Skip to main content

စင်ကာပူ၏စိတ်ဓာတ်ပိုင်းကိုပါ အတုယူရမည်

စင်ကာပူမြို့
နိုဝင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့က နေပြည်တော်တွင် ကျင်းပခဲ့သည့် စာနယ်ဇင်း တွေ့ဆုံပွဲတွင် စက်မှုဝန်ကြီးဌာန ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီး ဦးစိုးသိန်းက နိုင်ငံတော် သမ္မတကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်နှင့် အညီ ရန်ကုန်မြို့ကို စင်ကာပူကဲ့သို့ဖြစ်အောင် ကြိုးပမ်းမည်ဟု ပြောကြား သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က အရှေ့တောင် အာရှတွင် အသန့်ရှင်းဆုံး၊ အတိုးတက်ဆုံး၊ နေချင့်စရာအကောင်းဆုံး မြို့တော်ကြီးသည် နှစ်ပေါင်း များစွာကြာအောင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ညံ့ဖျင်းခဲ့သဖြင့် ယခု မြို့အို မြို့ဟောင်းကြီး တစ်ခုနှင့်တူနေရာမှ ယခုလို အစိုးရအဖွဲ့က ထုတ်ဖော်လိုက်သည်မှာ ဝမ်းသာစရာ၊ ကြိုဆိုစရာပင် ဖြစ်သည်။



ဝန်ကြီးဦးစိုးသိန်းပြောကြားသွားခဲ့သည့် စကားထဲတွင် ပြည်တွင်းဘဏ်များထံမှ ငွေချေးယူ၍ ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှုအများ ဆုံးဖြစ်သည့် လမ်းဆုံများတွင် ခုံးကျော်တံတားများတည်ဆောက်ခြင်း၊ ရန်ကုန်မြို့ လူဦးရေကို ၁ဝ သန်းအထိ မျှော်မှန်းပြီး မြို့တော်ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းတစ်ခုဆွဲ၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေခံ အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ မီးရထားလမ်း၊ ကားလမ်းများအဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း၊ အများ ပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကဏ္ဍတွင် ပြည်ပက လာရောက်ရင်းနှီး မြှုပ်နှံကြရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ နည်းပညာ အကူအညီ တောင်းခြင်း စသည့် အစီ အစဉ်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။

ရန်ကုန်မြို့ကြီးကို စင်ကာပူကဲ့သို့ နိုင်ငံတကာ အဆင့်မီမြို့ကြီးတစ်ခုအဆင့် ရောက်အောင် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် မလုပ် မဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သလို ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းပိုင်း အခြေခံအဆောက် အအုံပိုင်းတွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဆိုသည်ကလည်း ငြင်းမရသောအချက်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းပံ့ပိုးမှုနှင့်ထပ်တူ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကိုလည်း လုပ် ဆောင်ဖို့ ကျန်ပါသေးသည်။ ယင်းက မြို့တော်နေ ပြည်သူပြည်သားများ၏ စည်းကမ်းပိုင်း၊ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဖြစ်သည်။
စင်ကာပူမြို့ကဲ့သို့ဖြစ်အောင် ရန်ကုန်မြို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရမည်ဟုဆိုရာ၌ စင်ကာပူ၏ မြို့ပြအခြေခံ အဆောက် အအုံပိုင်းဖြစ်သည့် အိုးအိမ်၊ တိုက်တာ၊ ပန်းခြံ၊ လမ်းတံတား၊ မီးရထားလမ်း စသည့် ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းကိုသာ အတုယူ ရမည်မဟုတ်ဘဲ စင်ကာပူမြို့သူမြို့သား များ၏ ထင်ရှားလှသည့် စည်းကမ်းရှိမှု အပိုင်း ကိုလည်း အတုခိုးရမည်ဟု နားလည်ပါသည်။ စင်ကာပူမြို့သူမြို့သားများသည် သန့်ရှင်းမှု အပိုင်း မှာရော၊ စည်းကမ်းလိုက်နာမှုပိုင်းမှာပါ စံပြဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာ စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ ဝိသေသ ဂုဏ်ထူးတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

မိမိတို့ မြန်မာနိုင်ငံတွင်မူ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပိုင်းများအတွင်း ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းပိုင်း အထိုက်အလျောက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံသူ၊ နိုင်ငံသား၊ မြို့သူမြို့သားများ၏ စည်းကမ်းပိုင်းနှင့် သန့်ရှင်း သပ်ရပ်မှုပိုင်းတွင်မူ ပြောပလာက်အောင် တိုးတက်မလာသေးသည်ကို သတိထားမိပေမည်။ ဖုန် တထောင်းထောင်း ထနေသည့် လမ်းမဘေးထက်က အအုပ်အဆောင်းမပါ သည့် လမ်းဘေးဈေးသည်များ၊ လူ မြင်ကွင်းတွင် ဖြစ်သလို အပေါ့အလေး စွန့်တတ်သည့် မြင်ကွင်းများ၊ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်များမှ ချေး အထပ်ထပ် ကပ်ကာ ညစ်နေသည့် လက်ဘက်ရည် ခွက်များ၊ ရေမြောင်းထဲ အမှိုက်ပစ်ကြသူများကြောင့် မိုးရွာတိုင်း ပင်လယ်လိုဖြစ်နေတတ်သည့် လမ်းမများ၊ ကျပ်သိန်းထောင်ချီ ရာချီတန်သည့် ဇိမ်ခံကား များထက်မှ ကတ္တရာလမ်းမများထက် အမှိုက်ပစ်ချသွားတတ်သူများ၊ အစိုးရရုံး၊ ကန်ထရိုက် တိုက် စသည်တို့ရှိ လှေခါးထောင့်ချိုးတိုင်းရှိ စွန်းပေနေသာ ကွမ်းတံတွေး နီနီအကွက်များ၊ အနံ့ဆိုးများ တလှိုင်လှိုင်ထနေသည့် လူနေရပ်ကွက်များအတွင်းမှ လမ်းဘေးအမှိုက်ပုံကြီးများနှင့် နောက်ဖေး လမ်းကြားရှိ အမှိုက်နှင့် စားကြွင်းစားကျန်များ စသည်စသည်တို့ ပပျောက်ရေးသည် ရန်ကုန်မြို့တော်ကို စင်ကာပူကဲ့သို့ဖြစ်အောင် အဆင့်မြှင့်တင်ရာတွင် မဖြစ်မနေ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် အချက်များ ဖြစ်ပါသည်။

ထိုနည်းလည်းကောင်း ခြေကျင်လျှာက်သူများကလည်း လမ်းကို ကူးချင်သလိုမကူးဘဲ စည်းကမ်းရှိအောင်၊ ကားမောင်းသူတို့ကလည်း မောင်းချင် သလိုမမောင်း၊ ဆဲချင်သလိုမဆဲဘဲ စည်းကမ်းရှိအောင်၊ ယာဉ်ထိန်းရဲတို့ကလည်း စည်းကမ်းနှင့်အညီ အတိအကျ တာဝန်အတိုင်းဆောင်ရွက်အောင်၊ စည်းကမ်း ပိုင်းတိုးမြှင့်လုပ်ဆောင်ဖို့လည်း လိုအပ်ပါသည်။

ထို့ပြင် စင်ကာပူ၏လာဘ်စားမှု၊ ခြစားမှုအနည်းဆုံး၊ ဗျူရိုကရေစီအဆင့်များ အနည်းဆုံးနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ဆိုသည့် ဂုဏ်ထူးဝိသေသများကိုလည်း အတုယူဖို့ လိုအပ်ပါမည်။ တစ်ချိန်က စင်ကာပူသားတို့သည် ရန်ကုန်ကို အတုယူခဲ့ကြသည်။ ယခု လည်း ရန်ကုန်သားတို့ စင်ကာပူကို အတုယူရာ ၌ စင်ကာပူ၏ ရုပ်ပိုင်း ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှုကိုသာမက ၎င်းတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုများကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ အတုယူမှသာ စင်ကာပူနှင့်တူသော ရန်ကုန်မြို့ကြီး၊ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး ဖြစ်လာမည်ဟု တင်ပြလိုက်ရပေသည်။

Comments

အဖတ်အများဆုံး

ရေအေး၏ 'သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ'

သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ ရေအေး ဇလပ်နီစာပေ၊ ဩဂုတ် ၂၀၂၃ (ပထမအကြိမ်) ဒီဝတ္ထုလေးထွက်လာတဲ့အတွက် စာရေးသူကိုရော ထုတ်ဝေသူကိုရော ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဒါမျိုး မြန်မာပင်ကိုရေးထဲမှာ ဖတ်ချင်နေတဲ့ အာသီသလေး ပြည့်သွားတယ် ဆိုရမယ်။ အစဉ်အလာ ဝတ္ထုရေးဟန်တွေသာ လွှမ်းမိုးနေဆဲ မြန်မာခေတ်ပေါ်စာပေလောကရဲ့ ကွက်လပ်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်း ပေးလိုက်တဲ့ ဝတ္ထုလို့ဆိုရမယ်။  ရုတ်တရက် ပြိုကျလာတဲ့ကျီးအုပ်တွေ၊ နေပြောက်တောင် မထိုးအောင် ကောင်းကင်မှာ ကျီးတွေဟာ အတောင်ပံချင်း ထိနေအောင် အုပ်မိုးထားတဲ့အတွက် ရုတ်တရက် မိုးမှောင်ကြီးကျသွားသလို ဖြစ်သွားတဲ့ အခိုက်အတံ့တွေရဲ့နောက်မှာ သွေးပျက်စရာ အဖြစ်အပျက်တွေ။ ရွာထဲကို ကြောင်နက်ကြီးတွေ ဝင်လာသတဲ့။ အိမ်ပြင်မှာတွေ့သမျှ လူတွေကို အကုန် လက်တွေခြေတွေ ဆွဲဖြုတ်။ တစ်ရွာလုံး ကမ္ဘာပျက်သလိုဖြစ်။ တချို့ကလည်း လူတစ်ကိုယ်စာမကမြင့်တဲ့ ကြောင်ကြီးတွေတဲ့။ တချို့ကလည်း လူကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ကြောင်ဦးခေါင်းတဲ့။ မျက်လုံးက ကြောင်မျက်လုံးတွေတဲ့။  ဒီလိုနဲ့ ရွာတွေ ရွာတွေဟာ ကျီးတွေ၊ ကြောင်တွေကြောင့် အိုးအိမ်ကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးကြရတယ်။ လူမရှိတော့တဲ့ ရွာပျက်ကြီးတွေကို ကြောင်တွေက မီးရှို့ဖျက်ဆီးတယ်။ ရွာကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးရသူတွေထဲက...

အာဇာနည်နေ့နှင့် ခံစားမိသည့် ဆရာဇော်ဂျီ၏ကဗျာ

ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့သည် အာဇာနည်နေ့ဖြစ်သည်။ အာဇာနည်နေ့ကို ရောက်တိုင်း ကျဆုံးလေပြီးသော အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီးများအား ပြည်သူအပေါင်းက သတိတရ ရှိကြ လေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၆၃ နှစ်၊ ဤနေ့ ဤရက်က ဆိုလျှင်ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံး လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်း မကျန်သော ပြည်သူအပေါင်း တို့သည် အပြင်မှာ သူတို့ လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးချင်မှ မြင်ဖူးမည်ဖြစ်သည့်၊ စကားပြောဖူးချင်မှ ပြောဖူးမည်ဖြစ်သည့် အာဇာနည် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ အတွက် ဖြေမဆည်နိုင် မျက်ရည် ဖြိုင်ဖြိုင် ကျခဲ့ကြဖူးလေသည်။ လောကတွင် လူတို့သည် မိမိချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးသားချင်း၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် ခွဲခွာရ၍ ငိုကြွေးတတ်သည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း ကိုယ်နှင့်သွေးမတော် သားမစပ်၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းမရှိသော လူတစ်ယောက် (သို့မဟုတ်) လူတစ်စုအတွက် ငိုကြွေးကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ဘဝတွင် မိမိ၏ မိဘ၊ ဆွေမျိုး၊ ဇနီးခင်ပွန်း၊ သားသမီးတို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းက သံယောဇဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး အာဇာနည်တို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းကမူ ထိုသူတို့အပေါ် မိမိထားသည့် တန်ဖိုးတစ်ခုကြောင့်၊ (တစ်နည်း) အစားထိုးမရသော ဆုံးရှုံးမှုအတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငိုကြွေးတာချင်း တူသော် လည်း ငိုကြွေး ပုံချ...

မသိန်းရှင်ဆီပို့ကြည့်လိုက်သော မာယာဘုံ

ကျွန်မသည် ပြီးခဲ့သောကာလတစ်ခုအတွင်း လူလေးဦးနှင့် တွေ့ဆုံရင်းနှီးခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရင်းနှီးခဲ့သည်မှာ အပြင်မှာမဟုတ်ဘဲ စာမျက်နှာထက်တွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော စာရေးဆရာ၏ စိတ်ကူးဇာတ်ကောင်များအဖြစ် သိကျွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဇာတ်ကောင်းလေးဦးစလုံးသည် ခေတ် တစ်ခေတ် တည်းတွင် လူးလွန့်ရှင်သန်ခဲ့ကြကာ ထိုခေတ်၏ လှိုင်းလုံးများရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကိုလည်း ပုံစံတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၊ ကျော်လွှားခဲ့ရ၊ နစ်မြုပ်ခဲ့ရသော ခေတ်ပြိုင်ဘဝတူဇာတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုဇာတ်ကောင်လေးဦးစလုံးသည် တစ်ဦးတည်းသော ကလောင်မိခင်ဝမ်းကြာတိုက်မှ မွေးဖွားလာ ခဲ့ခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ မှောင်ခိုလုပ်ငန်းကို စက်ဆုပ်သော ကိုမြင့်နှင့် မှောင်ခိုသမလေး အေးမတို့မှာ ဆရာ မြသန်းတင့်၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး၊ နေ့စဉ် မြို့လုလင်ဘူတာမှ တောင်တွင်းကြီး-ကျောက်ပန်းတောင်း မီးရထားဖြင့် လိုက်ကာ ဝမ်းရေးအတွက် ထန်းလျက်မှောင်ခိုကူးရသူလေး ညိုညိုနှင့် ညိုညို့ကိုမှ သနားကြင်နာချစ်မိရသူ ရထားလိုက်စာရေးလေး ကိုရင်မောင်တို့မှာ ဆရာနိုင်ဝင်းဆွေ၏ စုတ်ချက်ဖျားမှ အရုပ်ထင်လာခဲ့ကြသော ဆေးစက်လေးများ ဖြစ်သည်။  ဆရာမြသန်းတင့်၏ ‘မာယာဘုံ (သင့်စာပေ/၁၉၇၅)’ သည်လည်းကောင်...

အင်ဒရိုမီဒါနှင့်ကျွန်တော်တို့ ဆုံတဲ့အခါ ပြန်ပြောပြချင်တဲ့ နိုဝင်ဘာ ၂၇

နိုဝင်ဘာလ ၂၇ ရက်နေ့သည် ကျွန်တော့်ဘဝတွင် တိုက်ဆိုင်စွာပင် အမှတ်တရများရှိသော နေ့စွဲတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ လူတို့သည် သူတို့ဘဝတွင် ထူးခြားဖြစ်စဉ်များနှင့်ကြုံရသောအခါ ထိုသို့ကြုံရသည့် နေ့စွဲကို မှတ်မိနေတတ်ကြသည် မဟုတ်လား။  (၁) နိုဝင်ဘာ ၂၇ နှင့်ပတ်သက်၍ ပထမဆုံး အမှတ်တရမှာ ထိုနေ့သည် အဘွားဆုံးသောနေ့စွဲဖြစ်သည်။ အဘွား ရုတ်တရက် ဆုံးတုန်းက ကျွန်တော်အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်။ အဘွားသည် အိပ်ရာထပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲ မျက်နှာသစ်နေရာမှ နှလုံးရပ်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်သားများက ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းဖြင့် နှလုံးပြန်နှိုးကာ ဆေးရုံအမြန်ပို့သော်လည်း ထိုတောင်ကိုမကျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ အဘွား အဲသည်လိုတွေ ဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော်က ကျောင်းသွားနေချိန်။ မနက်ကျောင်းမသွားခင် အဘွားကို တွေ့လိုက်သေး သည်။ ကျောင်းမှအိမ်ပြန်လာတော့ အဘွားမရှိတော့။ မြန်လိုက်တာ။ သည်လိုမှန်း သိခဲ့လျှင် ကျောင်းမသွားခင် အဘွားကို ဖက်သွားခဲ့ရကောင်းသား။  အဘွားဆုံးတော့ အမေတို့ငိုကြသည်။ အဘွားအကြောင်းတွေ တသသပြန်ပြောကြ၊ အဘွားကို အာဂမိန်းမဟဲ့ ဟူ၍ ဟိမဝန္တာချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်ကြ။ လွမ်းဆွေးကြ။ အဘွားသည် ရှာမှရှားသောမိန်းမတွေထဲက တစ်ယောက်ဟု ထောပနာကြသည်။ ကျွန်တော်သည် နာရေးကာလတစ်...

ဟားခါးသို့ လေးဆယ့်ရှစ်နာရီ

မန္တလေးမုံရွာကားလမ်းမထက် ဟားခါး-မန်း မှန်လုံယာဉ်ငယ်သည် ခရီးသည် ၂၂ ဦးကို တင်ဆောင်ရင်း တအိအိပြေး လျက်ရှိသည်။ ကားတွင်ကုန်ကအပြည့်။ သွားနှုန်းကလည်း နှေးလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သည် မအိပ်ချင်အောင် သတိထား၍ လမ်းဘေးဝဲယာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။ အညာရှုခင်းသည် ခြောက်သယောင်း လွန်းလှသည်။ ကားတစ်စီးလုံးတွင် ယာဉ်မောင်းနှင့် စပယ်ယာကအစ အားလုံးနီးပါး ချင်းအမျိုးသားချည်း။ ဗမာဆိုလို့ ကျွန်တော်ပါမှ လေးဦးသာ။ ခရီးသည်အားလုံးက လိပ်လိုသွားနေသည့် ကားကို စိတ်မရှည် ချင်ကြ။ ဒီပုံစံနဲ့ဆို နောက်နေ့ ဟားခါး အရောက်နောက်ကျပြီ။ ခရီးစဉ်စကတည်းက နိမိတ်ကသိပ်မကောင်း။ မြင်းမူနားမှာ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိမလိုဖြစ်သည်။ ယာဉ်မောင်းက အသက်ကြီးကြီး၊ အတွေ့အကြုံရှိမည့်ပုံ ဆိုပေမယ့် သူမောင်းနေပုံက သိပ်အားရချင်စရာ မကောင်း။ ချောင်းဦး-ပခုက္ကူလမ်းခွဲ ရောက်တော့ ညနေစောင်းပြီ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကူး ဆင်ဖြူ ရှင်တံတားကိုဖြတ်ပြီး မကွေးတိုင်းကို ဝင်သည်။ နေဝင်ရီတရောမှာ တောင်ယမားသဲချောင်းကိုဖြတ်သည်။ မိုးတွင်းကျ ဒီလမ်းကမသွားဘဲ မုံရွာဘက်က ပတ်သွားသည်ဟုသိရသည်။ သို့နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးဇာတိ မင်းတိုင်ပင်ရွာ၊ ပုလဲမြို့တို့ကို အသီးသီး ဖြတ်ကျော...