဝတ္ထုတိုများကို ရှေ့ရှေ့က ဘာသာပြန် ဆရာကြီးများ မြန်မာဘာသာသို့  ပြန်ဆိုမှုများ ရှိသော်လည်း ဝတ္ထုရှည်အဖြစ်မူဘာသာပြန်သည်ကို မတွေ့ဖူးပါ။ (ကျွန်တော် မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။) မူရင်း ဘင်္ဂါလီဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသည့် ထိုဝတ္ထု၏ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကိုဖတ်ပြီး သည့်အခါ နှစ်သက်သဖြင့် မြန်မာဘာသာပြန်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။



ဝတ္ထုဖြစ်ပေါ်လာပုံမှာ ဘင်္ဂေါပြည်နယ်ကို ၁၉ဝ၅ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယ ဘုရင်ခံချုပ် လာ့ဒ်ကာဇုန်က နယ်မြေသတ်မှတ်သည့်နောက်ပိုင်း အင်္ဂလိပ်အစိုးရအပေါ် ဆန့်ကျင်သည့် အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ပါက်ဖွားလာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ 'ဆွာဒေရှိ' ဟုခေါ်သည့် ဗြိတိသျှကုန်ပစ္စည်းများကို သပိတ်မှောက်ပြီး ပည်တွင်း စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းများကို အားပေးအားမြှောက်ပြုသည့် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သည်။  မန်မာ နိုင်ငံတွင်လည်း အင်္ဂလိပ်လက်ထက်က အလားတူဝံသာနုလှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပါ်ပေါက် ခဲ့ဖူးသည်။ တဂိုးသည် ဆွာဒေရှိတွင် တက်ကြွစွာပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး အလွန်တရာ အားကောင်းလှသည့်စာသားများ၊ သီချင်းများဖြင့် လက်ကမ်းစာစောင်များ  ရးသား ဖန့်ဝေခဲ့သလို ရက်ကန်းရုံတစ်ရုံနှင့် မီးခြစ်ဆံစက်ရုံတစ်ရုံ တည်ထောင်ရာ၌ပင် ပါဝင် ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် စိတ်ရိုင်းဝင်နေသည့်လူအုပ်ကြီးများက တင်သွင်းကုန်များကို မီးရှို့နေကြသည့်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တဂိုး စိတ်ပျက်အားလျော့လာခဲ့သည်။ မိမိတို့၏ အတန်းပညာများကို စွန့်လွှတ်ထွက်ခွာလာကြပြီး နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ၏ နောက်လိုက်လုပ်နေကြသည့် တက္ကသိုလ်ကောလိပ်ကျောင်းသား များကိုလည်း သူ သနားသည်။ အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုသည် အဓိကရုဏ်းအသွင်ကူးပြောင်းလာခဲ့သည့်အခါ အဆိုပါလှုပ်ရှားမှုသည် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု တဂိုးစတင်ခံစားမိလာသည်။

ဈေးပေါသည့် အင်္ဂလိပ်ပစ္စည်းများကို သပိတ်မှောက်ကာ ဈေးကြီးပြီး အရည်အသွေးမကောင်းသည့် အိန္ဒိယဖြစ်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် လှုံ့ဆော်မှုသည် ဆင်းရဲသားများကိုသာ ထိခိုက်နစ်နာစေသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဆွာဒေရှိသည် အလွန်ဝေးကွာသည့် နာမည်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု တဂိုးခံစားမိသည်။ အဓိက နစ်နာသူများမှာ မွတ်စလင်လယ်သမားများနှင့် ကုန်သည်များဖြစ်ရာ ၎င်းမှာချမ်းသာသည့် ဟိန္ဒူ လယ်ရှင်များနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများအပေါ် မကျေနပ်မှုများသာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ မွတ်စလင်တို့မှာ အစပိုင်းက လှုပ်ရှားမှုတွင် မပါဘဲဘေးထွက်ထိုင်နေရာမှာ နစ်နာမှု များလာသည့်အခါ တဖြည်းဖြည်းအကြမ်းဖက်ပြီး ဆွာဒေရှိကို တုံ့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အမျိုးသားရေးရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စတင်ခဲ့သည့်ဆွာဒေရှိသည် အုပ်စုဖွဲ့အကြမ်းဖက်သည့် အသွင်ဆောင်လာသည့်အပေါ် တဂိုးမခံစားနိုင်တော့။ ထိုအခါ သူ ဒီပွဲမှာဝင်မပါ တော့ချေ။

တဂိုးနုတ်ထွက်သွားသည့်အပေါ် အပြင်းအထန်ဝေဖန်သူများလည်း ရှိခဲ့ သည်။ ထိုသို့ဝေဖန်သူများအပေါ် သူ၏တုံ့ပြန်ချက်များကို ဤဝတ္ထုတွင်တွေ့နိုင်သည်။ ဝတ္ထုတွင် ဇာတ်ကောင်နီခေးမှတစ်ဆင့် တဂိုး၏ဆွာဒေရှိအပေါ် ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အကြမ်းဖက်မှုများအပေါ် ခါးသီးစိတ်ဖြင့် တဂိုးသည် သန္တိကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ နီခေး၏ဇနီးငယ်ဘီမာလာကိုတော့ ဘင်္ဂေါပြည်ကြီးကို ကိုယ်စားပြု ဖန်တီးခဲ့သည်။

ယခုဝတ္ထုသည် အဆိုပါဇာတ်ကောင်များအကြားမှ အားပြိုင်ပွဲ (တစ်နည်း) အတွေးအခေါ်အဟောင်း (စိတ်ကူးယဉ်ဝါဒ) နှင့် အသစ် (လက်တွေ့ဝါဒ) တို့အကြား၊ လမ်းစဉ်နှင့်ပန်းတိုင်၊ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုတို့အကြား လွန်ဆွဲပွဲကိုသရုပ်ဖော်ထား ခင်းဖြစ်သည်။ ဘင်္ဂေါပြည်နယ်မှ မရှင်ပဒေသရာဇ်တစ်ဦး ဖစ်သည့် နီခေး၊ နီခေး၏ဇနီး ဘီမာလာနှင့် နီခေး၏ငယ်သူငယ်ချင်း သန္တိဘာဘူတို့၏ သုံးပွင့်ဆိုင်အချစ် ဇာတ်လမ်းကို ဆွာဒေရှိလှုပ်ရှားမှု  နာက်ခံထား၍ တစ်ယောက် တစ်လှည့်စီစကားပြော ဟန်ဖြင့် သရုပ်ဖော်ထားသည်။ တဂိုးသည် ကဗျာဆရာကြီး ဖြစ်၍လားမသိ၊ တဂိုး၏စကားပြေ အရေးအသားမှာ အလွန်မှကဗျာဆန်လှသည်။ အဖွဲ့အနွဲ့တွင်လည်းကောင်း၊ နိမိတ်ပုံ၊ စကားဥပစာ၊ အလင်္ကာ၊ စကားပရိယာယ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ရာတွင်လည်းကောင်း အံ့ဖွယ်ဘနန်း ကောင်းမွန်လှသည်။ ကျွန်တော် သည် ဘင်္ဂါလီစာမတတ်သဖြင့် တဂိုး၏မူရင်း ဘင်္ဂါလီအရေးအသားမည်သို့ရှိသည် မသိပါ။ သို့သော် အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကိုဖတ်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် မူရင်းဝတ္ထုအရေးအသား၏ လက်ရာမြောက်မှုကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ခဲ့ပါသည်။

ဤဝတ္ထုကို ၁၉၁၆ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ ဘင်္ဂါလီဘာသာဖြင့် ပထမ အကြိမ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ယခုမြန်မာဘာသာသို့ပြန်ဆိုထားသည့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်မူကို ၁၉၁၉ ခုနှစ်တွင် မက္ကမီလန်စာအုပ်တိုက်က  ဗိတိန်နိုင်ငံ၌ ပထမ အကြိမ်နှင့် ပင်ဂွင်းစာအုပ်တိုက်က ၁၉၈၅ ခုနှစ်တွင်ထပ်မံထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဘင်္ဂါလီ ဘာသာမှ အင်္ဂလိပ်ဘာသာသို့ ဆူရင်ဒြာနတ်တဂိုးက ပန်ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့်ရေးထားသည့် နိုင်ငံတကာဝတ္ထုအတိုအထွာကလေး များကို ကျွန်တော့်အနေဖြင့် ဘာသာပြန်ဖူးသော်လည်း ကျွန်တော်က ''ကွန်းခိုရာ''ဟု အမည်ပေးထားသည့် ယခု တဂိုး၏ဝတ္ထုကတော့ ကျွန်တော်၏ ပထမဆုံး ဘာသာပြန် ဝတ္ထုရှည်လက်ရာဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ယနေ့ကမ္ဘာကျော် မော်ဒန်၊ ပို့စ်မော်ဒန် စာရေးဆရာများ၏ ဝတ္ထုများကို မန်မာပြန်ဆို၍ရနိုင်ပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် နှစ် ၁ဝဝ နီးပါးသက်တမ်းရှိသည့် ဂန္ထဝင်ကိုမှရွေးကိုင်သလဲဟု  မးစရာရှိပါသည်။ အကြောင်းက ဒီဝတ္ထုသည် ယနေ့ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေနှင့် ဆင်တူနေ၍ပင်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံ ခေတ်ပြောင်းစနစ်ပြောင်းပြီဟုဆိုသည့်အချိန်မှာပင် လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး ပဋိပက္ခများနှင့် ကြုံဆုံရသည်။ အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာသည်။ အမျိုးသားရေးကပထမ၊ လူ့အခွင့်အရေးနှင့် လစ်ဘရယ်တန်ဖိုးတို့က ဒုတိယဟုပင်ဆိုသူများရှိလာသည်။ ဤဝတ္ထုတွင် ဝတ္ထုရေး ဆရာသည် အမျိုးသားရေးအပေါ်အခြေခံသည့် ဆွာဒေရှိလှုပ်ရှားမှုကို မထောက်ခံသည့်အပြင် ၎င်း၏ အန္တရာယ်ကိုပါသတိပေးခဲ့သည်။  ငြိမ်းချမ်းမှုအပေါ်ယံလွှာကိုခြုံလွှမ်းထားသည့် လှုပ်ရှားမှုသည် တစ်မုဟုတ်ချင်း ရန်လိုသည့်အမျိုးသားရေးဝါဒအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းသွားနိုင်သည်ကိုလည်း တဂိုးသိသည်။ ထိုသို့ပြောင်းလဲမှုသည် တိုင်းပြည်အတွက် အကောင်းထက် အဆိုးသာပေးနိုင်သည်ဟု သူက မီးမောင်းထိုးပြသည်။

အင်္ဂလိပ်ကုန်ပစ္စည်းများကို မသုံးစွဲရေး၊ တိုင်းရင်းဖြစ်များကိုသာအားပေးရေး လှုံ့ဆော်မှုများ၊ ဟာပြောမှုများသည် ဝံသာနုစိတ်ဓာတ်အပေါ် အခြေခံသလိုလိုနှင့် 'ဆွာဒေရှိ'သည် နာက်ဆုံးမျက်ကန်းမျိုးချစ်
စိတ်ဓာတ်ကိုသာ မွေးဖွားပေးလိုက်ပြီး ဟိန္ဒူ-မွတ်စလင် အဓိကရုဏ်းများပေါ်ပေါက်ကာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်မှုများသာ အဖတ်တင်ခဲ့ရာ ယနေ့ကျွန်တော်တို့မြန်မာနိုင်ငံရှိ အမျိုးသားရေး အစွန်းရောက် ဇောင်းပေးသူများလည်း သတိပြုဆင်ခြင်စရာဖြစ်ပါသည်။ ပဋိပက္ခများဖြစ်သည့်အခါ မည်သူ့မည်သူမျှ အကျိုးအမြတ်မရဘဲ နောက်ဆုံးအမြတ်ထွက်သူများမှာ အခွင့်အရေးချောင်း နိုင်ငံရေး သမားများနှင့် စီးပွားရေးသမားများ သာဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ယခုဝတ္ထုကိုဖတ်ရှုပြီး ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာ ယူနိုင်ပါသည်။ တဂိုးသည် အိန္ဒိယအမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး မဟတ္တမဂန္ဓီ၏ အကြမ်းမဖက် အနုနည်းလမ်းစဉ်သည်သာ မိမိ၏ပန်းတိုင်ကိုရောက်ရှိရေးအတွက် အဆီလျော်ဆုံးဖြစ်ပြီး အကြမ်းပတမ်း နည်းသည် အားလုံး၏အကျိုးစီးပွားမဲ့ကိုသာပြုတတ်ကြောင်း ယုံကြည်သည်ဟုလည်း မှန်းဆနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ရိုးရာဓလေ့များနှင့် ခတ်သစ်ဝါဒ၊ ဘာသာရေးနှင့် လာကီ ဆန်သည့် အမို်းသားရေးနှစ်ခုကြားမှ ခားနားသည့်သဘောသဘာဝ၊ အိန္ဒိယအမျိုးသမီး တို့၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းက အခန်းကဏ္ဍစသည်တို့ကို ယခုဝတ္ထုမှ တစေ့တစောင်း လေ့လာအကဲခတ်နိုင်ပါသည်။ နီခေး၊ ဘီမာလာ၊ သန္တိတို့သုံးယောက်၏ ဇာတ်ကောင် စရိုက်များအချင်းချင်း အားပြိုင်မှုတို့ကိုလည်း လေ့လာနိုင်ပါသည်။ တဂိုး၏မူရင်း အရေးအသားကိုလိုက်မီမည်ဟု မယူဆသော်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစား၍ မြန်မာမှု ပြုထားပါသည်။ အမှားအယွင်းသော်လည်းကောင်း၊ အရသာပေါ့လျော့ခြင်းသော် လည်းကောင်း တစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့ပါလျှင် ယင်းသည်ကျွန်တော်၏ ညံ့ဖျင်းမှုသာ ဖြစ်ပါ ကြောင်း။

ယခုစာအုပ်ကိုမှာယူလိုပါက မြန်မာပြည်တွင်းဖြန့်ချိရေး - ကိုမောင်မောင် (+၇၉၈၄၀ ၂၈၄၃) သို့ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး ပြည်ပရောက်များအနေဖြင့် http://www.myanmarbookshop.com/MyanmarBooks/BookDetails/29927 မှတစ်ဆင့် မှာယူနိုင်ပါသည်။

Comments

အဖတ်အများဆုံး

အာရှ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးများနှင့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေး - ဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့်မှချဉ်းကပ်ခြင်း

 နိဒါန်း အာရှသား အစိမ်းရောင်သမားတွေဟာ အနောက်တိုင်းသား အစိမ်းရောင်သမားတွေရဲ့ စဉ်းစားကြံစည် လုပ်ကိုင်ပုံတွေကို ပုံတူကူးရုံပဲဆိုရင်တော့ အာရှတိုက်မှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေးဟာ ကျရှုံးမှာပါပဲ။ ရှေ့မှာလည်း နမူနာတွေရှိထားပါတယ်။ ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေမှာတွေ့ရတဲ့ ရှေးရိုးစွဲ ကွန်ဆာဗေးတစ်၊ လစ်ဘရယ်နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်မူဝါဒရေးရာတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ရလဒ်တွေဆိုးရွားလေ့ရှိတာ မြင်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့အာရှမှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒအားပြုနိုင်ငံရေးကို အနှစ်အသား ပြည့်ပြည့်နဲ့ အောင်မြင်တာ မြင်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လုပ်ရမှာက သီးခြား အစိမ်းရောင်အယူအဆတွေနဲ့ အလေးအနက်ထား ပေါင်းစပ်ဖို့အတွက် အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဇာစ်မြစ်တွေထဲက သင့်လျော်မယ့် အစိတ်အပိုင်းတွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်ရှာဖွေဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဆောင်းပါးမှာဆွေးနွေးမှာကတော့ အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးတွေကို ဘာဖြစ်လို့ ပစ်ပယ်လို့မရဘူးလဲဆိုတာ၊ အဲဒီ တန်ဖိုးတွေက ဘာတွေလဲ ဆိုတာ၊ အာရှတိုက်မှာရော အာရှတိုက်ကြီးအတွက်ရော သီးခြားအသွင်ဆောင်တဲ့ နိုင်ငံရေးဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖန်တီးရာမှာ အဲဒီတန်ဖိုးတွေက ဘယ်လိုအကူအညီဖြစ်မလဲဆိုတာတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။  အခုဆောင်းပါး...

မယ်လွင့်၏ဝတ္ထုတပုဒ်တွင်တွေ့ရသော အပြာနှင့် အနုပညာကြားမှ နယ်ခြားမျဉ်း

မယ်လွင့်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကလောင် လူငယ်စာဖတ်ပရိသတ်ကြားမှာ နာမည်အတော်ကြီးပေမဲ့ တော်တော်နဲ့ မဖတ်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကိုဉာဏ်လင်းအောင်ရဲ့ ‘ငါတို့ခေတ် ငါတို့အသံ’ အင်တာဗျူးမှာ မယ်လွင့်နဲ့အမေးအဖြေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှ သူ့စာအုပ်တွေ ရသလောက် ရှာဖွေပြီး ဖတ်ရှုဖြစ်ပါတယ်။ ခုဆိုရင် Psychopath ကလွဲရင် ကျန်တာ အားလုံးဖတ်ပြီးပြီလို့ ဆိုရပါမယ်။  ခုစာစုက မယ်လွင့် စာပေဝေဖန်ရေးမဟုတ်သလို မယ်လွင့် ပရိုမိုးရှင်းလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကြိုတင် စကားခံချင်ပါတယ်။ သူ့စာအုပ်တွေ အားလုံးနီးပါးဖတ်ပြီးတဲ့နောက် မယ်လွင့်ဟာ မယ်လွင့်ပါပဲ လို့ ဆိုရမလောက် မြန်မာပြည်မှာတော့ သူနဲ့ခေတ်ပြိုင်တွေထဲမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဟန်၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် identity တခုကို တည်ဆောက်ပြီးတဲ့ စာရေးဆရာမဆိုတာ သူ့ပရိသတ်တွေရော၊ လေ့လာဖတ်ရှုဖူးသူတွေပါ လက်ခံမယ်ဆိုတာ ယုံပါတယ်။ ခုပြောမယ့်ဟာက ကျနော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်သာဖြစ်ပြီး စာရှုသူအနေနဲ့ လွတ်လပ်စွာ သဘောကွဲလွဲနိုင်ပါတယ်။  ခု စာစုက မယ်လွင့်ရဲ့ Midnight Blue ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုစုစည်းမှု စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ပထမဆုံး အပုဒ် ‘ဟိုဘက်ခန်းက မိန်းမ’ ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုလေး တပုဒ်ကို ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။ မယ်လွင့်ရဲ့ တခြား ဝတ္ထုတို/ရှည်တွေက...

ဟားခါးသို့ လေးဆယ့်ရှစ်နာရီ

မန္တလေးမုံရွာကားလမ်းမထက် ဟားခါး-မန်း မှန်လုံယာဉ်ငယ်သည် ခရီးသည် ၂၂ ဦးကို တင်ဆောင်ရင်း တအိအိပြေး လျက်ရှိသည်။ ကားတွင်ကုန်ကအပြည့်။ သွားနှုန်းကလည်း နှေးလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သည် မအိပ်ချင်အောင် သတိထား၍ လမ်းဘေးဝဲယာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။ အညာရှုခင်းသည် ခြောက်သယောင်း လွန်းလှသည်။ ကားတစ်စီးလုံးတွင် ယာဉ်မောင်းနှင့် စပယ်ယာကအစ အားလုံးနီးပါး ချင်းအမျိုးသားချည်း။ ဗမာဆိုလို့ ကျွန်တော်ပါမှ လေးဦးသာ။ ခရီးသည်အားလုံးက လိပ်လိုသွားနေသည့် ကားကို စိတ်မရှည် ချင်ကြ။ ဒီပုံစံနဲ့ဆို နောက်နေ့ ဟားခါး အရောက်နောက်ကျပြီ။ ခရီးစဉ်စကတည်းက နိမိတ်ကသိပ်မကောင်း။ မြင်းမူနားမှာ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိမလိုဖြစ်သည်။ ယာဉ်မောင်းက အသက်ကြီးကြီး၊ အတွေ့အကြုံရှိမည့်ပုံ ဆိုပေမယ့် သူမောင်းနေပုံက သိပ်အားရချင်စရာ မကောင်း။ ချောင်းဦး-ပခုက္ကူလမ်းခွဲ ရောက်တော့ ညနေစောင်းပြီ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကူး ဆင်ဖြူ ရှင်တံတားကိုဖြတ်ပြီး မကွေးတိုင်းကို ဝင်သည်။ နေဝင်ရီတရောမှာ တောင်ယမားသဲချောင်းကိုဖြတ်သည်။ မိုးတွင်းကျ ဒီလမ်းကမသွားဘဲ မုံရွာဘက်က ပတ်သွားသည်ဟုသိရသည်။ သို့နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးဇာတိ မင်းတိုင်ပင်ရွာ၊ ပုလဲမြို့တို့ကို အသီးသီး ဖြတ်ကျော...

ရေးသူဖတ်သူ ထုတ်ဝေသူတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ နှေးကွေးလာတဲ့ ရသစာပေရေစီး

ဟိုတစ်လောက စာရေးဆရာမ နုနုရည် (အင်း၀) ရဲ့ ပြုံး၍လည်း ကန်တော့ခံတော်မူပါ၊ ရယ်၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ ဆိုတဲ့ ပင်ကိုရေးဝတ္ထုစာအုပ်ကို အဲဒီနှစ်ကမှ စတင်ချီးမြှင့်တဲ့ အာရှစာပေဆု (Man Asian Literary Prize) အတွက် ပဏာမစာရင်း တင်သွင်း လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ဂန္ထဝင်မြောက်တဲ့ ပင်ကိုရေး ရသဝတ္ထုရှည် စာအုပ်တွေ အသစ်ထပ် မထွက်တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ မြန်မာ့ရသ စာပေလောက ရေမျက်နှာပြင်ထက်မှာ ပလုံစီလေးတစ်လုံး ထပွက်သွားသလိုပါပဲ။ (မှတ်ချက်။ ဤဆောင်းပါးရေးစဉ်က ၂၀၀၇ ခုနှစ်ဖြစ်ပါသည်။ နုနုရည် (အင်း၀) ၏ စာအုပ် ဆန်ကာတင်စာရင်းမှာပါသည့် သတင်းထွက်လာပြီး မရှေးမနှောင်းအချိန် ဖြစ်သည်။ Man Asian Literary Prize သည် နိုဘဲလ်စာပေဆုလို တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ စာရေးဆရာများထဲမှ ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အာရှတိုက်သား စာရေးဆရာများအတွက် သီးသန့် ချီးမြှင့်သည့် ဆု ဖြစ်သည်။) ခုချိန်မှာငြိမ်သက်နေတဲ့ မြန်မာ့ရသစာပေလောကဟာ အတိတ်က ရွှေထီးဆောင်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ၁၉၄၀-၇၀ ကာလမှာ စံချိန်မီဝတ္ထုတို/ရှည်တွေ လှိုင်လှိုင်ကြီး ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မြန်မာ့ဂန္ထဝင်စာရေးဆရာအများစုဟာ အဲဒီခေတ်မှာ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သူတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း လောကရဲ့ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ သဘောကြောင့်ပဲလ...

Jane Eyre ဝတ္ထုကို ယဉ်ကျေးမှုမတူတဲ့ ဘာသာစကားအမျိုးမျိုးသို့ ပြန်ဆိုကြပုံများ

ဘာသာပြန်သူတွေဟာ စာပေရဲ့ ချီးကျူးမခံရတဲ့သူရဲကောင်းတွေပါ။ ဒါမှမဟုတ် မျှမျှတတပြောရရင်တော့ အသံကျယ်ကျယ် ချီးကျူးမခံရသူတွေပေါ့။ တကယ်တော့ ဘာသာပြန်သူတွေကို လုံးဝအသိအမှတ် မပြုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာဘွတ်ကာဆုမှာဆိုရင် ဆုရစာအုပ်ရဲ့ စာရေးသူနဲ့ ဘာသာပြန်သူတို့ဟာ ပေါင် ၅၀,၀၀၀ ဆုကို ခွဲယူကြရပါတယ်။ စက်တင်ဘာလ ၃၀ ရက်နေ့ဟာ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဘာသာပြန်နေ့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာသာပြန်ဝတ္ထုနဲ့ ကဗျာတွေကို ထုတ်ဝေတဲ့ စာအုပ်တိုက်သေးသေးလေးတွေအတွက် အောင်ပွဲခံဖို့အခွင့်ဖြစ်သလို အွန်လိုင်းဘာသာပြန်နဲ့တကွ အရင်ကထက် ပိုမိုအရေးပါလာပြီဖြစ်တဲ့ လူသားဘာသာပြန်ဆရာတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍအတွက်ပါ လက်ခုပ် တီးဖို့ ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာသာပြန်ခြင်းဆိုတာဟာ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ စက်အင်ဂျင်တစ်ခုဆိုတာကို မမေ့ကြဖို့ပါ။ ဂန္ထဝင်မြောက် စာပေလက်ရောက်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခေတ်ပေါ် ဘတ်ဆဲလားစာအုပ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် မူရင်း ရေးတဲ့ ဘာသာစကားထက် ဘာသာပြန်လိုက်မှ လူပိုသိ ပိုဖတ်ဖြစ်တာမျိုးပါ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ရှားလော့ ဘရွန်တီရဲ့ ဂျိန်းအဲရ် (Jane Eyre) ဆိုရင် ဘာသာစကား ၅၇ မျိုးကို အနည်းဆုံး ၅၉၃ ကြိမ် ပြန်ဆိုပြီးပါပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ Jane Eyre အပေါ် ဘယ်လိုမြင်သလဲဆိုတာကို ပြောင်...