တန်ဖိုးထားမှုလျော့ကျလာသော မိခင်ဘာသာစကား

ဒီကြော်ငြာကိုတွေ့တော့ ရင်ထဲမကောင်းဘူး။ မြန်မာမိဘက မွေးတဲ့ကလေးကို မြန်မာစကား ပြန်သင်ပေးနေရတယ်ဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်သလို ဝမ်းနည်းစရာလည်း ကောင်းပါတယ်။ နိုင်ငံတကာကျောင်းတွေ မှာ မိမိကလေးကို ထားကြတယ်ဆိုတာ နိုင်ငံတကာ ပညာရေးကို ငယ်ကတည်းက ရစေချင်လို့ဆိုပေမဲ့ မိခင်ဘာသာစကားကို မကျွမ်းကျင်တဲ့အနေအထား ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာလည်း လွဲနေပါသေးတယ်။ “အိမ်ကကလေးကလေ မြန်မာလို ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ဘူး သိလား ဟင်း ဟင်း” ဆိုတဲ့ တချို့သော မိဘတွေရဲ့ တလွဲဆံပင်ကောင်း ဂုဏ်ယူတတ်တာတွေကိုလည်း မြင်ရကြားရလာတော့ သက်ပြင်းပဲချရုံ။

မြန်မာမိဘကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိုင်းရင်းသားမိဘကပဲဖြစ်ဖြစ် မွေးလာတဲ့ဘယ်ကလေးမဆို မိခင်ဘာသာစကားဆိုတာ အလိုလိုတတ်မြောက်တာမျိုးပါ။ မိခင်ဘာသာစကားကို ကလေးက မတတ်မြောက်ဘူး၊ မကျွမ်းကျင်ဘူး သို့မဟုတ် အားမသန်ဘူးဆိုရင် ကလေးထက် အနီးဝန်းကျင်က လူကြီးတွေရဲ့အားနည်းချက်လို့ပဲ ဆိုရပါလိမ့်မယ်။ ကလေးဆိုတာကတော့ သူနဲ့နီးစပ်တဲ့ဘက်ကိုပဲ အားသန်သွားတတ်တာပါ။ တစ်ခုရှိတာက မြန်မာနိုင်ငံက လူနည်းစုတိုင်းရင်းသားတွေထဲမှာ တိုင်းရင်းဘာသာစကား မပြောတတ်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မပြောတတ်တာက နိုင်ငံရေးစနစ်တွေ၊ ပညာရေးမူဝါဒတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ပြီး မိဘက အတင်း ဗမာမှုသွတ်သွင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဦးနေဝင်းလက်ထက်ကစလို့ ကျောင်းတွေမှာ တိုင်းရင်းသားဘာသာစကားနဲ့ သင်ကြား/သင်ယူခွင့် မပြုတော့ဘူး။ တိုင်းရင်းသားကျောင်းဆိုပြီးတော့လည်း ထူထောင်ခွင့်မပြုပြန်ဘူး။ တိုင်းရင်းသားဒေသတွေမှာ ဆိုင်ရာဘာသာစကားကို ရုံးသုံးအဖြစ် မပြဋ္ဌာန်းဘူး။ ဒါ့အပြင် မူဝါဒချမှတ်ပုံအရ ဗမာ/မြန်မာစကား ကောင်းကောင်းမတတ်ရင် ဆယ်တန်းအောင်ဖို့မလွယ်၊ အစိုးရ အလုပ်ရဖို့မလွယ်အောင် စနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။

နိုင်ငံတကာကျောင်းထားကြတယ်ဆိုတာ အဆင့်အတန်းမီတဲ့ ပညာရေးကို ရစေချင်လို့ဆိုတာ မမှားပေမယ့် အင်္ဂလိပ်စကားပြောတတ်ရုံဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုးထက်တော့ ပိုစေချင်ပါတယ်။ ပညာရေးရဲ့အနှစ်သာရက ဘာသာစကားတစ်ခုကို တတ်မြောက်ရုံသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကလေးဘဝကနေ လူကြီးဘဝအဖြစ် ပြောင်းလဲလာတဲ့ ကာလအပိုင်း အခြား (အသက် ၅ နှစ်ကနေ ၁၅-၁၆ အရွယ်အထိ) မှာ သင်ယူစရာတွေအများကြီးရှိပါတယ်။ ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံအခြေခံဗဟုသုတ၊ ဂဏန်းသင်္ချာ၊ ဘာသာစကား(များ)၊ လူမှုပေါင်းသင်း ဆက်ဆံရေးစတာတွေအပြင် မိမိလူမျိုး၊ မိမိနိုင်ငံရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်တတ်ဖို့ကိုပါ လေ့လာသင်ယူရတာဖြစ်ပါတယ်။ ဂျပန်ကလေး တစ်ယောက်ဟာ ကျောင်းစနေတဲ့အချိန်ကစပြီး ဘွဲ့ရသည်အထိ ဂျပန်တစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းရတာဖြစ်ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်တစ်ယောက်၊ ပြင်သစ်တစ်ယောက်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဘယ်သူမှ မွေးကတည်းက အဲဒီလူမျိုးတစ်ယောက် အလိုလိုမဖြစ်လာပါဘူး။ လူဆိုတာ လူမှုရေးသတ္တဝါ (Man is a social animal) မဟုတ်လား။ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင် (nurture, bring up) ပေးရတဲ့ သတ္တဝါမျိုးဖြစ်ပါတယ်။

အဲသည်လိုမျိုး လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့နိုင်ငံသားအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင် ပေးရတဲ့ဖြစ်စဉ်မှာ အဲဒီလူမျိုးရဲ့ ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဓလေ့ထုံးစံတွေရဲ့ ရင်းနှီးအောင်၊ အဲသည် လူမျိုးတွေကြားထဲမှာ နေထိုင်သွားလာ စားသောက်တတ်ပြီး မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိနေတဲ့ အဲသည်လူမျိုးတွေကြားထဲမှာ ဝင်ဆန့်နေထိုင်တတ်အောင် သင်ပေးရတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲသည်လိုမျိုး ကလေးတစ်ယောက်ကို သူနေထိုင်ကြီးပြင်းရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရာမှာ မိခင်ဘာသာစကားဟာ အဓိကကျပါတယ်။ ဂျပန် ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်သက်လုံး ပြင်သစ်လိုပြောပြီး ဂျပန်တစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် ပျိုးထောင်ပေးလို့မရပါဘူး။ ဂျပန်လိုပြောပြီးပြုစုပျိုးထောင်ပေးရတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ စကားပြောတတ်ချိန်ကစလို့ မိဘနဲ့ကလေးနဲ့ကြားက တရင်းတနှီး ရင်ဖွင့်ပြောဆိုမှုတွေ၊ ဆုံးမသွန်သင်မှုတွေ၊ အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်တွေ၊ ရိုးရာအစားအသောက်တွေ စတာတွေကနေတစ်ဆင့် ကလေးတစ်ယောက်ဟာ အင်္ဂလိပ်တစ်ယောက်၊ အမေရိကန်တစ်ယောက်၊ ပြင်သစ်တစ်ယောက်၊ ဂျပန်တစ်ယောက်၊ ထိုင်း တစ်ယောက်၊ မြန်မာတစ်ယောက်၊ ကချင်တစ်ယောက်ရယ်လို့ ဖြစ်လာတာမျိုးပါ။ ကလေးတစ်ယောက်ဟာ မိခင်ဘာသာစကားရဲ့ လောင်းရိပ်အောက်ကနေ ကြီးပြင်းလူလားမြောက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်နေနေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကပြောတဲ့စကားက တစ်ခု၊ ကိုယ် ပြောပြီးကြီးပြင်းလာတဲ့ ဘာသာစကားက တစ်ခုဆိုရင် သူဟာ အဲဒီ လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်နေပါ လိမ့်မယ်။ သူ့နိုင်ငံ၊ သူ့လူမျိုးကိုလည်း စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျ နိုင်ပါတယ်။ 

အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားကတော့ ကမ္ဘာသုံးဖြစ်တဲ့အတွက် တတ်ကိုတတ်မြောက်ရပါလိမ့်မယ်။ အစိုးရကျောင်းထွက်တွေ အင်္ဂလိပ်စာညံ့တယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်ရောက်အောင် ပညာရေးကို စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတဲ့ အနေအထားကနေ ကျွန်တော်တို့ ပညာရေးစနစ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရပါလိမ့်မယ်။ တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုတွေ သူတို့မိခင်ဘာသာစကားနဲ့ ကျောင်းမှာ သင်နိုင်အောင်၊ ဆိုင်ရာဒေသအလိုက် တိုင်းရင်းသားဘာသာစကားကို ရုံးသုံးအဖြစ်ပြဋ္ဌာန်းနိုင်အောင် လုပ်ရပါလိမ့်မယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ မိခင်ဘာသာစကားတစ်မျိုးကိုပဲ တစ်သက်လုံးမှာ တတ်သွားတယ်ဆိုတာလည်း မဖြစ်သင့်သလို ကမ္ဘာသုံးဘာသာစကားကိုပဲ တတ်ပြီး မိခင်ဘာသာ စကားကို မတတ်ဘူးဆိုတာလည်း လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ ဒီနှစ်ခုစလုံးဟာ အစွန်းနှစ်ပါးပါပဲ။ မိခင်ဘာသာစကားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာတတ်မြောက်ပြီး မိမိလူမျိုးရဲ့ဝိသေသလက္ခဏာတွေကို လည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရမယ်။ နိုင်ငံတကာသုံးစာနဲ့စကားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာတတ်မြောက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်ရော၊ ကိုယ့်နိုင်ငံကိုရော ကမ္ဘာနဲ့ရင်ဘောင်တန်းနိုင်အောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်သူလည်း ဖြစ်ဖို့လိုပါတယ်။ ဒါကသာလျှင် ပညာရေးရဲ့ တကယ့်အနှစ်သာရဖြစ်သင့်ပါတယ်။ 

အင်္ဂလိပ်လိုတတ်မြောက်ခြင်းဟာ ကြိုဆိုရမှာဖြစ်ပေမဲ့ မိခင်ဘာသာစကား ဓလေ့ထုံးတမ်း ယဉ်ကျေးမှုတွေနဲ့ အပြီးလဲလှယ်လိုက်ရတာကတော့ မဖြစ်သင့်ပါဘူး (Having your kids to be fluent in English language is a right thing but it shouldn’t be at the expense of their mother tongue)။ နိုင်ငံတကာသုံး ဘာသာစကားဆိုတာမျိုးဟာ အမြဲတည်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်မရွေးပြောင်းချင်ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။ တစ်ချိန်က ဥရောပတိုက်မှာ အင်္ဂလိပ်စကားထက် ပြင်သစ်၊ စပိန်၊ ဂျာမန်စကားတွေက ပိုတွင်ကျယ်ခဲ့ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာလည်း အင်္ဂလိပ်စာစကားနေရာမှာ တခြားကမ္ဘာသုံးစာစကားတစ်ခုက အစားထိုးလာတာမျိုးလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးဇာတ်ခုံပေါ်က ဇာတ်ကောင်အပြောင်းအလဲတွေ ပေါ်မှာ မူတည်တာမို့ပါ။ အဲ ဒါပေမဲ့ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့မိခင်ဘာသာစကားဆိုတာကတော့ ခေတ်တွေ ဘယ်လိုပြောင်းပြောင်း မပြောင်းလဲတဲ့ ပကတိအရှိတရားပါ။ ကမ္ဘာသုံးစာစကားဆိုတာက ပညတ် ဖြစ်ပြီး မိခင်ဘာသာစကားကတော့ ပရမတ် ဖြစ်ပါတယ်။