ရေအေး၏ 'သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ'

သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ

ရေအေး

ဇလပ်နီစာပေ၊ ဩဂုတ် ၂၀၂၃ (ပထမအကြိမ်)

ဒီဝတ္ထုလေးထွက်လာတဲ့အတွက် စာရေးသူကိုရော ထုတ်ဝေသူကိုရော ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဒါမျိုး မြန်မာပင်ကိုရေးထဲမှာ ဖတ်ချင်နေတဲ့ အာသီသလေး ပြည့်သွားတယ် ဆိုရမယ်။ အစဉ်အလာ ဝတ္ထုရေးဟန်တွေသာ လွှမ်းမိုးနေဆဲ မြန်မာခေတ်ပေါ်စာပေလောကရဲ့ ကွက်လပ်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်း ပေးလိုက်တဲ့ ဝတ္ထုလို့ဆိုရမယ်။ 

ရုတ်တရက် ပြိုကျလာတဲ့ကျီးအုပ်တွေ၊ နေပြောက်တောင် မထိုးအောင် ကောင်းကင်မှာ ကျီးတွေဟာ အတောင်ပံချင်း ထိနေအောင် အုပ်မိုးထားတဲ့အတွက် ရုတ်တရက် မိုးမှောင်ကြီးကျသွားသလို ဖြစ်သွားတဲ့ အခိုက်အတံ့တွေရဲ့နောက်မှာ သွေးပျက်စရာ အဖြစ်အပျက်တွေ။ ရွာထဲကို ကြောင်နက်ကြီးတွေ ဝင်လာသတဲ့။ အိမ်ပြင်မှာတွေ့သမျှ လူတွေကို အကုန် လက်တွေခြေတွေ ဆွဲဖြုတ်။ တစ်ရွာလုံး ကမ္ဘာပျက်သလိုဖြစ်။ တချို့ကလည်း လူတစ်ကိုယ်စာမကမြင့်တဲ့ ကြောင်ကြီးတွေတဲ့။ တချို့ကလည်း လူကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ကြောင်ဦးခေါင်းတဲ့။ မျက်လုံးက ကြောင်မျက်လုံးတွေတဲ့။ 

ဒီလိုနဲ့ ရွာတွေ ရွာတွေဟာ ကျီးတွေ၊ ကြောင်တွေကြောင့် အိုးအိမ်ကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးကြရတယ်။ လူမရှိတော့တဲ့ ရွာပျက်ကြီးတွေကို ကြောင်တွေက မီးရှို့ဖျက်ဆီးတယ်။ ရွာကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးရသူတွေထဲက ဖိုးနီဆိုတဲ့ ဒုက္ခိတလေး တစ်ယောက်ရဲ့ နေရာကနေ ဝတ္ထုကို ဇာတ်ကြောင်းပြောထားတယ်။ ဖိုးနီရဲ့ အဘိုးနဲ့ ညီလေးနဲ့က ကြောင်တွေလက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးပြီး မြေဇာမြက်ဘဝကို ရောက်သွားကြတယ်။ ဖိုးနီရဲ့ အမေက ကျားမ ဘဝကို ပြောင်းသွားတယ်။ ဖိုးနီကတော့ သူ့အဘွားနဲ့အတူ တစ်ရွာလုံး ရွာကိုစွန့်ခွာထွက်ပြေးကြရာမှာ ပါသွားတယ်။

လမ်းမှာထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်တယ်။ ဒုက္ခသည်ရွာသားတွေဟာ သူတို့နှုတ်က ပြောလိုက်တဲ့ အတိုင်း တကယ်ဖြစ်သွားတယ်။ ငှက်ကလေးဖြစ်ချင်လိုက်တာ ပြောတဲ့သူက ငှက်ဖြစ်သွားတယ်။ ချိုင်းထောက်ကြောင့် ခရီးမတွင်တဲ့ ဖိုးနီကိုကြည့်ရင်း အဘွားဖြစ်သူရဲ့နှုတ်က ဖိုးနီကို သားပိုက်ကောင်က သူ့ကလေးကို ရင်မှာပိုက်သလို ပိုက်ပြီးခေါ်သွားလို့ရရင် ကောင်းမယ် ပြောလိုက်တာနဲ့ ဖိုးနီဟာ ချက်ချင်း သူ့အဘွားရဲ့ရင်ဘတ်အိတ်ကြီးထဲ ကလေးပေါက်စနလေးဘဝနဲ့ ရောက်သွားတယ်။ အဲသည်က စလို့ ဖိုးနီဟာ သူ့အဘွားရဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ နားတွေကနေ တစ်ဆင့်ပဲ အပြင်လောကကို မြင်ရ၊ ကြားရတော့တယ်။ နောက်ပြီး ဖိုးနီဟာ သူ့အဘွားရဲ့ စိတ်ထဲက စဉ်းစားနေတာတွေကို မြင်နေရတယ်။ အဘွားရဲ့စိတ်ကိုလည်း သိနေတယ်ပေါ့။ 

ဖိုးနီနဲ့သူ့အဘွားနဲ့ဟာ ပန်းစုံတောဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ရွာတစ်ရွာကို ရောက်သွားတယ်။ ရွာမှာလည်း သူတို့လိုပဲ ကြောင်တွေ ကျီးတွေကြောင့် နေရပ်စွန့်ခွာခဲ့ရသူတွေ ခိုလှုံနေကြသေးတယ်။ ဖိုးနီရဲ့အဘွားက ဖိုးနီကို သူ့ရင်ဘတ်အိတ်ထဲ တစ်ချိန်လုံးထည့်ပြီး သယ်ဆောင်နေရသလိုမျိုး ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဖြစ်တဲ့ တခြားသူတွေကိုလည်း သူတို့ဆုံရတယ်။ တစ်ချိန်လုံး ဆံပင်တွေ တအားရှည်ထွက်နေတဲ့ ဆံရှည်မြင့်သန်း၊ ဒီရွာကိုရောက်ခါမှ ရုတ်တရက် ဆေးဆရာမဖြစ်သွားတဲ့ မခြင်္သေ့၊ အသက်နဲ့အရွယ်နဲ့ ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်နေတဲ့ မြေးအဘွားသုံးယောက်၊ စကားပြောရင် ‘မ’ တွေထည့်မပြောလို့မရဖြစ်နေတဲ့ ဦးဇင်းဦးမာဏ၊ ည ၁၂ နာရီထိုးတာနဲ့ အိပ်ရာကနေ လန့်လန့်နိုးပြီး ဘာကိုကြောက်မှန်းမသိကြောက်နေရတဲ့ အဘိုးဦးမြစ် စတဲ့သူတွေပေါ့။

မခြင်္သေ့ရဲ့ဦးဆောင်မှုနဲ့ တစ်ပတ်တစ်ခါ ပြုလုပ်တဲ့ တနင်္ဂနွေစကားဝိုင်း။ အဲဒီမှာ မခြင်္သေ့မေးတဲ့သူက မေးတဲ့မေးခွန်းကိုဖြေရတယ်။ ရွာမှာကြုံခဲ့ရတဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ၊ ခု လတ်တလော စိတ်မှာဖြစ်နေတဲ့ အကြောက်တရားတွေ၊ ကြောက်နေမိတဲ့အရာတွေ စသည်ဖြင့်။ ဖိုးနီရဲ့အဘွားကတော့ သူ့မြေး ဖိုးနီကို ရင်ဘတ်အိတ်ထဲကနေ အပြင်ကို ပြန်ရောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သိရမယ်ဆိုလို့ တနင်္ဂနွေဝိုင်းကို ပုံမှန် လာတက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မဆွေးနွေးကြဘူး။ ရွာ့ပြင်မှာ နှင်းတွေ အဆုပ်လိုက် အခဲလိုက်ကျတဲ့ညမှာ နှင်းခဲကိုစားရင် အဘွားခံစားနေရတဲ့အပူတွေ အေးသွားနိုင်တယ်လို့ မခြင်္သေ့ကဆိုတယ်။ နှင်းတွေ ကျတဲ့ ည ၁၂ နာရီမှာ ဖိုးနီရဲ့အဘွားဟာ နှင်းခဲစားဖို့ ရွာပြင်ကိုအသွားမှာ နှင်းထဲမှာ တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်။ အဲသည်မိန်းကလေးကို ရွာက ကယ်တင်ပြီး ဖိုးနီတို့မြေးအဘွား အိမ်မှာပဲ ထားကြတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေး ရောက်လာခြင်းဟာ တစ်ရွာလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာပြောင်းလဲဖို့ အစလည်း ဖြစ်တယ်။ 

ဒီဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီး ကျနော်တို့နဲ့ရင်းနှီးပြီးသား နေရာဒေသတစ်ခုက အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ အချိန်ကာလကြီး တစ်ခုကို မျက်စိထဲ မြင်ယောင်မိပါရဲ့။ ဒါ ကျနော်တစ်ဦးတည်းရဲ့ အမြင်နဲ့ခံစားချက်ပါ။ ရေးသူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒါကိုရည်စူးပြီး ရေးတာ ဟုတ်ချင်မှဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။ တခြားစာဖတ်သူတွေမှာလည်း အမြင်အမျိုးမျိုးရှိနိုင်ပါတယ်။ နို့ပေမဲ့လည်း မတူကွဲပြားတဲ့အမြင်နဲ့ ခံစားမှုတွေ ရောင်စဉ်ဖြာထွက်လာအောင် လုပ်တာကိုက ခေတ်သစ်/ခေတ်ပေါ် ဝတ္ထုတွေရဲ့ လက္ခဏာရပ်တစ်ခုလို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။ 

‘သားပိုက်ကောင်နေ့ရက်များ’ ကို ကျနော်ကတော့ absurdist fiction အမျိုးအစားလို့ မရဲတရဲဆိုကြည့်ချင်ပါတယ်။ အဲသလိုဝတ္ထုမျိုးတွေရေးတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ကက်ဖ်ကာတို့၊ ကမျူးတို့၊ ဆာ့(ထ်) တို့၊ ဒေါ့စတိုယက်စကီးတို့ရဲ့ ဝတ္ထုတွေမှာတွေ့ရတတ်တဲ့ meaningless, purposeless life အတွေးအခေါ်မျိုးတွေ၊ နောက်ပြီး dark humour တို့၊ surrealist အစိတ်အပိုင်းတွေ ပါတာ၊ အစဉ်အလာ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ပုံစံ (traditional plot structure) တွေကို ချိုးဖျက်တာ အစရှိတာတွေကြောင့် ပြောကြည့်တာပါ။ ကျနော်က ပညာရှင်မဟုတ်တဲ့အတွက် absurdist fiction အမျိုးအစား ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ “မရဲတရဲ” လေး ဆိုကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ 

အစဉ်အလာဝတ္ထုတွေကို ငြီးငွေ့နေတဲ့ ကျနော့်အနေနဲ့ကတော့ အလားတူဝတ္ထုမျိုးတွေကို ဆရာရေအေးဆီကရော တခြားခေတ်ပြိုင်စာရေးသူတွေဆီကနေပါ မျှော်လင့်နေပါတယ်။