နောက်လို့နောက်မှန်းတောင် မသိသူဟာ ငပိန်းဆိုရင် ချစ်လို့ချစ်မှန်းတောင် မသိသူဟာလည်း ငပိန်းပေါ့။ တို့လောကမှာ ငပိန်းတွေကတကယ်များ ပန်းချီပညာနဲ့သရုပ်ပြလည်း အတွင်းသားကိုမကုပ်ယူနိုင်ဘူး။ ပန်းချီဆရာကိုဟားတာပဲ။ ကဗျာပညာနဲ့ အနှစ်ကိုချုပ်လည်း ပညာနဲ့ချွန်းမအုပ်နိုင်ကြဘူး။ ကဗျာဆရာဟာ အလကားပဲတဲ့။ အနုစကား မပေါက်သူတွေမို့ ခပ်ရင့်ရင့်တည့်တိုးပြောတော့လည်း မင်းကငါတို့ကိုစော်ကားတာလားတဲ့။ ဆက်ရက်ထင်၊ သူခိုးထင် ထင်နေကြတဲ့ နလပိန်းတုံးတွေဟာ မြို့ပြရဲ့ပိုးမွှားတွေ။ ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်ဆဲ သူတို့နှလုံးသားတွေထဲ အဆဲကလေး နည်းနည်းခပ်လို့ ငန်စပ်စပ်လေးဖြစ်နေမှ နေသာထိုင်သာရှိကြလိမ့်မယ်။ တစ်ခါက ဆိပ်ကမ်းမြို့ကြီးဟာ ခုတော့ ရေအောက်မှာ။