ခင့်ကိုမုန်း၍ချစ်ခဲ့သည်

ခင့်ကိုချစ်ခြင်းသည် ခင့်ကိုမုန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစကားသည် ရှေ့နောက်မညီသော ဝိရောဓိ အသုံး တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ယုတ္တိမရှိသော စကားတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ပါ။ လင်းရလျှင် ခင့်ကို ချစ်ခြင်းသည် ခင့်ကို မုန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခင့်ကို မုန်းခြင်း၏ ရှေ့တွင် ခင့်ကို ချစ်ခြင်းက အရင်လာပါသည်။ အရာအားလုံး၏ အစပထမသည် ခင့်ကို ချစ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ခင်က ကျွန်တော့်ကို မချစ်ပါ။ မချစ်ရုံ မက ခင်က ကျွန်တော့်ကို အလွန်ပင် မုန်းပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ခင့်ထံမှ အချစ်ကို မျှော်လင့်လျက် ခင့်ကို ချစ်ခဲ့သော်လည်း ခင်က ပြန်ချစ်ဖို့ဝေးစွ၊ ခင်က မုန်းပင် မုန်းလိုက်ပါသေးသည်။ တစ်ယောက်က ချစ်ပြီး တစ်ယောက်က မုန်းနေခြင်းသည် မျှခြေမရှိသော အနေအထား ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခါ နှစ်ယောက်စလုံး ပူလောင် ဆင်းရဲရပါသည်။ ကျွန်တော်သည် နေ့ရှိသရွေ့ ခင့်ကို ချစ်ပြဖို့သာ ကြိုးပမ်းနေသော်လည်း ခင်က အချိန်ရှိသရွေ့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင်သာ စဉ်းစား ပြုမူတတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ကြင်နာ ပြသလောက် ခင်ကမူ ကျွန်တော့်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်အား ပန်းကလေး ပေးသောအခါ ခင်က ထိုပန်းကလေးကို နင်းခြေမွ ပစ်တတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်ကို ထီးမိုးပေးသောအခါ ခင်က နေပူထဲ၊ မိုးရွာထဲသို့ ထီးတည်း ထွက်ပြေးပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်အား မုန့်ကျွေးသောအခါ ခင်က ထိုမုန့်ကို လွှင့်ပစ်တတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ငေးကြည့်လျှင် ခင်က ကျွန်တော့်ကို စိမ်းစိမ်းကားကား ပြန်ကြည့် တတ်ပါသည်။ ထိုအရာတို့သည် သာဓကသာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော် သည် ဘက်ညီသွားအောင် ခင့်ကို ပြန်မုန်းရလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးမိပါသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အပြန် အလှန် မုန်းသည့်အခါ ချိန်ခွင်လျှာ ညီသွားပြီး မျှခြေတစ်ခုသို့ ရောက်သွားမည်ဟု ထင်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်တော်သည် ခင့်ကို ပြန်၍ မုန်းတီးလာပါသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းသည် ခင်လိုချင်သော အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်နေမည်လားဟုလည်း တွေးမိပြန်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်ကို ချစ်လွန်းသဖြင့် ခင်က ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်မုန်းလာအောင် တမင်လုပ်ခြင်းများလားဟု ဆဝါးမိပြန်ပါသည်။ ခင်က သူလိုချင်သော လမ်းကို လာအောင် ကြောင်းခြင်းများလားဟု အတွေးနယ်ချဲ့မိပြန်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်အား မုန်းတီးလာခြင်းဖြင့် ခင်သည် အမုန်း မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းခံနေရသော ကျွန်တော့်အဖြစ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းမြောက်နေချင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင် ပါသည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော် လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ခင့်ကို ပြန်ချစ်ဖို့ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဒုတိယ အကြိမ် ခင့်ကို ပြန်ချစ်ခြင်းသည် ခင့်ကို မုန်း၍ပြန်ချစ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်မုန်းသောလူ လိုလားသည့်အရာကို မပေးလိုသည့် သဘော၊ သူဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မဖြစ်အောင် ရှောင်ကြဉ်လိုသည့် သဘောဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်က ခင့်ကို မုန်းခြင်းဖြင့် ခင့်အလိုဆန္ဒ ပြည့်မည်ဆိုလျှင် ကျွန်တော် ခင့်ကို ချစ်ဖို့သာ ကြိုးစားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ နားလည်သည့် အချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတစ်ခုတွင် ရပ်နေပြီး ခင်က ကျွန်တော့်ကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းချသည့် အချိန်ဖြစ်ပါသည်။ တွန်းချသည့်အချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် ခင့်ကို မုန်းတီးနေသည့်အချိန်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ကိုတွန်းချသည့် ခင့်ကိုပါ ကျွန်တော်နှင့် အတူ ချောက်ထဲသို့ ကျလာအောင် ဆွဲချဖို့ လက်ကိုလှမ်းလိုက်ပါသည်။ သို့သော် စောစောက အတွေးမျိုး ပေါက်မိသည်နှင့် ခင့်ကို မုန်းသည့်စိတ်ကို ချစ်သည့်စိတ်ဖက်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပါသည်။ ခင့်ကို ချစ်သွားသည့်အခါ ကျွန်တော်သည် ခင့်ကိုပါ ချောက်ထဲသို့ အတူတူဆွဲမချရက်တော့ပါ။ သို့သော် ၎င်းသည် အမုန်း တရားအခြေခံသော အချစ်စိတ် ဖြစ်သဖြင့် ခင့်ကို မနာကျင်စေလိုသော ရည်ရွယ်ချက် သက်သက် မဟုတ်ပါ။ ခင့်ကို ချောက်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲချခြင်းဖြင့် ခင့်ကို ပြန်လက်စားချေခြင်းထက် ပို၍ ချိုမြိန်သော လက်စားချေမှုမျိုးကို လိုချင်သောကြောင့် ပြန်၍ ချစ်စိတ်ဘက်သို့ ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ခင့်ကို ဆွဲချတော့မည့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော် တစ်ဦးတည်း ချောက်ထဲသို့ ဆင်းလိုက်ပါသည်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ သူ့ကို ဆွဲခေါ်ချသွားမည် ဆိုပါက ခင်သည် သူဖြစ်စေချင်သည့်အတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲ အမုန်းတရား တောက်လောင်သည်ကိုလည်း သိသွားမည်၊ သူသည်လည်း ကျွန်တော်နှင့် အတူ သေပွဲဝင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်က ပြန်ချစ်ပြလိုက်ကာ သူ့ကို ချောက်ပေါ်မှာ ထားခဲ့ခြင်းဖြင့် ကျွန်တော့်အမုန်းကို သူမြင်ချင်သော သူ့ဆန္ဒမပြည့်ဝသလို တစ်သက်လုံးလည်း သူ့ကို ချစ်သူတစ်ယောက်ကို ချောက်ထဲ တွန်းချ မိလေခြင်းဟူသော စိတ်ဖြင့် နေထိုင်သွားရမည်ဖြစ်ကာ သေသည်ထက် ပိုဆိုးသော ဒုက္ခကို ရမည်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ခင့်ကို ချစ်ခဲ့ပြီး ခင့်ကို ချစ်ခြင်းသည် ခင့်ကို မုန်းခြင်းတွင် မြစ်ဖျားခံပါသည်။ ခင့်ကို မုန်းခြင်းသည်လည်း ခင့်ကို ချစ်ဖို့ မွေးဖွားလာခြင်းဆိုသော အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။