အားပေးဖေးကူနေကြသရွေ့

အဖေ ...သားကို သတိရပါသေးရဲ့လား။ အဖေ့ကို သားလိုအပ်နေချိန် အဖေဘယ်ရောက်နေပါသလဲ။ လောက ဓံရဲ့ အထုအထောင်းတွေကြောင့် အသက်ထက် အိုမင်းရင့်ညိုနေတဲ့ အဖေ့မျက်နှာရယ်၊ ကိုယ်အထက်ပိုင်း အဝတ်အစားမကပ်တတ်တာကြာလိူ့ နေခထားတဲ့ မွဲပြာပြာ အဖေ့ကျောဗလာကြီးရယ်၊ အိမ်ပြန်လာတိုင်း သား ယီးလေးခိုဖို့ ဆန့်ထုတ်ပေးတတ်တဲ့ အဖေ့ရဲ့ ကြီးမားတုတ်ခိုင်တဲ့ လက်မောင်းအိုးကြီးတွေရယ်၊ ဒါတွေ အခု ဘယ်များရောက်နေပါသလဲ။ အဖေဟာအဖေ့ကိုချစ်လို့မဝတဲ့၊ အဖေချစ်လို့ မ၀သေးတဲ့သားကို တကယ်ပဲခွဲသွားခဲ့ပြီလား။


အမေ ...သားရဲ့သဲ့သဲ့ခေါ်သံကို ကြားပါရဲ့လား။ အမေ့ကိုလိုအပ်နေချိန်မှာ အမေဘယ်ရောက်နေပါသလဲ။ တောသူဆိုပေမယ့် ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရေရှိပြီး အမြဲပြုံးနေတတ်တဲ့ အမေ့မျက်နှာရယ်၊ အဖေနဲ့အတူ ယောက်ျားတွေနဲ့တန်းတူ ရင်ပေါင်တန်းလုပ်ပြီး ရုပ်ရောစိတ်ပါ ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမေ့အသွင်သဏ္ဌာန်ရယ်၊ “အမေတို့ရဲ့ အသည်းနှလုံး၊ အမေတို့ရဲ့ ဘ၀၊ အမေတို့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်ကလေး” လို့ သားကို ကြည့်ရင်း တဖွဖွပြောတတ်တဲ့ အမေ့ နှုတ်ခွန်းချိုချိုတွေရယ်၊ ဒါတွေ အခုတော့ ဘယ်ကိုရောက်နေပါသလဲ။ အမေဟာ အမေချစ်လို့မ၀သေးတဲ့၊ အမေ့ကိုချစ်လို့မ၀သေးတဲ့ သားအနားမှာ ထာဝရမရှိနိုင်တော့ဘူးတဲ့လား အမေရယ်။

“လူ့လောကဟာ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်” တဲ့၊ လူကြီးသူမတွေပြောကြတာပဲ။ အားလုံးဟာ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ကပြီးတဲ့အခါ ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်ကို ပြန်ဝင်သွားကြသတဲ့လေ။ အခု အဖေနဲ့ အမေတို့ က ရမယ့် အခန်းတွေ ပြီးသွားကြပြီလား။ အဖေနဲ့ အမေဟာ သားကို ဟောဒီ့ မာယာတစ်သိန်း၊ အပလိန်းအနန္တ ဇာတ်စင်ကြီးထက် နဝေတိမ်တောင်ဘဝနဲ့ ထားသွားကြပြီလား။ အဖေတို့ပါဝင်ရမယ့် အခန်းဟာ သိပ်ကို မတိုတောင်းဘူးလားဟင်။ အမေတို့ဟာ ဒီ့ထက်ပိုပြီးကြာကြာ သားကို လာကဇာတ်ခုံထက် ပါးပါးနပ်နပ် ကပြတတ်အောင် သင်ကြားပေးခဲ့သင့်ပါတယ်။ ဒီ ဇာတ်ခုံပေါ်ကို အဖေတို့အမေတို့ခေါ်လို့ သားရောက်ခဲ့ တာပါ။ အဖေတို့သာ သားရဲ့ဘ၀၊ အမေတို့သာ သားရဲ့ကမ္ဘာ၊ အဖေတို့မျက်နှာကိုသာ သား တစ်ရွာထင် ရတယ်ဆိုတာ အဖေတို့ အမေတို့ မ့မသွားသင့်ပါဘူး။ ဒီလောကမှာ သား အဖေတို့ထက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ပိုပြီး ယုံလို့ ပုံမအပ်နိုင်ပါဘူး အဖေတို့ရယ်။

“ဟော ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဘယ်လောက်လှသလဲ” တဲ့။ ဒီလိုပဲ အထင်ရောက်ခဲ့သလား အမေရယ်။

အမေဟာ သားနဲ့အတူ၊ အဖေနဲ့အတူ ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲ ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားတဲ့အခါတိုင်း ဒီလိုမျိုးချည်းပြောတတ်ခဲ့တာတွေးမိတိုင်း သားဖြေမဆည်နိုင်ဘူး အမေ။ အမေဟာ သားတို့ကို ရှာကျွေးခဲ့တဲ့ ဒီပင်လယ်ပြင်ကြီးကို အမြဲပဲကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်နော်။ ပင်လယ်ဟာ အမေ့ကိုသိပ်ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့မှန်း မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအဆုံးကို အမြဲ ငးကြည့်တတ်တဲ့ အမေ့မျက်ဝန်းတွေကတစ်ဆင့် သားသိခဲ့ပါတယ် အမေ။ အခုတော့ အမေဟာ ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးရဲ့ ကြမ်းရှတဲ့ရင်ခွင်မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာအိပ်စက်နေပြီပေါ့။

သား ဖက်တွယ်ထားတဲ့ သစ်တုံးပေါ် ငှက်ကလေးတစ်ကောင် လာနားတယ် အမေ။ ခမျာ အတောင်ညောင်းဟန် တူပါရဲ့။ ရပ်တည်ရာမဲ့နေတဲ့ ဘဝတူချင်းမို့ သားသူ့ကိုစာနာပါတယ်အမေ။ တစ်ချိန်က စာကလေးတွေ့တိုင်း လေးခွတစ်ချောင်း နဲ့ လိုက်ပစ်တတ်တဲ့သားကို သတ္တဝါတွေ အပေါ်မေတ္တာထားဖို့ အမေ အမြဲဆုံးမခဲ့တယ်နော်။ ဘ၀ပေးအခြေအနေအရ အမေ့ လက်တွေဟာ ရေနေသတ္တဝါတွေရဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာနဲ့ စွန်းထင်းနေခဲ့ တယ်ဆိုပေမယ့် အမေဟာသားရဲ့ လက်ကိုတော့ အမေတို့ အဖေတို့လို ပိုက်မကိုင်ဘဲ စာရွက်နဲ့ဘောပင်ကိုသာ ကိုင်စေချင်ခဲ့တယ်နော်။ ရွာထဲကတခြားကလေးတွေလို လောက်လေးခွတစ်ခု ခါးကြားထိုးပြီး ကြီးပြင်းအရွယ်ရောက်တဲ့ကလေးမျိုး အမေသားကို မဖြစ်စေချင်ဘူး ဆိုတာ အမေ့ဘက်က ထင်ထင်ရှားရှား ပြသခဲ့တဲ့ အမေရယ် ... အမေဖြစ်စေ ချင်တဲ့ ဘဝမျိုး သားရောက်တဲ့ အချိန်မှာ အမေ သားဆီကိုလာပြီး “လိမ္မာလိုက်တဲ့ ငါ့သားလေး၊ တော်လိုက်တာ” လို့ ဆိုနိုင်ဦးမှာလား အမေ။

ချမ်းတယ်အမေရယ်။ သားကို လာပြီး ဖက်ထားပါဦးလား။ ဘယ်လောက် ကြာလို့ကြာမှန်းမသိ မျောလာပြီးတဲ့နောက် သတိရလာတော့ သား ခါးက လုံချည်လေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နွေကမှ စာမေးပွဲအောင်လို့ဆိုပြီး အမေတို့အဖေတို့ ခြစ်ခြုတ်စုထားတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ဆုချခဲ့တဲ့ လုံချည်လေးလေ။ မရှိတော့ဘူး အမေရဲ့။ အသက်ကိုတောင် မနည်းရှူနေရတဲ့ ခုလိုအချိန်မှာ အရှက်ဆိုတာကို သားဂရု မစိုက်နိုင်ပါဘူးအမေရယ်။ ရထဲေမှာ သင်္ကန်းပိုင်းနီနီလေးမျောလာတာတွေ့လို့ မရှိမဲ့ရှိမဲ့အားလေးနဲ့ လှမ်းဆွဲယူပြီး အရှက်လုံရုံလေး၊ အချမ်းပြေတယ်ဆိုရုံလေး ပတ်ရင်းနဲ့ သား မျက်ရည်တွေ ကျနေမိတယ် အမေ။ အမေက သားကို ရှင်သိပ် ပြုပေးချင်တာမဟုတ်လား။

ဗိုက်ဆာတယ် အဖေတို့ရယ်။ ဒါထက်ဆိုးတာက သား ရေတအား ငတ်တယ်။ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်း တွေကို စိုစွတ်စေဖို့ရာ၊ အက်ကွဲနေတဲ့၊ အာခံတွင်းတွေကို ဆွတ်ဖျန်းပေးဖို့ရာ ရေ ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်နေရာကိုပဲ ကြည့်ကြည့် ရေပြင်ကျယ်ကြီးဆိုပေမယ့် ငန်ကျိနေတဲ့ ဒီရေတွေကို သားဘယ်လို သောက်နိုင်မှာတဲ့လဲ။ သားဘေးမှာလည်း အဖော်တွေရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ မလှုပ်တော့ဘူး။ ဟာ ကြည့်ပါဦး၊ ဟိုမှာ ကြီးစိန် ရယ်။ ဟိုနေ့ကမှ အိမ်ကိုလာပြီး အမေနဲ့ ရယ်ရင်းမောရင်း စကားတွေ ပြောနေ သေးတာ မဟုတ်လား။ ဟိုနားက ကောင်လေးကလည်း သား သူငယ်ချင်း မိုးအေးပေါ့။ သားနဲ့ ကစားဖော်၊ ကစားဖက်လေ။ အားလုံး အခုတော့ သားနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဖူးတဲ့သူစိမ်းတွေလိုပါပဲ။ အားလုံး သားကိုထားခဲ့ကြပြီ။ သူတို့ချစ်တဲ့၊ သူတို့နဲ့ သိပ်ရင်းနှီးပါတယ် ဆိုတဲ့ ရေပြင်ကြီးရဲ့ခေါ်ရာနောက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားကြပြီလေ။ သားကိုရော ဘာလို့ ချန်ထားခဲ့တာလဲ။ လောကကြီး အလယ် တစ်ယောက်တည်း မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နဲ့ ထားခဲ့မယ့်အစား ရပြင်ကြီးက ဘာလို့ သားကိုပါခေါ်မသွားခဲ့တာလဲ။

“ရေပေးပါ ... ရေ ...ရေ”

“ဟာ ဟိုမှာ ကလေးတစ်ယောက် မသေသေးဘူးဟေ့။”

မနေချင်ပေမယ့်လည်း နေချင်နေရ တယ်။ နေချင်ပေမယ့်လည်း ခေါ်ရင် လိုက်ရပါမယ်။ သားရဲ့ကံကြမ္မာက သားကို အဖေတို့နောက် လိုက်ခွင့်မပေးခဲ့ပါဘူး။ ဒီ လောကဇာတ်ခုံကြီးပေါ်မှာ သား ကပြရမယ့် အခန်းမပြီးသေးဘူးတဲ့။ အဖေနဲ့ အမေတို့မပါဘဲ သားတစ်ယောက်တည်း လျှောက်ရပါဦးမှာပေါ့။ သားရင်ထဲမှာ ပြောမပြတတ်အောင် နာကျင်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့အဖေ၊ အဖေ့သားပါ။ သား လျှောက်ရဲပါတယ်။ နောက်ဆံ မတင်းပါနဲ့အမေ၊ အမေ့သားပါ။ သား လျှောက်ဝံ့ပါတယ်။

(ဖေးမမယ့် အကြင်နာလက်တွေ ကမ်းလာသရွေ့၊ နွေးထွေးတဲ့ရင်ခွင်တွေ ရှိနေသရွေ့ပေါ့။)

'နာဂစ်၏ကလေးငယ်များ... သို့'

NOW! Fashion and Lifestyle Magazine. 2008 June or July

ရသဝတ္ထုကဏ္ဍမှာအခြားဖတ်စရာ

မေမွာင္ေသာည

အိပ္မက္မမည္

က်ကြဲသြားေသာေၾကးမုံျပင္တစ္ခ်ပ္ 

ဘူတာ႐ုံ

မေပါက္ၾကားေစခ်င္ေသာကိစၥမ်ား

မွဲ႔တစ္ခုရဲ႕အႏုပညာ

သီတာ

အျဖဴေရာင္ႏွလုံးသားမ်ားသို႔

တူတူပုန္း

ခင့္အတြက္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

ကၽြန္ေတာ္ပုတီးမစိပ္ပါ သို႔ေသာ္ ...