Skip to main content

'သင်္ကြန်မိုး'ကပြောသော လူတန်းစားပဋိပက္ခ


ပုံ - အင်တာနက်
လွန်ခဲ့သောနှစ်အစိတ်ခန့်က စတင်ရိုက် ကူး ပြသခဲ့သည့် “သင်္ကြန်မိုး”ရုပ်ရှင်ဇာတ် ကားသည် ယခုထက်ထိလည်း အများ နှစ်သက်ကြဆဲ။ သင်္ကြန်နောက်ခံဇာတ် ကားဖြစ်ပြီး ထွက်ရှိပြီးသမျှ သင်္ကြန်ပွဲတော် နောက်ခံပြု မြန်မာကားများအနက် အအောင်မြင်ဆုံးအဖြစ် လက်ခံထားကြ ရသည့် ဇာတ်ကားဖြစ်သည်။


“သင်္ကြန်မိုး”သည် သင်္ကြန်နောက်ခံကား ဆိုသော်လည်း အမြူးသက်သက်မဟုတ်၊ အချစ်၊ အလွမ်း၊ အဆွေး၊ အဆို၊ အတီး၊ အက စသည့် အနုပညာလက်ရာအမျိုး အစားပေါင်းစုံ ထုံမွှမ်းထားသည့် ဂန္ထဝင်မြောက် ဇာတ်ကားတစ်ကား ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူးမဟုတ် ရှိသည်။ ကင်မရာရိုက်ချက် ဆန်းသစ်တီ ထွင်မှု၊ ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက် သဘာ၀ ကျမှု၊ အသံ၊ အလင်းအမှောင် စသည့် ရုပ်ရှင်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ဇာတ်အိမ်ကိုလည်း ယခုထက်ပိုပြီး ဆန်းကြယ်အောင် စိတ်ကူးထုတ်လို့ ရနိုင်ပါသေးသည်။ “သင်္ကြန်မိုး”ဇာတ်ကားကို မြန်မာ့ ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း အတော်လေး နူးညံ့ သိမ်မွေ့စွာ တင်ဆက်ထားသည့် ဇာတ်ကား တစ်ကား အနေဖြင့်သာမက ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘယ်တော့မှ မရိုးနိုင်သည့် ပြဿနာတစ်ခုကို တင်ဆက်ထားသည့် ဇာတ်ကားတစ်ကား အဖြစ်လည်း ကြည့်ရှု ခံစားလို့ရနိုင်သည်။ ဒါက တခြားမဟုတ်၊ မတူညီသော လူတန်းစားများ အကြားက အားပြိုင်ပွဲ (သို့မဟုတ်) လူတန်းစား ပဋိ ပက္ခ။ လူတန်းစားပဋိပက္ခဆိုသည်က အခြေခံလူတန်းစား၊ အလယ်အလတ်တန်းစား လူတန်းစားနှင့် အထက်တန်းလွှာလူတန်း စားဆိုသည့် လူတန်းစားများအကြား အပြန်အလှန် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးစသည့် ကဏ္ဍများတွင် အချင်းချင်း အားပြိုင်မှု၊ လွန်ဆွဲမှုများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ လူတန်းစားပဋိပက္ခသည် လူ့အဖွဲ့ အစည်းကို အဓိကမောင်းနှင်သည့် “အား”ဖြစ်၏။ လူ့သမိုင်းကို ရေးခဲ့သည့်အဓိက စာရေးဆရာဖြစ်၏။ သမိုင်းတလျှောက် တွင် ဓနရှင်ကြေးရှင်လူတန်းစားနှင့် ဆင်းရဲသားနင်းပြားတို့ကြားက ပဋိပက္ခ၊ ကိုလိုနီနယ်ချဲ့မျိုးနှင့် ကျွန်ပြုခံလူမျိုးတို့ ကြားက ပဋိပက္ခ၊ အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစား နှင့် အုပ်ချုပ်ခံလူတန်းစားကြားက ပဋိပက္ခ စသည့်ပဋိပက္ခတို့က ဘူဇွာတော် လှန်ရေး၊ အလုပ်သမားလယ်သမား တော်လှန်ရေး၊ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှု စသည့် အားပြိုင်ရုန်းကန်မှုများကို ပေါ် ပေါက်စေခဲ့သည်။ ယင်းတို့ကြောင့်လည်း ခေတ်တွေ၊ စနစ်တွေ၊ ပထဝီဝင်မြေပုံ တွေ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

“သင်္ကြန်မိုး”မှာတော့ အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားနှင့် အလယ်အလတ်တန်းစား လူတန်းစား နှစ်ရပ်တို့ အကြား လူမှုရေးကဏ္ဍ၊ အတိအကျ ဆိုရလျှင် အချစ်ရေးကဏ္ဍတွင် အားပြိုင် မှုကို တွေ့ရသည်။ သမိုင်းတလျှောက် မည်သည့်ခေတ်ကိုပဲ ကြည့်ကြည့် တူညီသော လူတန်းစား အဖွဲ့ဝင် အချင်းချင်းသာ အိမ်ထောင်ပြုသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ အထက် တန်းလွှာမှ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အခြေခံလူတန်းစားမှ မိန်းမတစ်ယောက် ယူကြသည်မျိုး မရှိမဟုတ် ရှိ၏၊ သို့သော် တော်တော်ရှားသည်။ အင်္ဂလန်နန်းလျာ ဝေလမင်းသားက သာမန်အညတြ ဆင်းရဲသား မုဆိုးမ ကလေးအမေ တစ်ယောက်ကို ယူသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးကတော့ ဝတ္ထုရေးလို့၊ သီချင်းတွေရေး၊ ကဗျာတွေစပ်လို့ ကောင်းသည်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ ဒါမျိုး ဇာတ်လမ်းက များများစားစားမရှိ။ “သင်္ကြန်မိုး”သည် အထက် တန်းလွှာ ဖြစ်သော ဇာတ်ကောင် မင်းသမီး (ခင်ခင် ထား)၏ မိဘအသိုင်း အဝိုင်းက အလယ် အလတ်တန်းစား ဖြစ်သည့် ဇာတ်ကောင် မင်းသား (ငြိမ်းမောင်)ကို သဘောမတူ သည့်အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဇာတ် အိမ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းတွင် လူတန်းစားခွဲခြားသည့် စကားလုံးများ မပါ ပါ။ အနည်းဆုံး “ရာရာစစ”၊ “မတူမတန်” စသည့် စကားလုံးမျှပင် မပါပါ။ သို့သော် ငြိမ်းမောင်နှင့် သဘောမတူနိုင် ကြောင်းကို ပြသခြင်းကပင် ပိုမြင့်သည့်လူတန်းစား သည် မိမိထက်နိမ့်သည့်လူတန်းစားကို (ပညာအရ လေးစားချင်လေးစားမည်) အဆိုပါ လူတန်းစား နှစ်ခုကိုပေါင်းစပ် လိုက်ရမှာကိုမူ လက်ခံရန် ခက်ခဲကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး ငြိမ်းမောင်နှင့် ခင်ခင်ထားတို့သည် မိမိနှင့် နီးစပ်သူများ (လူတန်းစားတူသူချင်း) နှင့် သာ အိမ်ထောင်ဖက် ပြုသွားကြသည်။ ဒါကြောင့်လည်း “သင်္ကြန်မိုး”ဖြစ်လာ သည်။ ဒီဇာတ်ကားကိုဖန်တီးသူ ဒါရိုက်တာသည် ငြိမ်းမောင်နှင့် ခင်ခင်ထားတို့ကို လူတန်းစားခွဲခြားမှု၊ ကွဲပြားနေမှု၏ သားကောင်များအဖြစ် ပုံဖော်လိုက် သည်။ တကယ်တော့ “သင်္ကြန်မိုး” သည် သင်္ကြန်ကိုတင်ပြလိုရင်းလည်း ပါသည်၊ ရှေးအတီတေကတည်းက မပြီး ပြတ်နိုင် သည့် ပြဿနာတစ်ခုကိုတင်ပြ လိုရင်း လည်း ပါသည်ဟု ဤစာကိုရေးသူက မြင်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဇာတ်သည် ကြွတက်သွားသည်။ လူတွေရဲ့ရင်ကို ပိုထိသွားသည်။ အခြားပြဿနာ တစ်ခုကြောင့် ကွဲရသည်ဆိုလျှင် ဇာတ်သည် သည်လောက်နာမည်မဟုတ်။

“သင်္ကြန်မိုး”တွင် ကားလ်မာ့စ် အစရှိသူတို့ တင်ပြခဲ့သော ဓနရှင်ကြေးရှင် လူတန်းစား၏ ကာယ၊ ဉာဏ လုပ်သား တို့အပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ်အမြတ်ထုတ် သည်ဆိုသော အချက်ကိုလည်း ငြိမ်းမောင်နှင့် သူ့ကို ဓာတ်ပြား ထုတ်ပေးမည့် ထုတ်လုပ်သူတို့အကြား စကားများသည့် အခန်းတွင်တွေ့နိုင်သေးသည်။အနုပညာ ၏ တန်ဖိုးကိုနားမလည်သည့်၊ သို့မဟုတ် အနုပညာကို ငွေဖြစ်အောင်ဖန်တီးဖို့ လောက်သာ နားလည်သည့် အရှင်းရှင် လူတန်းစားသည် သူအမြတ်အစွန်း ရဖို့ကိုသာ ရှေ့ရှု၍ ငွေမဲ့ကြေးမဲ့ အနုပညာ ရှင်တို့၏ ပညာကို ခုတုံးလုပ်ဖို့ကြိုးစား သည်။ ဒီမှာပင် ငြိမ်းမောင်၏ ပညာမာနနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြသည်။ ဒီဇာတ် ကွက်သည် တိုသော်လည်း လူ့အဖွဲ့ အစည်း သမိုင်းတလျှောက် မရိုးနိုင်သော ဆွဲစေ့မရသည့် အက်ကြောင်းတစ်ခုကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နှင့် တင်ပြသွားသည်။ ကားလ်မာ့စ်က ဆင်းရဲသား လူတန်းစားသည် နောက်ဆုံးတွင် ဓနရှင် လူတန်းစားကို တော်လှန်လိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဒီသဘောကို“သင်္ကြန်မိုး”တွင် ခပ်ပါးပါးလေး တွေ့ရသည်။နားကျည်း ချက်များရှိနေသည့် အနုပညာသမား လူလတ်တန်းစား ငြိမ်းမောင်သည် သူ့ကို အရှက်ရစေခဲ့သည့် လူချမ်းသာ လူတန်းစားကို မုန်းတီးစိတ်က အငုံ့စိတ်အဖြစ် သူ့ဘဝတလျှောက် ကိန်းအောင်းခဲ့ပြီး အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားအပေါ် ပြန်ကန်ချင်သည့် သဘောကို ငြိမ်းမောင်နှင့် ခင်ခင်ထားတို့ အသက်ကြီးပိုင်းတွင် ပြန်တွေ့ ကြသည့်အခန်းတွင် ပြသသွား ခဲ့သည်။ ငြိမ်းမောင်သည် သူတစ်သက် လုံး နာကျည်းခဲ့ရသည်များကို ခင်ခင်ထားအပေါ် စကားအရ အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း၊ “အနုပညာသည် လူကုံထံတို့ကို ဖျော်ဖြေ ဖို့မဟုတ်” ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ့သားအား တီးမှုတ်ဖျော်ဖြေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ခြင်း တို့ဖြင့် ဖောက်ခွဲပစ်ခဲ့သည်။ လူတန်းစား တော်လှန်ရေးအဆင့် မဟုတ်သော်လည်း ပစ္စည်းမဲ့ပြီး ပညာကိုတန်ဖိုး ထားသည့် လူတန်းစား (ငြိမ်းမောင်) သည် ပစ္စည်းရှိပြီး ပညာတန်ဖိုးကို နားမလည်သည့် (နားမလည်ဟု သူယူဆသည့်) လူတန်းစား (ခင်ခင်ထားနှင့် သူ ၏အမေ) တို့ကို ဒီနည်းဖြင့် ပြန်ဆန့်ကျင် ပြခဲ့သည်။ အရွဲ့တိုက်ပြသည်။ “ကန်” ပြ ခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာသည် သူပြချင်သည် တို့ကို ပြသပြီးပြီ။ သို့သော် ပရိသတ်ကိုလည်း ငဲ့ရသေးသည်။ မြန်မာပရိသတ်သည် မင်းသား၊ မင်းသမီးကွဲသည်ကို မလို လား။ ရှေ့ပိုင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဇာတ်သိမ်း မှာတော့ ညားစေချင်သည်။ အကယ်၍ ကွဲရသည် ဆိုလျှင်တောင် ပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် ပြန်ပေါင်းဖက် ပေးရသည်မှာ အစဉ်အလာ တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီသဘောကို ပုံပြင်တွေ ထဲမှာလည်း တွေ့နိုင်သည်။ ဥပမာ ရှင်မွေ့နွန်းနှင့် မင်းနန္ဒာဇာတ်တွင် မပေါင်းလိုက်ရသော ချစ်သူနှစ်ဦးသည် သေပြီးနောက် မီးခိုး အဖြစ်ဖြင့် မြစ်ပြင်ယံ ကောင်းကင်ထက် တွင် ပေါင်းသွားကြသည်။ မောင်ရှင်ဆိုင်းထမ်း ကြယ်ဇာတ်လမ်းတွင် ခွန်ဆန်လော နှင့်နန်းဦးပြင် တို့သည် ကြယ်ဖြူလေး များအဖြစ် ကောင်းကင်တွင် ယှဉ်တွဲသွား ကြသည်။ ဒါရိုက်တာသည် ဒီသဘောကို နားလည်သည်။ မြန်မာ ပရိသတ်၏ အကြိုက်ကိုလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းမောင်နှင့် ခင်ခင်ထားတို့ မပေါင်းဖက် လိုက်ရခြင်းကို ပျော်ရွှင်စရာ ဇာတ်သိမ်း တစ်ခုဖြင့် ပြန်အဖတ်ဆည်ပေးသည်။ လက်တွေ့တွင်ဖြစ်ရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏သားနှင့်သမီးသည် အလွန် ခင်သော သူငယ်ချင်းများအဖြစ်မှ ချစ်သူ များဖြစ်သွားကြသည် ဆိုသောပြကွက်ဖြင့် ပရိသတ်၏ ရှေ့ပိုင်းက ဘဝင်မကျမှုကို ပြန်နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ ဤနည်းဖြင့် မြန်မာပရိသတ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတို့ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ မြန်မာ ပရိတ်သတ် အတွက် ဖြစ်သဖြင့် မြန်မာ့အကြိုက်၊ စရိုက်ကို လိုက်ရသည်ဟု နားလည်၍ ရသည်။

“သင်္ကြန်မိုး”တွင် လူတန်းစားပဋိပက္ခ အပြင် မြန်မာမိဘတို့၏ သားသမီးအပေါ် ထားသည့် စေတနာ၊ မေတ္တာတို့နှင့် မိမိ၏ ပုဂ္ဂလိက အတ္တတို့အကြားက မညီမျှ မှု၊ တစ်ဖက်စောင်းနင်း နိုင်မှု တို့ကိုလည်း မြင်ရသည်။ ခေတ်နှစ်ခေတ်၏ မတူညီ သော သင်္ကြန်ပွဲတော်ဆင်နွှဲပုံ၊ ဝတ်စား ဆင်ယင်ပုံ၊ ဂီတအနုပညာရေစီး စတင် ပြောင်းလဲလာပုံ တို့ကိုလည်း လေ့လာနိုင်သည်။ သင်္ကြန်မိုးကို လူအတော်များများ ကြိုက်ကြသည်။ စာရေးသူလည်း ကြိုက် ပါသည်။ သို့သော် အထက်က တင်ပြခဲ့သည့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ သရုပ်သကန်၊ လူ့စရိုက် လူ့သဘာ၀နှင့် နိယာမတရား တို့ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ပြီး တင်ပြခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သင်္ကြန်ပွဲတော်ကို ရိုးရိုးပုံစံ ဖြင့် တန်ဆာဆင်ခြင်းမျိုးသာ ဆိုလျှင်တော့ ကြိုက်ချင်မှ ကြိုက်ပါလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် ဒီလောက် ကြိုက်ချင်မှ ကြိုက် ပါလိမ့်မည်။
  မြန်မာတိုင်း(မ်)၊ အတွဲ ၂၆၊ အမှတ် ၅၁၅ (၂၉၊ ၄-၅၊ ၅ ၂၀၁၁)

Comments

အဖတ်အများဆုံး

အာရှ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးများနှင့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေး - ဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့်မှချဉ်းကပ်ခြင်း

 နိဒါန်း အာရှသား အစိမ်းရောင်သမားတွေဟာ အနောက်တိုင်းသား အစိမ်းရောင်သမားတွေရဲ့ စဉ်းစားကြံစည် လုပ်ကိုင်ပုံတွေကို ပုံတူကူးရုံပဲဆိုရင်တော့ အာရှတိုက်မှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒ နိုင်ငံရေးဟာ ကျရှုံးမှာပါပဲ။ ရှေ့မှာလည်း နမူနာတွေရှိထားပါတယ်။ ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေမှာတွေ့ရတဲ့ ရှေးရိုးစွဲ ကွန်ဆာဗေးတစ်၊ လစ်ဘရယ်နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်မူဝါဒရေးရာတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ရလဒ်တွေဆိုးရွားလေ့ရှိတာ မြင်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့အာရှမှာ ဖော်ဆောင်မယ့် အစိမ်းရောင်မူဝါဒအားပြုနိုင်ငံရေးကို အနှစ်အသား ပြည့်ပြည့်နဲ့ အောင်မြင်တာ မြင်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လုပ်ရမှာက သီးခြား အစိမ်းရောင်အယူအဆတွေနဲ့ အလေးအနက်ထား ပေါင်းစပ်ဖို့အတွက် အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဇာစ်မြစ်တွေထဲက သင့်လျော်မယ့် အစိတ်အပိုင်းတွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်ရှာဖွေဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဆောင်းပါးမှာဆွေးနွေးမှာကတော့ အာရှရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးတွေကို ဘာဖြစ်လို့ ပစ်ပယ်လို့မရဘူးလဲဆိုတာ၊ အဲဒီ တန်ဖိုးတွေက ဘာတွေလဲ ဆိုတာ၊ အာရှတိုက်မှာရော အာရှတိုက်ကြီးအတွက်ရော သီးခြားအသွင်ဆောင်တဲ့ နိုင်ငံရေးဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖန်တီးရာမှာ အဲဒီတန်ဖိုးတွေက ဘယ်လိုအကူအညီဖြစ်မလဲဆိုတာတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။  အခုဆောင်းပါး...

မယ်လွင့်၏ဝတ္ထုတပုဒ်တွင်တွေ့ရသော အပြာနှင့် အနုပညာကြားမှ နယ်ခြားမျဉ်း

မယ်လွင့်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကလောင် လူငယ်စာဖတ်ပရိသတ်ကြားမှာ နာမည်အတော်ကြီးပေမဲ့ တော်တော်နဲ့ မဖတ်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကိုဉာဏ်လင်းအောင်ရဲ့ ‘ငါတို့ခေတ် ငါတို့အသံ’ အင်တာဗျူးမှာ မယ်လွင့်နဲ့အမေးအဖြေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှ သူ့စာအုပ်တွေ ရသလောက် ရှာဖွေပြီး ဖတ်ရှုဖြစ်ပါတယ်။ ခုဆိုရင် Psychopath ကလွဲရင် ကျန်တာ အားလုံးဖတ်ပြီးပြီလို့ ဆိုရပါမယ်။  ခုစာစုက မယ်လွင့် စာပေဝေဖန်ရေးမဟုတ်သလို မယ်လွင့် ပရိုမိုးရှင်းလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကြိုတင် စကားခံချင်ပါတယ်။ သူ့စာအုပ်တွေ အားလုံးနီးပါးဖတ်ပြီးတဲ့နောက် မယ်လွင့်ဟာ မယ်လွင့်ပါပဲ လို့ ဆိုရမလောက် မြန်မာပြည်မှာတော့ သူနဲ့ခေတ်ပြိုင်တွေထဲမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဟန်၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် identity တခုကို တည်ဆောက်ပြီးတဲ့ စာရေးဆရာမဆိုတာ သူ့ပရိသတ်တွေရော၊ လေ့လာဖတ်ရှုဖူးသူတွေပါ လက်ခံမယ်ဆိုတာ ယုံပါတယ်။ ခုပြောမယ့်ဟာက ကျနော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်သာဖြစ်ပြီး စာရှုသူအနေနဲ့ လွတ်လပ်စွာ သဘောကွဲလွဲနိုင်ပါတယ်။  ခု စာစုက မယ်လွင့်ရဲ့ Midnight Blue ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုစုစည်းမှု စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ပထမဆုံး အပုဒ် ‘ဟိုဘက်ခန်းက မိန်းမ’ ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုလေး တပုဒ်ကို ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။ မယ်လွင့်ရဲ့ တခြား ဝတ္ထုတို/ရှည်တွေက...

ဟားခါးသို့ လေးဆယ့်ရှစ်နာရီ

မန္တလေးမုံရွာကားလမ်းမထက် ဟားခါး-မန်း မှန်လုံယာဉ်ငယ်သည် ခရီးသည် ၂၂ ဦးကို တင်ဆောင်ရင်း တအိအိပြေး လျက်ရှိသည်။ ကားတွင်ကုန်ကအပြည့်။ သွားနှုန်းကလည်း နှေးလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သည် မအိပ်ချင်အောင် သတိထား၍ လမ်းဘေးဝဲယာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။ အညာရှုခင်းသည် ခြောက်သယောင်း လွန်းလှသည်။ ကားတစ်စီးလုံးတွင် ယာဉ်မောင်းနှင့် စပယ်ယာကအစ အားလုံးနီးပါး ချင်းအမျိုးသားချည်း။ ဗမာဆိုလို့ ကျွန်တော်ပါမှ လေးဦးသာ။ ခရီးသည်အားလုံးက လိပ်လိုသွားနေသည့် ကားကို စိတ်မရှည် ချင်ကြ။ ဒီပုံစံနဲ့ဆို နောက်နေ့ ဟားခါး အရောက်နောက်ကျပြီ။ ခရီးစဉ်စကတည်းက နိမိတ်ကသိပ်မကောင်း။ မြင်းမူနားမှာ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိမလိုဖြစ်သည်။ ယာဉ်မောင်းက အသက်ကြီးကြီး၊ အတွေ့အကြုံရှိမည့်ပုံ ဆိုပေမယ့် သူမောင်းနေပုံက သိပ်အားရချင်စရာ မကောင်း။ ချောင်းဦး-ပခုက္ကူလမ်းခွဲ ရောက်တော့ ညနေစောင်းပြီ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကူး ဆင်ဖြူ ရှင်တံတားကိုဖြတ်ပြီး မကွေးတိုင်းကို ဝင်သည်။ နေဝင်ရီတရောမှာ တောင်ယမားသဲချောင်းကိုဖြတ်သည်။ မိုးတွင်းကျ ဒီလမ်းကမသွားဘဲ မုံရွာဘက်က ပတ်သွားသည်ဟုသိရသည်။ သို့နှင့် ကင်းဝန်မင်းကြီးဇာတိ မင်းတိုင်ပင်ရွာ၊ ပုလဲမြို့တို့ကို အသီးသီး ဖြတ်ကျော...

ရေးသူဖတ်သူ ထုတ်ဝေသူတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ နှေးကွေးလာတဲ့ ရသစာပေရေစီး

ဟိုတစ်လောက စာရေးဆရာမ နုနုရည် (အင်း၀) ရဲ့ ပြုံး၍လည်း ကန်တော့ခံတော်မူပါ၊ ရယ်၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ ဆိုတဲ့ ပင်ကိုရေးဝတ္ထုစာအုပ်ကို အဲဒီနှစ်ကမှ စတင်ချီးမြှင့်တဲ့ အာရှစာပေဆု (Man Asian Literary Prize) အတွက် ပဏာမစာရင်း တင်သွင်း လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ဂန္ထဝင်မြောက်တဲ့ ပင်ကိုရေး ရသဝတ္ထုရှည် စာအုပ်တွေ အသစ်ထပ် မထွက်တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ မြန်မာ့ရသ စာပေလောက ရေမျက်နှာပြင်ထက်မှာ ပလုံစီလေးတစ်လုံး ထပွက်သွားသလိုပါပဲ။ (မှတ်ချက်။ ဤဆောင်းပါးရေးစဉ်က ၂၀၀၇ ခုနှစ်ဖြစ်ပါသည်။ နုနုရည် (အင်း၀) ၏ စာအုပ် ဆန်ကာတင်စာရင်းမှာပါသည့် သတင်းထွက်လာပြီး မရှေးမနှောင်းအချိန် ဖြစ်သည်။ Man Asian Literary Prize သည် နိုဘဲလ်စာပေဆုလို တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ စာရေးဆရာများထဲမှ ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အာရှတိုက်သား စာရေးဆရာများအတွက် သီးသန့် ချီးမြှင့်သည့် ဆု ဖြစ်သည်။) ခုချိန်မှာငြိမ်သက်နေတဲ့ မြန်မာ့ရသစာပေလောကဟာ အတိတ်က ရွှေထီးဆောင်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ၁၉၄၀-၇၀ ကာလမှာ စံချိန်မီဝတ္ထုတို/ရှည်တွေ လှိုင်လှိုင်ကြီး ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မြန်မာ့ဂန္ထဝင်စာရေးဆရာအများစုဟာ အဲဒီခေတ်မှာ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သူတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း လောကရဲ့ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ သဘောကြောင့်ပဲလ...

Jane Eyre ဝတ္ထုကို ယဉ်ကျေးမှုမတူတဲ့ ဘာသာစကားအမျိုးမျိုးသို့ ပြန်ဆိုကြပုံများ

ဘာသာပြန်သူတွေဟာ စာပေရဲ့ ချီးကျူးမခံရတဲ့သူရဲကောင်းတွေပါ။ ဒါမှမဟုတ် မျှမျှတတပြောရရင်တော့ အသံကျယ်ကျယ် ချီးကျူးမခံရသူတွေပေါ့။ တကယ်တော့ ဘာသာပြန်သူတွေကို လုံးဝအသိအမှတ် မပြုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာဘွတ်ကာဆုမှာဆိုရင် ဆုရစာအုပ်ရဲ့ စာရေးသူနဲ့ ဘာသာပြန်သူတို့ဟာ ပေါင် ၅၀,၀၀၀ ဆုကို ခွဲယူကြရပါတယ်။ စက်တင်ဘာလ ၃၀ ရက်နေ့ဟာ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဘာသာပြန်နေ့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာသာပြန်ဝတ္ထုနဲ့ ကဗျာတွေကို ထုတ်ဝေတဲ့ စာအုပ်တိုက်သေးသေးလေးတွေအတွက် အောင်ပွဲခံဖို့အခွင့်ဖြစ်သလို အွန်လိုင်းဘာသာပြန်နဲ့တကွ အရင်ကထက် ပိုမိုအရေးပါလာပြီဖြစ်တဲ့ လူသားဘာသာပြန်ဆရာတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍအတွက်ပါ လက်ခုပ် တီးဖို့ ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာသာပြန်ခြင်းဆိုတာဟာ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ စက်အင်ဂျင်တစ်ခုဆိုတာကို မမေ့ကြဖို့ပါ။ ဂန္ထဝင်မြောက် စာပေလက်ရောက်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခေတ်ပေါ် ဘတ်ဆဲလားစာအုပ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် မူရင်း ရေးတဲ့ ဘာသာစကားထက် ဘာသာပြန်လိုက်မှ လူပိုသိ ပိုဖတ်ဖြစ်တာမျိုးပါ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ရှားလော့ ဘရွန်တီရဲ့ ဂျိန်းအဲရ် (Jane Eyre) ဆိုရင် ဘာသာစကား ၅၇ မျိုးကို အနည်းဆုံး ၅၉၃ ကြိမ် ပြန်ဆိုပြီးပါပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ Jane Eyre အပေါ် ဘယ်လိုမြင်သလဲဆိုတာကို ပြောင်...