ကျွန်တော်ချစ်သော မချစ်သော မဟာရန်ကုန်

မီးရထားသည် ရန်ကုန်နှင့်နီးကပ်လာသောအခါ ကျွန်တော့စိတ်များ လှုပ်ရှားလာမိသည်။ မတွေ့ရတာကြာသည့် မြင်ကွင်းများကို ပြန်မြင်ရတော့မည်၊ မမြင်ရတာကြာသည့် မျက်နှာများကို ပြန်တွေ့ရတော့မည် ဆိုသည့်အသိသည် ကျွန်တော့ကို အထူးတလည် ရင်ခုန်သံမြန်စေပါသည်။ အလုပ်တာဝန်အရ ကျွန်တော်သည် ပျဉ်းမနားတွင် သုံးလနီးပါးမျှကြာအောင် သွားနေခဲ့ရသည်။ ရန်ကုန်နှင့် သည်လောက်ကြာအောင် တစ်ခါမျှ မခွဲစဖူး။

ပျဉ်းမနားတွင် နေစဉ်က ရန်ကုန်ကို သတိရသည့်အခါလည်း ရှိသည်။ မရသည့် အခါလည်းရှိသည်။  လူမှန်း မသိခင်တည်းက နေလာခဲ့သည့် ရန်ကုန်သည် ကျွန်တော့်အချစ်ဆုံးမြို့တော့ဖြင့် မဟုတ်လှပါ။ သို့ပါသော်လည်း တကယ်တမ်း ရန်ကုန်နှင့်နီးလာပြီဟေ့ ဆိုသောအခါ  ကျွန်တော်သည် ထိုင်ခုံမှာ ဖင်ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်တော့။ တွဲပေါက်နားသွား၍ မြင်ကွင်းထဲဝင်လာတော့မည့် စုလစ်မွန်းချွန်များနှင့် ရန်ကုန်ဘူတာကြီး၊ မိုးယံသို့ ထိုးထောင်ထွက်နေသည့် ကုန်သည်ကြီးများ ဟိုတယ်နှင့် ဆာကူရာတာဝါတို့  ရှိရာဘက်ဆီသို့သာ လည်ကိုဆန့်၍ မျှော်ငေးနေမိပါသည်။

ခရီးသွားများ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသည့် အတိုင်း ရထားထွက်လာကာစက ပျဉ်းမနားအကြောင်းကို ပိုပြီး တွေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သာမန်မြို့ငယ်လေးဘဝမှ နိုင်ငံ၏အုပ်ချုပ်ရေးမြို့တော်ဖြစ်လာပြီး တစ်မုဟုတ်ချင်း စည်ကားလာသည့် ပျဉ်းမနား၊ မျှစ်ချဉ်ပေါသည့်ပျဉ်းမနား၊ အင်္ဂလိပ်တို့ မြန်မာပြည်ကိုသိမ်းစဉ်က ကွက်ချန်ခဲ့ရအောင် နယ်မြေကြမ်းလွန်း၍ “နင်းကြမ်း၊ နယ်ကျန်” ဟုပင် ခေါ်ဆိုရ သည့်ပျဉ်းမနား၊ ထိုပျဉ်းမနားတွင် နေခဲ့ရသော နေ့ရက်များသည်  ရန်ကုန်နှင့်နီးကပ်လာလေ ပိုမိုေ၀ဝါး လာလေဖြစ်ကာ မကြာခင် ရောက်ရှိ တော့မည့် ရန်ကုန်သည်သာ ကျွန်တော့် အာရုံကိုစိုးမိုးလျက် ရှိပါသည်။

ပြည့်ကျပ်ညပ်နေသည့် မြို့လယ်မှ တိုက်တာများ၊ လူများ၊ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်များနှင့် ပြည့်ညပ်နေသည့် ပလက်ဖောင်းများ၊ ခရီးသည်များနှင့် ပြည့်ကြပ်နေသည့် ဘတ်စ်ကားများနှင့် ရိုင်းပျသည့် စပယ်ယာများကို တွေးမိသည်နှင့် ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်လာပါသည်။ ရန်ကုန်သို့ တကယ်မရောက်သေး။ အတွေးနှင့်တင် မွန်းကြပ်နေလေပြီ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း မွန်းကြပ်မှုများမှဝေးရာနေရာတစ်ခုဆီ အာရုံပြုလိုက်ပါသည်။

ရွှေတိဂုံစေတီ တော် ...

ရွှေတိဂုံသည် ကျွန်တော့အိမ်မှ ၁၅ မိနစ် လမ်းလျှောက်ရုံနှင့် ရောက်နိုင်ပါသည်။ ခြေဆန့် လက်ဆန့်စရာ မရှိသော ရန်ကုန်မြို့၏ အိမ်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းထဲ နေရသူအဖို့ ငယ်စဉ်ကမူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြေးသွား၍ရခြင်း၊ အသက်၀၀ ရှူနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ရွှေတိဂုံသည် လွတ်လပ်မှု၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ ပါသည်။

ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင်မူ ဘုရားရင်ပြင်သည် ရုပ်လွတ်လပ်မှုထက် စိတ်လွတ်လပ်မှုနှင့် ပို၍သက်ဆိုင်လာခဲ့သည်။  စိတ်ညစ်ရသည့်အခါ၊ စိတ်မွန်းကြပ်သည့်အခါများတွင် ရွှေတိဂုံ၏ညချမ်းများသည် ကျွန်တော့အသည်းစွဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရွှေတိဂုံသည် ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ထွက်ပေါက်အသွင် ပိုဆန်လာသည်။ ထီးတော်မှလာသည့် ဆည်းလည်းလှုပ်သံများ၊ ခေါင်းလောင်း ထိုးသံများသည် ကျွန်တော့ရင်ထဲမှ အရှုပ်အထွေးများကို ပြယ်လွင့်စေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘုရားမှ အိမ်ကိုပြန်လာတိုင်းလည်း ကျွန်တော့်စိတ်သည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါး၍သာနေတတ်ပါသည်။

ရွှေတိဂုံဘုရားကို ဖူးပြီးသောအခါ စိတ်သည် လွတ်လပ်သည့်အခြား နေရာ တစ်ခုဆီ ထပ်သွားပြန်သည်။ အရှေ့က ရေပြာပြာနှင့်၊ အဝေးကပုစွန်ဆီ ရောင်ကောင်းကင်နှင့်၊ ခပ်လှမ်းလှမ်းက အကြော်ဆိုင်များနှင့်၊ တာပေါင်ရိုးက အတွဲများနှင့် အင်းလျားကန်စောင်း။ ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဘဝက မကြာခဏ ရောက်ဖြစ်သော နေရာတစ်ခု။ ဝတ္ထုများ၊ ကဗျာများ၊ သီချင်းများထဲတွင် မကြာခဏ ထည့်သွင်းဖော်ပြဖူးပြီမို့ သူ့ အကြောင်းကိုတော့ အထူးတလည် မပြောလိုတော့ပါ။ ငြိမ်သက်နေသော ကန်ရေပြင်ကိုကြည့်တိုင်း လှိုင်းထန်နေသော ကျွန်တော့ရင်သည် ငြိမ်သက်သွားတတ်တာကိုတော့ ယခုထက်တိုင် မှတ်မိနေဆဲ။

လွတ်လပ်သည့်နေရာများပြီးသောအခါ ရှုပ်ထွေးမှုများရှိရာမြို့လယ်ကောင်မှ အိုအေစစ်လေးတစ်ခုကို  အာရုံပြုမိပြန်ပါသည်။ ယင်းက စာအုပ်အဟောင်းပုံများကြားတွင် ကျွန်တော် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီကြာအောင် အချိန်ဖြုန်းတတ်သော ပန်းဆိုးတန်းစာအုပ်တန်း။ ထို စာအုပ်တန်းတွင် ကျွန်တော်သည် တော်စတွိုင်း၏ နာတာရှာနှင့်လည်း တွေ့ခဲ့ဖူး၏။ မာဂရက်မီရှယ်၏ စကားလက်နှင့်လည်း စကားပြောခဲ့ဖူး၏။ ဆရာသိန်းဖေမြင့်၏ ကိုတင်ထွန်းနှင့် မမြမှီတို့နှင့်လည်း မိတ်ဖွဲ့ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် သည်လိုတွေ့ဆုံသိကျွမ်းရဖို့ လွယ်ကူ သည်တော့မဟုတ်။ အရင်ဆုံး စာအုပ်သည်ကို ဈေးဆစ်ရမည်။ သူက ဈေးကိုင်မည်။ ကိုယ်က လှည့်ထွက်မည်။ သူက နောက်က လိုက်ခေါ်မည်။ ဒီလိုမျိုး သူတို့အထာကိုသိနေမှလည်း ကိုယ်လိုချင်သည့် စာအုပ်ကို ဈေးမှန်မှန်နှင့် ရမည်ဖြစ်သည်။

ပန်းဆိုးတန်းမှသည် မုန့်ဆိုင်များနှင့် ပြည့်နေသည့် မဟာဗန္ဓုလ လမ်းမထက်သို့ ချိုးကွေ့လိုက်ပါသည်။ ထိုလမ်းမထက်တွင် ကျွန်တော်သည် ဝက်သားတုတ်ထိုး၊ ကော်ပြန့်စိမ်း၊ စမူဆာသုပ်၊ ဘယာကြော်သုပ် စသည့် ကုလားစာ၊ ရှမ်းစာ၊ တရုတ်စာများကို စိတ်ကူးထဲ တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် ဝင်စားသည်။ လမ်းတွင်ဖြတ်သွားသည့် အသိတစ်ယောက်နှင့်ဆုံချင်ဆုံနိုင်သည်။ ဆုံရင်တော့ လမ်းဘေး ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ လက်ဘက်ရည် ဆိုင်တစ်ခုတွင် ထိုင်ပြီး စကားစမြည် ပြောမည်။ ရေနွေးကြမ်း နှစ်အိုး၊ သုံးအိုး ကုန်အောင် ပြောပြီးမှထမည်ဟု တွေးကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက် ကျွန်တော်သည် တရုတ်တန်းဘက်ခြေဦးလှည့်ပြန်သည်။  တရုတ်တန်း တဝိုက်တွင် အွန်စော တို့ ဂျွန်စောတို့ကို တမေ့တမောလိုက်လံ ငေးမောကြည့်ရင်း ကတ်ကြေးကိုက်တို့ ဘာတို့စားပြီး ဝိုင်ကေကေအိုမှာ ကြေးအိုးဝင် သောက်လိုက်သေးသည်။ ၁၉ လမ်းကိုတော့ မဝင်ချင်တော့ပါ။ အပေါင်းအသင်း များနှင့်ဆုံနေလျှင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် တိုင်သွားနိုင်၍ ဖြစ်ပါသည်။ ပြီးရင်တော့ ကမ်းနားဘက်သွားပြီး လေညင်းခံရင်း လမ်းလျှောက်ချင်ပါ သေးသည်။ ရွှံရောင်ပေါက်နေသည့် မြစ် ရေပြင်ထက်မှ သင်္ဘောများ၊ ကူးတို့လှေများကို ကြည့်ပြီးရင်တော့  ဟိုမှာဘက်ကမ်းကိုမကြည့်မိအောင် ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ် သတိထားရပါလိမ့်မည်။

စိတ်ကူးနှင့်လျှောက်သွားနေတာနှင့် အချိန်အတော်လင့်နေပြီဖြစ်ပါသည်။ ထပ်နေလို့မဖြစ်တော့ပါ။ ဒီထက် မှောင်လာလျှင် ရန်ကုန်၏ လမ်းမများထက် တဖွဲဖွဲကြွေကျနေသည့် ပန်းပွင့်များပေါ် နင်းမိမည် စိုး၍ဖြစ်ပါသည်။ ဆူးလေ ဘုရားနားပြန်လာပြီး မီရာဘတ်စ်ကား ပေါ်တက်သည်။ ၅၀ တန်တစ်ရွက်ထုတ်ပြီး မျက်နှာရှစ်ခေါက်ချိုးနှင့် လက်မှတ်ရောင်းကိုပေးလိုက်သည်။ ပြီးရင်တော့ ဟိုး လှိုင်သာယာ၊ ရွှေပြည်သာပြန်ကြမည့် လူတွေထံမှလာသည့် ချွေးနံ့ တလှိုင်လှိုင်ကြား အသက်မဝတ၀ရှူရင်း ဆန်ကောထဲရောက် ဆီးဖြူသီးလို ဟိုယိမ်းသည်ယိမ်းနှင့် လိုက်ပါရဦးမည်။ မှတ်တိုင်ရောက်ရင်တော့ ကိုယ်ခန္ဓာ ပြားချပ်သွားမတတ် အညှပ်ခံထားရသည့် လူအုပ်ထဲမှလွတ်အောင် မနည်းတိုးထွက်ရင်း မှတ်တိုင်မှာခဏ ထိုင်အမောဖြေရပါဦးမည်။ သည်လိုနှင့် ရန်ကုန်အကြောင်း စိတ်ကူးသည် အဆုံးသို့ ရောက်ပါသည်။

ဇာတ်ပေါင်းတော့ ရန်ကုန်သည် ပျော်စရာကောင်းသလို စိတ်ညစ်စရာလည်း ကောင်း၏။ စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းသလို စိတ်ကုန်စရာလည်း ကောင်း၏။ မျှော်လင့်ချက်ကြီးသူ တို့အတွက် တက်လမ်းဖြစ်သလို ပျက်စီးချင်သူတို့ အတွက် ချောက်ကမ်းပါးလည်းဖြစ်၏။ မြို့သူမြို့သားတို့၏မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်သောက၊ ဗျာပါဒများ ဖိစီးနေတတ်၏။ အေးအေးဆေးဆေးရှိခဲ၏။ ဟန်များ၏။ အိမ်နီးနားချင်းပေမယ့်လည်း အချင်းချင်း အခေါ် အပြောလုပ်ခဲလှ၏။

မွန်းကြပ်မှု၊ သူစိမ်းဆန်မှု များကြောင့် ကျွန်တော်သည် အချိန်ရှိသရွေ့ ရန်ကုန်နှင့်ဝေးရာသို့ ပြေးသွားချင်နေမိသည်။ သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိရာ နေရာများသို့ ရောက်တိုင်းလည်း ကျွန်တော်သည် သူ့ကို မေ့နေတတ်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ယခု သူနှင့်မခွဲစဖူး ကြာကြာခွဲပြီး၍ ပြန်လာရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ရထားသည် ဥသြဆွဲ၍ ရန်ကုန်ဘူ တာကြီးထဲသို့ ထိုးဝင်လိုက်၏။ ကျွန်တော်လည်း မတွေ့ရတာကြာသည့်  အရာများအားလုံးကို အားပါးတရ ကြည့်နေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင် သိနေမိသည့် အရာတစ်ခုတော့ရှိသည်။ အချိန်တစ်ခုသို့ရောက်၍ ရန်ကုန်နှင့် အသားပြန်ကျသွားလျှင် ကျွန်တော်သည် သူနှင့်ဝေးရာသို့ ပြန်ပြေးသွားချင် နေလိမ့်ဦးမည် ဟူ၍ဖြစ်ပါသည်။

မြန်မာတိုင်း(မ်)ဂျာနယ်၊ အမှတ် ၃၀၇။ ၂၀၀၇ ခုနှစ် ဧပြီလ။

ခရီးသွားဆောင်းပါးကဏ္ဍမှာ အခြားဖတ်စရာ

ဟားခါးသို့လေးဆယ့်ရှစ်နာရီ

နှင်းဆီနီရောင်နန်းမြို့ရိုးနှင့် မန်းမြို့နေပြည်