မပေါက်ကြားစေချင်သောကိစ္စများ

အဲဒီနေ့က ကိုရွှေမိုးဟာ ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့် ရွာချလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း နီးစပ်ရာ ကော်ဖီဆိုင် လေးထဲကို အပြေးအလွှားဝင်လိုက်ရတယ်။ အိမ်ကထွက်တော့ ထီးယူလာဖို့မေ့ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ်တင်မဆုံးဘူးပေါ့။ ကော်ဖီပူပူတစ်ခွက်ကိုမှာလိုက်ပြီး ချောင်ကျကျတစ်နေရာကို ရွေးလိုက်တယ်။ ပါလာတဲ့ လက်ပ်တော့ကွန်ပျူတာကို ထုတ်ပြီး လုပ်လက်စအလုပ်ကလေးတွေ လက်စသတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်စားပွဲနဲ့ နောက်ကျောချင်းကပ်စားပွဲကြားမှာ အကာအရံတစ်ခု ခြားထားတာကြောင့် အဲဒီ ဘက်မှာ ဘယ်သူထိုင်နေသလဲ ကျွန်တော်မမြင်ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခဏနေတော့ အဲဒီ ဘက်ကနေ ဖုန်းမြည်သံလွင်လွင် ကလေးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး အရွယ်အလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။

သူငယ်ချင်းကောင်း ယောက်မရယ်။ နင်တို့ကလည်း နေနိုင်လိုက်တယ်ကွယ်။ ခုမှပဲဖုန်းဆက်ရသလား။ နင်နဲ့ဆိုခင်သစ်ဆွေတို့သားလေး မွေးနေ့ပွဲမှာတွေ့ ပြီးကတည်းက အဆက်အသွယ်ပြတ်နေလိုက်တာ။ ညည်းတို့က ပေါ်ကိုမလာဘူး။

ဪဪ ... အိမ်ထောင့်တာဝန်တွေ ထမ်းနေရလို့မအားဘူးဟုတ်စ။ ဟွန်း ကိုယ့် ဟာကိုယ် ထမ်းချင်လို့ ထမ်းတဲ့ တာဝန်များ၊ ခုမှ ...။

အင်း ... ဟိုတုန်းက ကလေး ဆန်ဆန် ငါ့သူငယ်ချင်း အခုတော့လည်း ကလေးနှစ်ယောက် အမေဘ၀နဲ့ တကယ့်လူကြီးကြီးကိုဖြစ်လို့။

ငါလား။ အပူမရှာချင်လို့ ဒီလိုပဲ နေတာပေါ့ဟ။ ဟား ဟား။ တကယ် ပြော တာပေါ့။ နင်ကငါ့ကိုဟိုင်းပြီ ထင်လို့ လား။ ငါ့ကို ကြိုက်တဲ့လူတွေမှဝိုင်းလို့။ ငါ မအို သေးပါဘူးဟဲ့။ ဒီအသက်ဒီအရွယ် အထိ ငါ့ကိုကြွေတဲ့သူတွေမှ တပုံကြီးပါပဲနော်။

ဟဲ့ နင့်ငါပြောရဦးမယ် သိလား။ ငါနဲ့ကိုသူရိန် ပြတ်သွားပြီဟ။ ပြတ်ဆို သုံးလလောက်တောင်ရှိပြီ။ ဒီလိုပါပဲဟာ။ သူကငါ့အပေါ်မှာ နည်းနည်းကျောချင်တယ်ဟ။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ... ဆရာ ကျချင်တယ်ပေါ့ဟာ။ သူက ငါသူ့အပေါ်မပြတ်နိုင်လောက်ဘူး ထင်လို့ဖြစ်မှာပေါ့။ ဟား ဟား ဘယ်ရမလဲ ... ငါကလည်း ယောက်ျားကြောမနပ်တဲ့ သူမှမဟုတ်ပဲ။

ငါထားဖူးတဲ့ရည်းစားက သူထားဖူးတာ ထက်တောင် များဦးမယ်။ ယောက်ျားဆို တာ ငါ့လက်ထဲထည့်ချေလို့ရတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လောက်ပဲရှိမယ်။ သူ့မှမရရင် ဒီတစ် သက်ယောက်ျားမရမှာမှ မဟုတ်တာ။

ဪ ဒါနဲ့ ဟို နွယ်နီတို့၊ သဉ္စာတို့ တွေရော ဘာလုပ်နေကြလဲ။ အဆင် ပြေကြရဲ့လား။ မျိုးမျိုးတစ်ယောက်ကတော့နိုင်ငံခြားသွားပြီဆို။ ကောင်မက အလုပ်ကောင်းကောင်းရçဆို။ ဟိုမှာက သူ့ဘဲလည်းရှိဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့ဟ။ ဪ ...တစ်ခါတည်း ယူကြတော့ မှာတဲ့လား။ အေး အေး ကောင်းပါတယ်။ တစ်ခါတည်းယူပြီး အတူတူနေတော့ ကုန်ကျစရိတ်လည်း သက်သာတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ကတော့ မစားရတော့ဘူး ပေါ့ဟယ်။ ပြန်လာမှပဲ အတင်းကျွေး ခိုင်းရဦးမယ်။

ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ဟိုတစ်နေ့ကလမ်း မှာ ကိုစိုင်းနဲ့တောင်တွေ့သေးတယ်ဟဲ့။ သူ့ ကြည့်ရတာ ငါ့ကိုစိတ်ပြတ်သေးပုံမရဘူး သိလား။ အေးဟယ် ..သူ့အတွက်ငါ စိတ် တော့ မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မတတ် နိုင်ဘူးလေ။ ငါမှ အရက်သောက်တာ သည်းမခံနိုင်တာ။ ကျန်တာတော့ ဒီကောင် ကဘာမှပြောစရာ မရှိပါဘူး။ စိတ်ကောင်း လေးလည်းရှိရှာပါတယ်။ ပေတာကတော့ ကျောင်းတုန်းကအတိုင်းပဲ ပေတုန်းပဲ။ ဒီပုံစံနဲ့တော့ ဒီကောင့်အတွက် စိတ်ညစ်ပါ သေးတယ်။

ဟဲ့ နင့်အိမ်ထောင်ရေးရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘာ ... ဟင် အဲလိုကြီးလား။ဟွန်း ဟိုတုန်းကတော့ ဘာမှမခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လိုလို ဘာလိုလိုနဲ့။ ယောက်ျား တွေများဒီလိုပဲ။ မရခင်က ဖျာလိုလိပ် ထိပ် ပေါ်တင်၊ ရပြီးရင်တော့ ဖျာလိုခင်း ကျောခင်း။ ဟဲ့ ယောက်မ၊ မခံနဲ့ဟဲ့။ နင်လည်း နင့်အလုပ်နဲ့အကိုင်နဲ့။ ဘာမှ သူ့မျက်နှာ ကြည့်နေစရာမလိုဘူး။ အေးလေ ကလေးတွေမျက်နှာနဲ့ဆိုတော့လည်း ဟုတ်ပါ တယ်။ နင်တို့ကလေ ခံစားချက်ကိုဦးစား ပေးခဲ့တာကိုး။ ချစ်စိတ်မွှန်ပြီး အချစ်ကိုကိုးကွယ်ခဲ့တော့လည်း ... ဒါပေါ့။ ဒါ ကြောင့်ပေါ့။ ငါ ခုထိမယူသေးတာ ဟား ဟား ...

ပြောမယ့်သာ ပြောရတာဟ။ တစ်ခါတလေတော့လည်း တစ်ယောက် တည်း နေရတဲ့ဘ၀ကို ငြီးငွေ့သား။ ရုံးက နေအိမ်ပြန်လာတိုင်း ငါ့ကိုကြင်နာမယ့် ယောက်ျားနဲ့ တီတီတာတာပြောမယ့် ကလေးတွေ လိုချင်သားဟ။ အခုတော့ ငါ့မှာ အိမ်ပြန်ရင်ရေမိုးချိုး၊ ထမင်းစား၊ ကိုရီးယားကားလေး ဘာလေးကြည့်၊ ပြီးတာနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ အိပ်ရာထဲ နှစ်ပါးသွားနေရတာ။

အချင်းချင်းဆိုတော့လည်း မရှက် တော့ပါဘူးလေ။ ဟိုတစ်နေ့က ၁၀ တန်း ဖြေမယ့် ငါ့တူမလေးက ဦးပုညရဲ့ရေသည်ပြဇာတ်ထဲက ဟိုတစ်ပိုဒ်ကိုရွတ်တာကြား တော့ ငါ့ဟာငါ မလုံလို့တောင် ပြုံးမိရ သေးတယ် သိလား။ ဟို ရေသည် မိန်းမရွတ်တာလေ၊ ဘာတဲ့ “ကံတူတဲ့မယ့်သခင်၊ ဘယ်ခါမှစုရုံးလို့၊ ရွှေပုံးရည်ချဉ်မယ်သိ၊ ထင်ရမ္မက်ကယ်နှင့်၊ စောင့်လျက်သာ နေရတယ်” ဆိုတာပေါ့။ ဟီ ဟိ ... ဦးပုည၊ ဦးပုည၊ ဘာလို့ အဲလောက်တောင် တော်ရတာပါလိမ့်နော်။

ဟင် ဘယ်သူ့ပြောတာတုန်း။ ဘယ် တုန်းကမြင်တာတုန်း။ ဪ သူလား၊ အဲဒီတစ်ယောက်လား။ အင်း၊ သူလည်းငါ့ကိုကြွေနေတယ် ဆိုပါတော့။ သူကလား၊ ဘာမှတော့ အပြစ် ဆိုစရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ့ထက်အများကြီး ငယ်တယ် လေ။ မောင်လေးပေါ့ဟယ်။ သူ့ကိုလည်း ဒီလိုပဲ မြွေမသေတုတ်မကျိုး ဆက်ဆံနေရ တာပဲ။ ပစ်ပစ်ခါခါကြီးလည်း မလုပ်ရက် ဘူးလေ။ ငါ့ကို စိတ်ကုန်သွားမှာလည်း မလိုလားဘူးအေ့။

ရွေးလွန်းရင်မရမှန်း ငါသိပါတယ် ဟယ်။ ဒါပေမယ့် မရွေးလို့လည်းမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။ ဟင်းရွက်ကန်စွန်းမှ မဟုတ် တာ။ ဪ ... ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်။ အခု ငါတို့ရုံးကို လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်ဟဲ့။ အသက်ကတော့ ငါ့လောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် လူပုံက ခပ်တည်တည်နဲ့။ ဘယ်လိုလူမှန်းလည်း မသိပါဘူးအေ။ အေးတိအေးစက်ကြီး၊ သိလား။

ဘာဖြစ်ရမှာတုန်း။ တစ်ရုံးတည်း နေလို့မှ ငါ့ကိုအရေးလုပ်ဖော်မရဘူးလေ။ သူဟာလေ စရောက်ကတည်းက ငါ့ကို ခုထိတစ်ခါမှ ဂရုမစိုက်သေးဘူးသိလား။ ငါက အဲဒါကို အသည်းယားတာ။ ဘာ ... ငါက သူ့ကို ကြိုက်နေလို့ ဟုတ်လား။ ဟား ဟား။ သွားစမ်းပါဟယ်။ သူ့လို မလှုပ်မယှက် ပုံစံကိုများ ငါက သဘောကျမယ် ထင်လား။ ဝေးသေး။

ဪ မေ့လို့၊ ဟိုတစ်ပတ်က ငါနေ မကောင်းလို့ခွင့်ယူပြီး ရုံးပြန်တက်တုန်းကတော့ ငါ့ကိုသေချာကြည့်ပြီး “နေ ...ကောင်း...သွား ...ပြီ ...လား” တဲ့။ မေးတယ်။ သိလား။ အဟစ် ...။

အင်း ငါတို့အရွယ်က တကယ်တော့ ဟိုင်းပြီလို့တောင် ပြောလို့ရပြီဟဲ့နော်။ဟိုတစ်နေ့က ဆိုင်မှာ ဟိုတစ်ယောက်နဲ့ထိုင်နေတုန်း (ဟာ ဘယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖြစ်ဟာ ... စကားကို ဆုံးအောင် နားထောင်) ထိုင်နေတုန်း သူ့ရှေ့မှာငါ့ခေါင်းကဆံပင်တွေ လက်နဲ့သပ်ရင်း ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်း ပါလာလို့ ငါ့မှာ သူ မမြင်အောင် အမြန်လွှတ်ပစ်လိုက်ရ သေးတယ်ဟဲ့။ သိလား။ ခစ် ခစ်။

ဟောတော် ... စကားကောင်းနေလိုက်တာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ ချိန်းထားတာတောင် နောက်ကျနေပြီ။ လာခဲ့ဦးဟယ် ယောက်မ။ နောက်တစ်ခါကျ ဟိုကောင်မတွေပါခေါ်ခဲ့။ ကြားလား။ နင်တို့ကလည်း အိမ်ထောင်ကျသွားတော့ မအား၊ ငါကလည်းငါ့ကိစ္စနဲ့ငါပတ်ရှုပ်နဲ့ တွေ့ရတယ်ကိုမရှိဘူး။ ငါလည်း အားတဲ့အခါ လာခဲ့ပါ့မယ်ဟယ်။ အေး အေး ဒါပဲနော် ယောက်မ။

ဆီးယူ...။ ဘိုင်ဘိုင်...။

*

အသံပိုင်ရှင်ဟာ ခဏနေတော့ စလင်းဘက်အိတ်ကလေးကို လွယ်ပြီး ဒေါက်ဖိနပ်သံတဒေါက်ဒေါက်ပေးလို့ ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်မှာ တံခါးပေါက်နားကို ရောက်နေပြီမို့ သူ့မျက်နှာကိုတော့ မမြင်လိုက်ရတော့ပါဘူး။ အမျိုးသမီးဟာ မြန်မာဆန်ဆန် ဝတ်စားထားပါတယ်။ အပေါ်အောက် သနပ်ခါးရောင် ဝမ်းဆက်ဝတ်ထားပြီး လုံချည်ကို တင်းနေအောင် ဝတ်ထားပါတယ်။ နောက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်တော့ ခါးလယ်လောက်ထိ ချထားတဲ့ သူ့ဆံကေသာရယ်၊ ကြည့်ကောင်း အောင် သေးသွယ်တဲ့ ခါးရယ်၊ တင့်ကားဝင့်ကြွားတဲ့ တင်သားရယ်ကို မြင်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မိုးတိတ်ပြီမို့ ကော်ဖီလက်ကျန်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး လက်ပ်တော့ကို သိမ်းရင်း ကိုယ့်ရဲ့ခရီးကို ဆက်ခဲ့ပါတော့တယ်။

Now! (၂၀၀၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ။ မှတ်ချက် - ‘တန်ခူး’ကလောင်ဖြင့် ရေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။)


NOW! ၂၀၀၈ ဇန်နဝါရီ။ ('တန်ခူး' ကလောင်ဖြင့် ဖော်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။)

ရသဝတ္ထုကဏ္ဍမှာအခြားဖတ်စရာ

မမှောင်သောည

မင်္ဂလာဦးည

ကျကွဲသွားသောကြေးမုံပြင်တစ်ချပ် 

ဘူတာရုံ

မပေါက်ကြားစေချင်သောကိစ္စများ

မှဲ့တစ်ခုရဲ့အနုပညာ

သီတာ

အဖြူရောင်နှလုံးသားများသို့

အားပေးဖေးကူနေကြသရွေ့

တူတူပုန်း

ကျွန်တော်ပုတီးမစိပ်ပါ သို့သော်...

ခင့်အတွက်မွေးနေ့လက်ဆောင်